mijn intresse voor vlinders wil ik met jullie delen.
12-04-2011
Thecla coronata.
Dit is de Thecla coromata.
Deze vlinder komt voor in de tropische delen van Zuid- en Midden-Amerika tot aan Mexico toe. Hij is niet alleen één van de grootste, maar ook één van de mooiste vertegenwoordigers van de familie van de Lycaedinae. De vleugelspanwijdte kan bij de mannetjes maar liefst zes cm. bedragen. Bij de beide geslachten zijn de achtervleugels voorzien van lange, dunne staarten. Vrouwtjes onderscheiden zich van de mannetjes door het aantal opvallend rode vlekken aan de basis van die staartjes. Ook de sterk ingesneden rand van de achtervleugels is een opvallend kenmerk van deze vlinder. Aan de onderkant heeft deze kleine page prachtige groen weerschijnkleuren met daar doorheen enkele donkere strepen. Omdat deze vlinder in rust zijn vleugels boven zijn lichaam tegen elkaar houdt, valt hij dankzij dat kleurenpatroon niet op tussen de bladeren.
Vlinderstruik, ook herfstsering genoemd, bloeit vanaf begin juli. De zoetgeurende, lila, rode, witte of gele bloemaren lokken vooral vlinders (koolwitje, citroenvlinder, kleine en grote vos, atalanta), maar ook andere insecten aan.
Het is een (meestal) bladverliezende heester die zich in iedere tuin thuis voelt. Hij kan 3 m hoog worden.
Herkomst en naamgeving
Inheems is de vlinderstruik, afhankelijk van de soort, in China, Zuid-Afrika, Himalaja, maar ook in Chili, Argentinië, Peru en delen van Noord-Amerika. Hij groeit daar op stenige stranden langs rivieren, in wegbermen en struikgewas, op hellingen en in houtwallen. Er zijn ook groenblijvende soorten.
Zijn naam buddleia is afgeleid van de Engelse botanicus Adam Buddle en davidii van de Franse missionaris en natuurvorser Armand David.
De vlinderstruik is een sterke plant die weinig eisen aan de bodem stelt. Maar een warme standplaats in de volle zon zal de bloei bevorderen. Van een vochtige bodem houdt hij niet.
Parides photinus vliegt van Mexico tot Costa Rica. Devlinder onderscheidt zich in uiterlijk door de dubbele rij rode vlekkjes op de achtervleugels. Ook hebben ze een prachtige blauwe weerschijn op die vleugels. Mannetjes vliegen in groepjes rond op plaatsen waar veel bloemen,met name latana te vinden zijn en proberen elkaar weg te jagen. Vrouwtjes bezoeken zulke plekken in de ochtend om er te baltsen en te paren. Na afloop van de paring geeft het mannetje een substantie af in de geslachtopening van het vrouwtje. Die stof verhardt en voorkomt enige tijd dat het vrouwtje met andere mannetjes paart. Een vrouwtje gaat na de paring zo goed als somitair door het leven. Constant is ze op zoek naar jonge blaadjes aan frisse aristolocia-planten. Daar legt ze slechts één eitje op en vliegt dan weer weg naar een volgende plant. Vrouwtjes komen daarom ook in een groter gebied voor dan de mannetjes van deze vlindersoort.
Clossiana selena,de zilveren maan,komt voor in koele en vochtige gebieden in Europa,Azië en Noord-Amerika.In hoog-venen,moerassen en vochtige graslanden groeien viooltjes, de planten waar deze vlinders hun eitjes op leggen. Het half volgroeide rupsje overwintert tussen de bladeren in de strooisellaag.In het voorjaar groeit de rusp snel op de frisse jonge viooltjesplanten.De vlinders die vervolgens uit de pop kruipen,vliegen in de periode juni-juli.Soms is er een tweede generatie van de zilveren maan.
Vlinders, vlinders en vlinders. De Vlinder Vallei van de Orchideeënhoeve zit er vol mee. Vlinders in de mooiste kleuren en maten, bijvoorbeeld de Blauwe Morpho, zijn er te bewonderen. Op even kleurrijke bloemen komen de vlinders de nectar halen. In de tuin vliegen duizenden vlinders soms letterlijk om je oren. Een wandelpad, je waant je soms op Zuid-Amerikaanse bergpaadjes,spraakmakende parels van de natuur. Er zijn in totaal 3000 soorten vlinders en orchideeën te bewonderen.
Een man zat uren te kijken hoe de vlinder zijn lijf door de kleine opening probeerde te worstelen. Op een gegeven moment leek het of de vlinder geen vooruitgang meer boekte. Het leek of hij niet verder kon dan hij gekomen was. De man besloot de vlinder te helpen: hij pakte een schaar en opende de cocon. De vlinder kwam er nu een stuk gemakkelijker uit. Maar de vlinder had een verweerd lijf. Hij was klein, met verschrompelde vleugels. De man bleef kijken want hij verwachtte dat de vleugels zich elk moment zouden openen en groter en steviger zouden worden zodat ze het lijf konden dragen. Er gebeurde niets ! Integendeel, de vlinder leefde zijn leven al strompelend. Hij kon zich slecht bewegen met zijn verweerde en verschrompelde vleugels. Hij heeft nooit kunnen vliegen.
