Er zijn misschien mensen die gedacht hebben "allez, ze heeft een echtgenoot: waarom altijd over "haar" zoon spreken en niet "hun zoon"?
We hebben inderdaad onze zoon verloren, dezelfde zoon......maar ik kan alleen over wat IK weet, wat IK voel, hoe IK met hem verbonden was (en ben) spreken. We hielden (houden) evenveel van hem, maar we zijn anders (weet je nog: ieder persoon is uniek): ik kan zonder moeite van mijn zoon spreken (ik houd hem levend), mijn echtgenoot heeft er veel moeite mee.
Ik verstond niet dat mijn echtgenoot bevoorbeeld terug naar de voetbal ging kijken ZONDER zijn zoon (die even fan was als hem): hoe kon hij naar die stadium teruggaan zonder hem?; ik verstond niet dat hij "vriendelijk" kon blijven luisteren naar de verhalen van volwassenen die klaagden over "prullen" (in mijn ogen); hij verstond niet dat ik zoveel tijd kon spenderen met de vrienden van mijn zoon...en zelf moed geven(!); hij verstond niet dat ik, als iemand mij vroeg "hoe ist" ( ik kan dat niet schrijven), direct antwoordde, recht in de ogen van die persoon kijkend "hoe denk je dat het gaat?"; of, als een Tante (Zuster) belde na het overlijden van mijn zoon en zei "hoe is het God mogelijk?" dat ik antwoordde "ik dacht dat JIJ dat wist!" en de telefoon neerhing.....
Later wisten we beter wat het beste was voor ons: laat ons mekaar respecteren, aanvaarden dat we anders zijn, één blijven met onze zoon maar vrij om afzonderlijk onze weg te volgen en rust te vinden zonder mekaar te verliezen.
Daarom spreek ik van MIJN zoon hier....
|