vooral jonge kinderen zijn dankbare passagiers. hier de twee kinderen van frank. als er plaats vrij is vliegt een van de twee of allebei graag mee. mitch en elroy. de papa en ook de bompa zijn fanatici. als je vraagt wat ze het liefste zien, een vrouw of een vliegtuig, kiezen ze zeker voor het tweede... of kan het ene niet zonder het andere en is het andere of het ene een verlengstuk van elkaar. alles is mogelijk misschien. ooit eens gelezen dat als je droomt dat je kunt vliegen (wat ikzelf regelmatig droom; dus zonder vliegtuig, gewoon armen omhoog, goed afduwen en als een raket de lucht in) dit een sexuele onderbewuste betekenis heeft. had ik me dan beter verdiept in sexuologie in plaats van luchtvaart, om wat goedkoper in de lucht te raken? vraagje aan goedele liekens? ofschoon geen klachten?
na de vlucht moet er getankt worden, vanwege het risico dat er waterdamp in de tank zou komen. een vliegtuig met lege tanken in de hangar zetten voor langere tijd, en dit kan altijd gebeuren indien het weer het vliegen een tijdje belemmerd, is dus een extra risico voor de volgende vlucht. voor elke vlucht worden de vliegtuigen dan ook gedraint, dat wil zeggen dat de benzinetank en de motor op hun laagste punt even worden afgetapt om te controleren ef er geen water in zit (dit is dus zwaarder als benzine en zal dan ook beneden te vinden zijn. dit is een controle die elke maal gebeurt voor de vliegtuigen uit de hangar worden gehaald, omdat eens wat duwen en schudden, de eventuele hoeveelheid water zich terug kan mengen met de brandstof. op de foto 'frank' die er weeral ongelooflijk van geniet bezig te zijn met een vliegtuig. hij heeft de optie (of de goesting) om eens een toestel te kopen...een ulm of wat dan ook, want hij droomt er elke nacht van, en liefst met wat mogelijkheden tot kunstvlucht.
zo ziet een van onze garmin gps'en eruit. ietsje moeilijker dan in de auto want die spreekt je in de gewenste stem tot op je bestemming. hier is het middelpunt het kruisje (het vliegtuig) en er rond de moving map. op de foto kan je zien dat we een grondsnelheid hebben van 72 knopen in de linkerbovenhoek, dat we recht op keiheuvel vliegen, (ebkh), en dat onze richting 104° is en de afstand tot de bestemming 30 nautical mile. tijdens mijn opleiding zaten die dingen nog niet in de vliegtuigen van brasschaat, en was het heel geconcentreerd sturen, want na een half uur bvb enkele graden verkeerd, kom je op een heel andere bestemming terecht dan gepland, vandaar de voortdurende controle naar snelwegen, waterlopen, spoorwegen, steden, dorpen enz. tijd om te genieten van het landschap blijft er niet over, je moet ondertussen nog ook een controle hebben over de hele technische toestand van het vliegtuig met zijn meestal oudere bouw...
een vluchtje met de OO-VRE. nogal moeilijk soms sinds gisteren of eergisteren om een blogje aan te maken. je start met een hoofd vol ideeën en tegen de tijd dat je uiteindelijk op het punt bent gekomen eraan te beginnen zou je de pc door het raam gooien. toch een foto opgevist, we vliegen naar namen en dan saint-ghislain. een verhaaltje? volgende keer.
landing in EBUR (ursel). twee clubs zijn er verenigd, brugge en ursel. heel lange piste van drie kilometer, waar het middelste gedeelte van in gebruik is als landingsbaan. 1 km voorstuk, 1 km piste en 1 km nastuk, afhankelijk van de wind. ook de taxiprocedure vraagt nogal wat aandacht. waarom het gemakkelijk maken, als het moeilijk ook kan. sorry, na dit nog eens zelf gelezen te hebben... schrijven is vrijheid, vliegen ook, maar, veiligheid boven alles !!!!!!!
steek 100 muizen in een klein hokje en wees gerust, ze bijten elkaar dood. zet veel te veel auto's op de rijbaan, en hetzelfde doet zich voor, je bent blij er eens een in de gracht te zien belanden, die je enkele seconden eerder mateloos ergerde. vandaag ben ik dus inderdaad uitgeroepen tot begeleider van de oudste dochter om de knepen van het autorijden te leren; de rijschool zal ook wel 'een dik centje' mogen verdienen, want zonder hen maak je geen schijn van kans om te slagen als je geen natuurtalent bent, en starten op je bijna 24'ste is mijn inziens laat. ooit reed ik mijn eerste kilometers in duitsland op leeftijd van 14 jaar. in een fiat 600 en op de autobahn. even geleden als mijn verjaardag is 24.02. en jaar:'55 leren vliegen een beetje later of eerder zoals je het bekijkt. de echte lessen met instructeur ben ik begonnen op veertig, ook misschien wat laat, maar het is dan ook het budget dat een invloed heeft. in de vliegclub heb ik meerdere jeugdigen zien passeren die ondertussen vliegen als pilot in command bij virgin bvb. maar die van thuis uit een dikke duw in de rug hebben gekregen. voor elke minuut die ik tot vandaag heb gevlogen heb ik me op andere vlakken wat moeten inhouden, maar rijkdom zit vooral in je hoofd gelukkig, en minder op je bankrekening, al is het gemakkelijk zeker? wat ik gedurende mijn opleiding als piloot gebruikte om m'n instructeur te laten weten dat het genoeg was geweest? slecht vliegen, en ook voor hem zichtbaar, zweetdruppels die rijkelijk van mijn hoofd via nek naar beneden druppen, vooral wanneer stalls en scherpe bochten en noodlandingen werden geoefend. als leerling ben ik op dat moment toch soms eens misselijk geweest, daarna niet meer. een looping, een roll, ziek kan je me niet krijgen. tien loopingen, tien rolls??? de foto? out of africa in brasschaat.