De man was vol liefde en goede bedoelingen, maar begreep niet dat de kleine opening in de cocon en de worsteling van de vlinder om er uit te komen, de natuurlijke weg was om vocht vanuit het lijf in de vleugels te persen, zodat hij gereed zou zijn om te vliegen zodra hij de cocon had verlaten.
De tijd van het jaar en het weer zijn allebei belangrijk bij het kiezen van een goede dag om naar vlinders te gaan kijken.
Als je gaat zoeken naar vlinders kun je dat het beste doen met mooi weer. Met mooi weer zie je veel meer vlinders dan met koud en nat weer. Dan is het warm genoeg voor vlinders om te kunnen vliegen. Het is het beste als er niet te harde wind staat, het lekker warm en het zonnetje een beetje schijnt.
Afhankelijk van de periode waarin je vlinders gaat kijken, zijn er verschillende soorten te zien. Als het in maart alweer wat warmer wordt, kun je al de eerste vlinders zien vliegen. Dit zijn soorten die als vlinder hebben overwinterd zoals dagpauwoog, citroenvlinder, gehakkelde aurelia en kleine vos. Juni is meestal een slechte vlindermaand omdat de meeste soorten dan eitje, rups of pop zijn. In juli en augustus vliegen er juist heel veel verschillende soorten. In september en oktober zijn er al soorten uitgevlogen maar op zonnige herfstdagen zijn de 'laatvliegers' zoals de atalanta vaak in grote aantallen te zien. Alles bij elkaar heb je de grootste kans om veel vlinders te zien in de perioden half mei tot eind mei en van begin juli tot half september.
Fijn getekende vleugels Een schilder waardig Ongeziene kleuren Een uiting van sierlijkheid
Ontastbare broosheid Breekbaar als glas Ontzettend gevarieerd Oplettend alert Fladdert op de wind Speels en aantrekkelijk Ook voor mijn nieuwsgierigheid Bloemen zijn het domein
Waar hij zich settelt In alle glorie en ijdelheid.
Papilio memnon heeft een verspreidingsgebied dat zich uitstrekt van India,Birma,China,Maleisië,Indonesië tot Japan.Er zijn 13 ondersoorten bekend van deze page,die doorgaans een vleugelspanwijdte van zo'n 15 centimeter heeft.De mannetjes zien er niet alleen anders uit dan de vrouwtjes,ze houden er ook een heel andere levenswijze op na.Mannetjes vliegen namelijk in open terreinen,terwijl vrouwtjes een voorkeur hebben voor een bosachtige omgeving.Sommige vrouwtjes van deze grote pagesoort hebben opvallende staarten aan hun achtervleugels.De rups leeft op planten uit de familie van de Rutaceae,waartoe ook citrus behoort.
De Grote weerschijnvlinder is een zeldzame standvlinder. Hij is één van de mooiste en grootste vlinders van ons land.
Het is een vlindersoort die de voorkeur geeft aan vochtige loofbossen. Hij vliegt één generatie per jaar en is een echte hoogvlieger. Boven de kruinen van de loofbomen fladdert hij zeer actief rond. Wij kunnen hem dan ook enkel zien wanneer hij zijn geliefkoosde plekjes op de grond opzoekt. Deze plekjes zijn vochtige paadjes, beekoevers, maar ook verse uitwerpselen en krengen van dieren, waarvan hij de sappen opzuigt.
De Grote weerschijnvlinder geniet geen wettelijke bescherming in Vlaanderen. Toch staat hij op de Vlaamse Rode lijst als bedreigd en op de Belgische Rode Lijst als achteruitgaand. De belangrijkste reden van achteruitgang is de ontbossing en het veranderende bosbeheer. Open plekken in de bossen en mantel- en zoomvegetaties aan bosranden worden namelijk minder talrijk
De Sint Jacobsvlinder is een dagactieve nachtvlinder. Dat is een nachtvlinder die je soms overdag ook kunt aantreffen, meestal op een zomerse namiddag.
Sint Jacobsvlinder komt algemeen voor op zandgronden waar de voedselplant groeit. Dus bij Jacobskruiskruid en enkele andere kruiskruidsoorten
De vlinders vliegen van begin april tot half augustus. De rupsentijd is van begin juni tot begin september.
De eieren worden in grote pakketten gelegd op de onderkant van de bladeren van kruiskruiden, en de rupsjes, levend in grote groepen, eten de plant volledig kaal. De rups is met een zebrapatroon zwart-geel gestreept. De rupsen eten de giftige planten op. Het gif maakt hen giftig voor belagers. Het gif komt ook terecht in de vlinder die uiteindelijk uit de rups ontstaat, en zo is ook de vlinder giftig voor vogels en andere vijanden. De rupsen eten zeer veel, de vlinder eet nooit (roltong ontbreekt). Verpopping vindt plaats in een spinsel of in de grond. De poppen overwinteren in het spinsel.