|
Onlangs las ik in “spychologie magazine” ...je weet wel het online tijdschrift waar Freud, Jung en ander andere “spychologen” elkaar ontmoeten, iets over intrusies, bizarre gedachten en mini-scenario’s die nergens op slaan, maar toch even langskomen. Het ergste, ik zie alles gebeuren. Mijn brein is blijkbaar een fulltime regisseur van rampenfilms met een zeer beperkt budget. Zoals:
******
- Wat als ik een traptrede mis en de trap afval met mijn volle wasmand.
- Wat als ik op mijn fiets in volle vaart een helling afrij en mijn voorwiel komt in een gat op de weg terecht.
- Wat als ik in het openbaar vervoer aan de noodrem trek? Gewoon omdat ze daar zo uitnodigend hangt.
- Wat als ik mijn sleutels boven een straatputje laat vallen en pats, erin.
- Wat als ik ineens iemand in het water zie vallen. Wie springt er dan achter aan. Zou ik het zelf doen? Ik kan per slot van rekening zwemmen.
- Wat als ik bij het uitstappen per ongeluk tussen de trein en het perron val.
- Wat als ik iemand terwijl ik op de metro sta te wachten even een heel klein duwtje geef… wat als ik zelf spring. Zou het pijn doen?
******
Het zijn fracties van seconde, flitsen die opkomen en weer verdwijnen. Ik sla ze af zoals ik alle negatieve gedachten van mij afsla. Met een lichte hoofdbeweging, alsof ik een vlieg wegsla. En ga verder met de gewone dingen van de dag.
Gelukkig zeggen professionals in het artikel dat dit soort gedachten volkomen normaal zijn.
Maar soms blijft er eentje hangen.
Zoals die keer op een speelplaats, waar mijn dochtertjes samen met een paar vriendinnetjes wat rond aan het fietsen waren. Vlak bij de ingang liep een steile weg naar beneden. En toe gebeurde het, één van de vriendinnetjes reed gevaarlijk dicht bij de rand. In plaats van snel naar het kind te rennen stond ik erbij als verlamd, maar in gedachte zag ik het helemaal voor me, het meisje dat in volle vaart naar beneden reed, een complete scene met gegil en tranen.
Haar moeder was net op tijd om haar tegen te houden. Mijn lichaam had gekozen voor de bevries-stand, terwijl mijn brein al drie stappen verder was. De verwijtende blik van de moeder zal ik nooit vergeten. Zo’n blik die zegt: “Echt? Jij stond hier gewoon…te staan?” Ik voelde mij zichtbaar in mijn stilstand, betrapt in het nietsdoen alsof ik iets had fout gedaan.
Maar nu weet ik: dat bevriezen is net zo normaal als die intrusies. Het brein dat even niet meer weet of het moet springen, grijpen of wachten. Een fractie van een seconde waar alles tegelijk gebeurt en niets tegelijk lukt.
En eerlijk? Dat vind ik ergens geruststellend. Mijn brein mag dan af en toe rare dingen doen. Maar blijkbaar ben ik gewoon mens. Een mens met een levendige verbeelding, een scherp oog voor wat er mis kan gaan, en een zenuwstelsel dat soms even op pauze drukt.
www.ggznieuws.nl/veel-mensen-hebben-last-van-intrusies-bizarre-gedachten-aan-iets-wat-je-niet-wilt/
|
