Zomaar flarden van emoties, meningen, herinneringen en verzuchtingen.om stoom af te laten van de schaarse hersencellen die er nog overschieten.
01-12-2022
het kleine meisje
De kracht van de verbeeling gecondenseert in vetsttiften , en de vluchtige muziekklanken van Evangelis zijn synthesizer. Poëzie in beelden die geen woorden nodig hebben.
Ergens doet het mij denken aan Amélie Poulain, een sprookje over een meisje met een gave.
Mijn grootvader, de vader van mijn moeder, was Gustaaf Hermans, mijn "bompa". Zijn vrouw, mijn groormoeder, heette Virgenie Cobbaert, fet was mijn "marainne". Zij sprak hem aan met "Staf" en hij noemde haar "Vierch", de verkorting van Virgénie. Bompa was een soort plaatselijke voorzitter of secretaris van het Willemfonds, een liberale boekenclub als tegenhanger van het katholieke Davidsfonds. Mijn Bompa bestelde en kocht boeken aan voor de bibliotheek van Ons Huis, de liberale trefplaats in Blankenberge. Ik leende boeken uit de schoolbibliotheek maar ook uit de bibliotheek van Ons Huis en vooral uit de boekenkast van mijn bompa. Ik ben opgegroeid tussen de boeken, en mijn moeder en mijn bompa stimuleerden mijn leeslust.
Ik ben circa 12, 13 jaar. Bompa geeft me een boek uit zijn kast en zegt: ge zijt nu al groot genoeg om eens een echte roman te lezen en duwt me "Schipper naast God" van Jan De Hertogh in handen.ikbegin te lezen kom echt onder de indruk van die eerste echte literatuur. Ik herinner mij nog steeds de boeken die mijn Bompa mij liet lezen in die tienerjaren: John Steinbeck : Ten Oosten van Eden, De druiven der Gramschap, Leon Uris; Exodus, en een nobelprijs boek van Knut Hamsun, maar de baam van die roman weet ik niet meer. Als 15 jarige lees ik Lode Zielens meesterwerk "moeder, waarom leven wij". Ik zit in het eerste middelbaar en we moet een boek lezen en een boekbeschrijving over schrijven. Ik kies uit de bibliotheek kast van bompa een dikke kanjer van een roman: Het Geslacht Bjorndal van Tygue Gulbrassen. Ik lees in een ruk het eerste deel uit; En Eeuwig zingen de bossen, dan het tweede deel "Winden waaien rond de rotsen", en ook het derde deel "De Weg tot elkaar" versllind ik. Ik maak een lijvige boekbespreking van dit Noorse epos overde barse en trotse hereboer Dag BJorndal die in Noorwegen eindeloze bossen bezit en over zijn zonen Tor en Dag Junior, de schoondochter Adelheid, het generatie conflict, drama en catharsis, ik weet nog altijd welke impact dit grootse epos op mij maakte. Dus ik lever een behoorlijk lange boekbeschtijving af aan de meester. Aanvankelijk twifelt de meester of ik inderdaad wel degelijk zo een dikke turf van drie romans echt uutgelezen heb in amper twee of drie weken tid, maar uiteindelijk gelooft hij mij dat ik het gelezen en zelf het opstel heb neergepend. Het is bijna 65 jaar geleden dat ik het boek over Dag Bjorndal in habdebn heb gehad, en ik kijk altijd of ik het ergens zou kunnen vinden. Pure jeugdnostalgie van een voormalige boekenworm.
Het lijkt wel of 2018 goed op weg is om een cliché-jaar te worden. Alles moet duurzamer worden, wat dat ook mag betekenen. En plots is gender-neutraal ook zo een modewoord. Ecologie en groen zijn hip, en leve de smartfoon.
