|
Ik weet dat vrienden je steunen. Dat zeggen ze toch altijd. Maar soms voelt het alsof ik een parallel universum leef waar “steunen” betekent: je verhaal onmiddellijk vervangen door het hunne.
Je begint iets te vertellen, iets kleins, iets kwetsbaars, iets dat even aandacht vraagt, en nog voor je zin is afgelopen, schuift er al een ander verhaal overheen. Ik zeg dat ik een hartgeruis heb en naar de cardioloog moet voor verdere onderzoeken. En dan zegt zij: Mijn hond had dat ook, nu is hij dood.
En ik denk: Nou fijn, gezellig, dankjewel, dit helpt enorm.
Het is alsof sommige mensen een ingebouwde reflex hebben: elk verhaal is een trampoline naar eigen anekdote. Je vertelt dat je laatst lekker uit eten bent geweest, en dan krijg je te horen dat zij niet van uit eten gaan houden, want zij koken liever zelf. Ik moet dan altijd aan die ene ex denken die zich altijd ongemakkelijk voelde in restaurants. Behalve als ik de rekening betaalde, dan was het plots zijn natuurlijke habitat.
Je vertelt dat je een mooie wandeling hebt gemaakt. en vervolgens wordt je verhaal in de kiem gesmoord, nog voor het zich verder kan ontwikkelen Want zij, zij fietsen liever. En ergens in mijn hoofd fluistert een stem: Je weet toch? Wandelen is alleen voor mensen zonder ambitie of quadriceps.
Je vertelt dat je tijdens de laatste vakantie de grotten van Han hebt bezocht. En ja hoor, Zij waren een keer in Frankrijk en hebben daar drie grotten bezocht. Ik was het bijna vergeten: België is voor beginners en mensen zonder internationale allure.
En dan zit ik daar, met mijn kleine verhaal, dat blijkbaar onmiddellijk moet worden overstemd door een groter, beter, dramatischer verhaal.
En dan denk ik zoiets van: oké, sorry, dat ik iets mee heb gemaakt en het aan je vertel.
En misschien blog ik hierover omdat het me helpt om het te zien voor wat het is: geen bewijs dat mijn leven leeg is, want dat denk ik soms, wanneer ik op dit blog weer eens over kleine ergernissen zit te zeuren (zagen voor de Vlamingen) maar dat sommige mensen gewoon niet kunnen luisteren zonder zichzelf in het midden van het toneel te schuiven.
Ik observeer dat soort dingen. Niet omdat ikzelf zo perfect ben. Ik heb ooit een cursus communicatie gevolgd, die me vooral leerde dat ikzelf ook regelmatig de mist in ga. Ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd. Maar gesprekken fascineren me. Vooral wanneer ze geen gesprekken blijken te zijn, maar een soort opbieden, wie heeft het meest meegemaakt, het ergst geleden, het verste gereisd, de meest indrukwekkende anekdote. Het is geen wedstrijd, maar het voelt soms wel alsof iedereen alvast in de startblokken staat.
|
Ik zou wel luisteren en vragen stellen, omdat ik ook een curieus iemand ben, maar kan ook goed zwijgen. Dat heb ik vooral geleerd met ouder worden. Het is waar wat je zegt, en af en toe betrapte ik mij daar ook op 
Maar ga daar nu extra op letten 
Nu ik met de mensen in de kliniek praat, ken ik veel verhalen. Die ik sowieso voor mij hou, maar daar leer ik ook luisteren. Daar komt ook van hun al eens een traantje bij, vooral als ze het over een kind"eren" hebben. Mensen tussen de 80 en 100j hebben wel iets te vertellen. Fijne week op komst met een zonnetje, wandelweer met 
groetjes Alfy 
