De Zonnekoning

Na het lezen van de boeken van Johan Op de Beeck over Napoleon waren we er als de kippen bij om het werk van dezelfde auteur over de Zonnekoning aan te schaffen...en het -- uiteraard-- te lezen. De Zonnekoning heeft ons eigenlijk steeds geïntegreerd en we vermoeden dat het kwam omdat we in de eerste kandidatuur bij de gevreesde prof E. Lousse (1), doceerde moderne geschiedenis , als eerste vraag bij het mondeling examen kregen " Meneer, spreek me eens over het Colbertisme. Geef toe een dot van een vraag en vreemd genoeg waar we ook iets hoorden of lazen omtrent Colbert of zijn grote baas: Louis XIV spitsten we de oren. Op de Beeck heeft ons met zijn nieuwe boek " Glorie en schaduw van Lodewijk XIV. De Zonnekoning " niet ontgooceld. Integendeel.

Louis XIV, op zijn 23ste
Op de Beeck heeft zowel Napoleon en de Zonnekonig zo weerachtig mogelijk beschreven. De Engelse historici bekeken Napoleon steeds van uit een negatief standpunt: zijn kleine gestalte of zijn huwelijksontrouw en de Fransen behandelden beide heren als super helden die niets verkeerds deden. Op de Beeck daarentegen benaderde Napoleon en Louis XIV ook met hun kleine kantjes en die waren zelfs talrijk. Eigenlijk was Louis er bijn niet, want zijn ouders, Louis XIII en Anne van Oostenrijk ( een Spaanse prinses) hadden weinig contact met mekaar tot Kardinaal Richelieu zich ermee ging bemoeien, want er moest een troonopvolger komen en na 23 jaar huwelijk werd Louis geboren en daarna zelfs een broertje die steevast Monsieur werd genoemde en eigenlijk de pispaal van Louis werd...Louis was vijf toen zijn vader stierf . Zijn moeder werd regentes , maar Richelieu bestuurde het land en zelfs meer dan dat, want de roddels aan het hof deden de ronde dat de kardinaal meerdere edelen dames ontmaagdde opdat ze belangrijk wilden worden. Na de dood van Richeleiu nam die andere kardinaal Jules Mazarin de taak over en hij boerde niet onaardig, want bij zijn dood had ie meer dan 48 miljoen goud ducaten verzamelde en ontelbare kinderen. Niet slecht voor een kardinaal. Het was ook de kardinaal die de kleine Louis op voedde en hoe, want eigenlijk was Louis geen bolleboos, maar de kardinaal hamerde op de karaktervorming, de onwrikbare wil en het belang van de mensenkennis en het verbergen van de gevoelens. Het zou de toekomstige koning goed van pas komen. De kardinaal bedwong ook nog de opstand van de adel ( de Fronde) en Louis was er klaar voor. Hij had bovendien de speciale gave om uitstekende zo niet de beste mensen als raadgever naast zich te dulden: de Condé, Colbert, Le Notre, Mansart, maar ook bekende kunstenaars wond ie om de vinger: Molière, Racine , Bossuet...Alleen op de La Fontaine bleek ie geen vat te krijgen...Louis was op sexueelvlak niet te stuiten, huwelijkstrouw was onbestaande voor hem en hij had een hele reeks bastaardkinderen bij meerdere maitresses en bij zijn dood was het dan nog eventjes harken om een troonopvolger te vinden, want hoewel hij veel kinderen had verwekt, toch overleefde hij ze allemaal. Hoewel de Zonnekoning als een groot vorst aangezien wordt, toch zijn er vele bedenkingen te maken: zijn wil was wet en wie hem tegenstond zal het geweten hebben, want ze werden onbarmhartig afgemaakt...want Louis kreeg de macht van God en bij deze moest ie verantwoording afleggen, bij niemand anders...Bij zijn dood liet hij wel een enorme financiële put achter/ de Franse revolutie loerde reeds achter het hoekje...















