|
Laat ik de anderhalve man/vrouw en de paardenkop die mijn blog af en toe bezoeken maar eerst een heel goed en gezond 2026 wensen.
Wat een vreemde tijden zijn dit toch, waarin levensvreugde geprogrammeerd lijkt te zijn.
Allemaal netjes in de rij voor de kerstdagen, kerstavond, kerstdag, in Nederland komt er dan nog een 2e kerstdag bij. Oud en nieuw. Elk met hun voorgeschreven emoties. De kalender dicteert wanneer wie warm moeten glimlachen, wanneer we dankbaar moeten zijn, wanneer we verplicht gezellig moeten doen. Vandaag vieren wij verbinding, Morgen vieren wij vrede. Overmorgen vieren wij dat we het allemaal weer overleefd hebben.
Er wordt altijd gezegd dat een nieuw jaar een nieuw begin is, een schoon blad. Maar dat geldt alleen voor de kalender. We nemen altijd iets mee. Een herinnering, een fout, een glimlach, mijn blog dat zich niet zo gemakkelijk laat afschudden, ook al doe ik mijn best. Net als die ene kerstbal of een paar naalden van mijn kerstboom, die je in maart, of soms later, ineens op mijn kast terugvindt.
Natuurlijk, zo erg is het allemaal niet wanneer ik en de mijnen weer eens allemaal samen zijn, tijdens een uitgebreide kerstmaaltijd. Eén van de schoonzoons schenkt mijn glas nog eens vol wanneer ik even niet kijk, want oude mensen moeten gehydrateerd worden, anders drogen ze uit met alle ellende van dien. Een jaarlijks terugkomend ritueel.
Ondertussen luister ik naar flarden van gesprekken.
Mijn tweelingdochters bespreken dingen in een soort van geheimtaal met codes.
De zoon en schoonzonen, bespreken politiek, mijn zoon neemt zoals gewoonlijk de rol van dwarslegger op. Hij is die ene oom, die met één zin de hele tafel in twee kampen kan verdelen, en daarna rustig verder eet als of hij er niets mee te maken heeft. De oom waarvan iedereen zegt “Ach ja, zo is hij nu eenmaal.” En niemand weet precies wat dat betekent, maar het werkt al jaren als vredesverdrag.
De oudste kleinkinderen hebben het over de cursus chemie op school. Mijn kleinzoon vertelt over die ene leraar die zijn cursussen op papier zet met diagonale strepen erdoorheen, zodat het duidelijk is, dat het zijn cursus is en zijn bezit en niet mag worden gekopieerd, maar waardoor deze bijna onleesbaar wordt, meer dan de helft van de klas een onvoldoende heeft in de materie en niemand die reclameert. Gelukkig bestaan er tegenwoordig lessen op YouTube, waar onbekenden rustig uitleggen wat de leraar in de klas verbergt achter diagonale strepen.
Onze Camille, de oudste, heeft dezelfde lessen zonder strepen ook nog thuis en belooft ze aan haar neefje door te sturen.
Onze Chloé vertelt over haar danslessen en over de maquette die ze moest maken over een middeleeuws gebeuren en waar ze zeer goede punten voor kreeg. Papa en mama trots, want die hebben haar geholpen, de afgang, wanneer de punten niet goed waren geweest.
Onze jongste, Victor heeft een smartgamespeeltje gepakt en begint te “gamen” beperkt in tijd overigens, want papa heeft een tijdslot ingesteld.
En terwijl ik daar zit, tussen de stemmen, de codes, de discussies, de danslessen, de chemie-cursussen en het gegame onder de tafel, voel ik hoe kostbaar dit alles is. Hoe rommelig, hoe voorspelbaar, hoe lief. En ja, ergens flitst het door me heen dat deze mensen over een paar jaar misschien ook rond mijn kist zullen staan. Maar vandaag nog niet. Vandaag zitten ze gewoon rond de tafel, met volle borden, volle glazen en volle levens. En ik zit ertussen, dankbaar en een beetje vol van al het eten, maar vooral van hen.
|
Maar hebben geluk de jeugd volgt dat niet hard. En uiteindelijk is het zoals jij eindigd, ze allemaal nog eens samen zien. Groetjes Alfy 
