|
De islamitische koppensnellerij van de laatste tijd doet me denken aan de gewoonte van allochtone leerlingen om een mes op zak te hebben. Ik zag in concentratiescholen Turken en Marokkanen in het bezit van een knipmesje of een vlindermesje. Geen patattemeske of zo, maar een serieus steekwapen. Dat was toen zo alledaags als een geruite zakdoek in een Vlaamse broekzak.
Directies en leerkrachten durfden of wilden niet ingrijpen, ze verborgen zich achter het verbod om boekentassen en broekzakken te onderzoeken... Lafaards en verdedigers van de 'cultuur' van het bruine volkje in hun scholen!
Steekpartijen, messengevechten... Vroeger maakte ik voor het eerst kennis met de voorliefde van allochtonen voor messen. Op de speelplaats gebeurde er een incident waarbij een Turk en een Marokkaan betrokken waren. Turken en Marokkanen, dat ging nooit goed samen, die lagen altijd overhoop met elkaar en hadden altijd wel iets te vereffenen.
Op een dag stond Rachid, een Marokkaanse jongen, op de speelplaats te zwaaien met een blinkend voorwerp in zijn handen. Hij haalde uit naar Huseyin, zijn Turkse klasgenoot. De leraar van toezicht zag dat Rachid met een vlindermes aan het spelen was. Rachid zwaaide met het lemmet alsof ie ermee aan het goochelen was, waarna het mes vliegensvlug in zijn broekzak verdween.
De directeur riep Rachid ter verantwoording op zijn bureau. De jongen kwam zelfbewust binnen en plofte zich ongegeneerd neer op een stoel aan het bureau. Tijdens het hele gesprek behield hij zijn onbeschoft-stoere imago. Toen het onderwerp 'vlindermes' aan de orde kwam, verschanste Rachid zich achter een onschuldige gelaatsuitdrukking en beweerde met klem dat hij geen vlindermes bij zich had.
Ik heb meermaals ondervonden dat Marokkanen begaafde leugenaars zijn, ze kunnen liegen alsof ze er zelf in geloven. Hun geweten is van een heel ander merk als dat van ons.
Na het voorzichtige gesprek dat natuurlijk niets opleverde, volgde er een bijzondere klassenraad. De directeur waarschuwde de leerkrachten dat het verboden was om Rachids boekentas te onderzoeken, ook zijn broekzakken mochten niet binnenstebuiten gekeerd worden. In boekentassen snuffelen en in broekzakken graaien, dat mocht niet. Wat nu? Blijven rekenen op de goede wil en verbeteringsvatbaarheid van 'de allochtoon'?
Tenslotte werden Rachids ouders ontboden bij de directeur. Die hadden hun oudste zoon meegebracht om voor tolk te spelen. Zelf spraken de ouders gebrekkig Nederlands en waren niet bekwaam om een gewone dialoog te voeren, hoewel ze beiden in ons land geboren waren.
De directeur dreigde met strafstudies voor hun zoon Rachid, met uitsluitingen en zelfs met verwijzingen naar een andere school. Toen gaf Rachids vader zich over en haalde gedwee het vlindermes uit zijn zak en gaf het aan de directeur.
|
