In die lang vervlogen tijden waren er charmante dorpsschooltjes, roomblank gekleurd. Het zonnetje op de speelplaats scheen er op de wittekopkes. Vogeltjes floten in bomen die pronkten met hun zomerse volbloei. En rondom de speelplaats groeiden er kleurige bloemetjes. Het was de tijd van zon, kleur en bloemen.

Kinderen speelden er met de hoelahoep, met de bal, speelden krijgertje en zakdoekleggen, en ze maakten nooit ruzie. Het was de tijd van eenvoud, van sereniteit en geluk.

Opgewekte moedertjes  kwamen hun kindjes halen na schooltijd. Geen opa's, geen oma's. Moedertjes werkten vroeger niet, ze zorgden thuis voor een liefdevolle opvang van hun kindjes. Het was de tijd van Vlaamse kroostrijke gezinnen.

Vroeger kregen we op de dag van onze Plechtige Heilige Communie wijwatervaatjes en paternosters cadeau. Het was de mooiste dag van ons leven, werd ons wijsgemaakt. Het was de tijd van kerk, pastoor en klokkengelui, de tijd van gelukkig leven onder de kerktoren.

Vroeger was iedereen in het dorp 'eigen volk'. Iedereen voelde er zich thuis. En de achterdeur stond altijd open omdat iedereen welkom was voor een praatje. Het woord 'criminaliteit' moest nog uitgevonden worden. Pier en Pol zeurden wat zorgeloos aan den toog achter hun pintje, en daarna gingen ze hun vrouwtje verwennen. De radio liet horen: "Over 25 jaar zal ik jou nog steeds beminnen"... Het was de tijd van eigen mensen, van eigen volk, van mensen die elkaar begrepen en meevoelden met elkaar, die van elkaar hielden omdat ze elkaar kenden.

De tijd van de Cartwrights en van Tony Corsari is allang voorbij, en nonkel Bob heeft ook allang geen gitaar meer. Een geforceerde multiculturaliteit wordt nu in stand gehouden, waarin we ons onwennig voelen, onveilig voelen, niet thuisvoelen... Geen open achterdeur meer voor een praatje met de buren.

Vroeger bestonden rare woorden zoals 'allochtoon', 'asielzoeker', 'multiculturalisme' niet. Die moesten nog uitgevonden worden omdat de samenleving aan het ontaarden was. Het wérd toen de tijd van verandering, van verwildering en ontkenning van eigenheden.

Ik kan mij de door u beschreven periode nog goed herinneren.

Ik zag Bonanza bij mijn grootouders als ik daar in de schoolvakantie werd gedumpt omdat mijn ouders het te druk hadden in hun zaak, en die zelf nog geen TV hadden.

Ik herinner mij ook dat wij als kind op de straat speelden in de winter als er sneeuw lag.

Mijn vriend en ik gooiden met sneeuwballen naar een verkeersbord, sommigen waren raak.

Maar het bord werd daar niet door beschadigd, verre van.

Een buurtbewoner ging aanbellen bij een politieagent die in de buurt woonde om zijn beklag te doen over ons "gerdag". Toeval of niet? wie zal het zeggen? de agent was thuis en in uniform.

De man deed "zijn plicht" en kwam ons eens goed de oren wassen met het dreigement dat hij het wel eens aan onze ouders zou komen vertellen.

Gedaan met sneeuwballen gooien naar verkeersborden.

Toen hadden we nog schrik van de arm der wet.

Nu mag je onder invloed ongevallen veroorzaken met gewonden tot gevolg.

De dag erna laat een onderzoeksrechter je gewoon vrij.

Ja, de tijden veranderen, maar niet ten beste.

06-07-2019 om 17:28 geschreven door Walter F.

Volledig mee eens.

Ik denk heel veel aan vroeger en zeker nu in een samenleving die "onveilig geworden is" door de massa import van barbaren die geen enkel respect kennen t.o. vrouwen en kinderen.

Wij senioren moeten ons inzetten "onze" cultuur en "onze" normen & waarden terug te bekomen zonder geweld want geweld is voor niets goed te praten.

Vroeger gingen we boodschappen doen met een openstaande achterdeur, heden moeten we alles afsluiten t/m zolderraampje. Hoe zou dat nu toch komen??????

06-07-2019 om 09:44 geschreven door Jean