In 2018 mag er ook lustig gescholden worden op iedereen die durft een vraagteken te zetten bij de #metoo heksenjachten, bij de publieke verachting van Trump en Co, de verheerlijking van Bart DW. en Theo F., bij de opvoering van politiekers in allerlei onnozele televisieshows en de recuperatie van uitgerangeerde televisie BV's op de VRT. Twijfels en kritiek uiten getuigt van dwarsliggerij, is nestbevuiling van ambetante kritiekasters en wordt verfoeit. Facebook, Twitter en Instagram zijn anno 2018 respectabele communicatie middelen. Zeuren over privacy is flauwe kul van oude peetjes die niet mee zijn met de nieuwe tijd. Genoeg geleuterd over de vluchtelingenen, en iemand die durft aan te klagen dat de kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt is een negatieve linkse zeveraar. Ja, 2018 wordt het jaar van de clichés. Alles wordt dit jaar beter.
Ik hou van muziek waar melodie in zit, muziek met een herkenbaar thema. Met opera heb ik geen enkele band, net zo min als met gillend gitaargeweld, metallica en zielloze techno en DJ gebeuk. Niet aan mij besteed, romantische klassiek wel. Ik hou vooral van pop, rock, soul en ballads, en dat gaat van Elvis, Queen, Abba, Adele, Raymond VHGW, Coldplay tot Beyoncé en alles daar tussen, inclusief de kleinkunst en de chansons. Kortom ritmische muziek + melodie. Zo heb altijd de muziek van Radiohead kunnen appreciëren die me ergens deden denken aan sommige nummers van de Beatles.
De muziek van Radiohead is rijk aan thema's. Veel van de goedkope pop iheeft slechts 1 enkel thema dat eindeloos herhaald wordt, armoede troef. Als je dan zo Radiohead stuk hoort spelen op een piano met een prachtige klank dan kan ik echt genieten, zo mooi.
Voor alle mensen die kunnen luisteren naar mooie muziek: boxjes open, start de MP4 en geniet. KLIK HIER
Waarom willen die Brusselse rot-jongeren daar boel maken, alles kapotslaan en alle gelegenheid opzoeken om Brussel te verzieken? Teveel testosteron, te weinig verstand of gebrek aan opvoeding en fatsoen? Dat de polarisatie tussen wij en zij steeds maar toeneemt vinden ze misschien net goed en willen ze hun eigen Maghrebijnse kliek juist verstevigen. Geen integratie, een eigen Noord-Afrikaanse territorium, een soort Maghrebijns kalifaat. En wat denken de ouders van dat uitschot over de heldendaden van hun zonen? Zouden ze beschaamd zijn? Of blijven ze geloven dat het allemaal de schuld is van die racistische belgen en dat hun zoontjes heel brave kinderen zijn die altijd gezocht en mishandeld worden door de politie. Kortom, dat het allemaal onze fout is dat er onlusten zijn.
Als Westvlaming heb ik geen kijk op de polarisatie tussen ons en de Noord-afrikaanse inwijkelingen. Waarom dat die moslima's zich zo willen manifesteren door met een hoofddoek en lange kleren op te vallen in het straatbeeld snap ik doodeenvoudig niet. Even onbegrijpelijk is het voor mij waarom al die islamieten uitdrukkelijk moeten tonen dat ze moslim zijn, dat ze demonstratief hun geloof zo in de kijker willen plaatsen. Onze vrijheid van mening en godsdienst laat hen juist toe om te geloven wat ze willen. Waarom nemen ze dan aanstoot aan onze tolerantie, waarom zo ijveren voor hun eigen sharia en islamistische gebruiken gebaseerd op een koran, geschreven voor arabische woestijnmensen van lang geleden. Waarom zo veel haat tegen onze seculiere maatschappij? Ik weet het begot niet, maar ik voel mij er onbehaaglijk bij. De botsing van de civilisaties door Samuel Huntington is al meer dan tien jaar oud, maar is wel bewaarheid. Vasthouden aan strakke culturen en samenlevingsvormen is even erg als blind nationalisme, zonder evolutie en aanpassing volgt alleen maar onbehagen en miserie.