het weer begint op m'n systeem te werken. altijd moe en geen zin om iets te doen. vandaag telefoon van mijn oudste dochter steffie, dat ze vandaag het examen heeft gedaan theorie voor haar rijbewijs, punten 50 op 50. wat kan je anders verwachten van een dochter die bijna 24 is en de eerste jaren nog niet zal stoppen met studeren. op m'n 16'de woonde ik reeds alleen, vanwege het nogal vroeg overlijden van m'n moeder, dus die kansen zoals zij heeft heb ik nooit gehad. nu alleen maar hopen dat ze ook op een dag eens zal verzadigd raken. het is ook pas op m'n 40'ste dat ik ben begonnen met leren vliegen, en heb glasbewerking en glaszandstralen pas heel recent gedaan, dus het nieuwsgierige en steeds zin om bij te leren zit wel in het bloed. ook met de echte modelbouw ben ik pas later begonnen. steffie was deze middag heel enthoesiast, mede omdat ik had gevraagd dat ze de theorie heel goed diende te kennen omdat ik als tweede begeleider, haar misschien de knepen van het autobesturen een beetje zal moeten bijbrengen. zelf rijd ik 33 jaar, en heb minstens 1.500.000 km gereden, zonder (hout vasthouden) enig ongeval van betekenis, maar weet beter dan wie ook wat de mogelijke gevaren zijn. bij het vliegen liggen er nog andere valstrikken op de loer, dus voorzichtigheid en uitkijken is de boodschap!!! op de foto, de haven van antwerpen bij bijzondere weersomstandigheden, en wat een sfeerbeeld, als je op dat moment aan het vliegen bent, geniet je met meer dan volle teugen.
geen aanslag op de kerncentrale, maar wat deze foto laat zien mogen jullie zelf invullen. in alle geval is het wel goed te weten dat je niet altijd alles moet geloven wat je te zien krijgt. tv en film is zo geloofwaardig, maar je weet wel dat er in een misdaad of oorlogsfilm geen doden vallen zoals je wel voorgeschoteld krijgt. voor elk technische probleem zijn er wel experten die een oplossing bedenken om het reëel te doen lijken. (met nadruk op 'lijken') vandaag naar waver boven brussel de modelbouwbeurs bezocht. heb weer een beetje de passie voor modelvliegen te pakken en denk misschien me een electro-modelletje aan te schaffen van multiplex, de twinstar 2. een kunststof model, heel snel te bouwen, met twee motoren, en naar het schijnt heel prettig te vliegen. het zit me toch nog steeds in de vingers om een model van op afstand te besturen, maar deze keer niet in een club maar eerder in de achtertuin of op een locatie waar je alleen bent, een wei of een strand, of wat dan ook.
een vraagje: je denkt dat deze foto echt is, ok. bedankt. spelen mag wel eens he. het is in alle geval de moment om eens een afspraak te maken en eens mee te vliegen... je denkt dat deze foto niet echt is, ok. bedankt. is er een instrument op het klokkenpaneel dat je als bewijs aanduid? het is in alle geval de moment om eens een afspraak te maken en eens mee te vliegen...
ingeval we geen GPS aan boord hebben, en in de OO-CNC en de OO-VRE is dit het geval, moeten we gebruik maken van een wat ouder navigatiesysteem. zoals in sint-niklaas het baken NIK 117.4. je ziet op de foto het baken HUL 177.55 even ten noorden van waver. kaarten en bakens en alle oudere manieren om te navigeren zijn belangrijk hoor (om op terug te vallen als de gps het laat afweten of je hem niet ter beschikking hebt...), maar wat een luxe als je een gps aan boord hebt. tot 5 meter nauwkeurig en de sattelieten en jij ook exact weten waar je zich bevindt. nadelen? het is te gemakkelijk. voordelen? het is gemakkelijk. bijkomende voordelen: je hoeft geen extra tijd te steken in allerlei tijdrovende controles om te weten waar je juist aan het vliegen bent en dat scheelt toch een heel stuk in het genieten omdat je veel meer tijd hebt om rustig rond te kijken naar de mooie dingen op onze bol vanuit vogelperspectief.
op deze vlucht heb ik anik en jan als passagier, we vliegen met de OO-VRE een cessna 172, en vertrekken in brasschaat, vliegen naar het waasland, over hun woning in belsele en over het koopcentrum van sint-niklaas om daarna terug in brasschaat te landen. we nemen er even de kaart bij, alhoewel ik die voor zo'n vlucht niet nodig heb. iets anders als we richting ardennen of naar het zuiden gaan. natuurlijk krijg je langzamerhand een totaal beel van het landschap waar je al zo dikwijls over hebt gevlogen, maar de zichtbaarheid speelt toch een heel grote rol. op sommige dagen is dat zo marginaal dat je rond het plein al verloren zou vliegen, andere dagen stijg je op en heb je geen enkel moment een kaart nodig. de vijand is lage mist, die wel eens onverwacht kan opduiken, echter een wolkje of een wolkendek op grotere hoogte is geen enkel probleem. je vliegt dan gewoon op je instrumenten en kijkt terug buiten als het zicht beter is. belangrijk is: op de instrumenten vertrouwen, want je leven is dan ook volledig daarvan afhankelijk. denk maar niet dat je voelt dat je in een spiraal raakt! de grond komt dan snel omhoog...
laat jullie ook nog kennis maken met een vriend die ik reeds ruim 25 jaar ken, maar toevallig vorig jaar na een afwezigheid van ruim 20 jaar terug heb ontmoet en inmiddels terug een toffe band mee heb ontwikkeld, mede door zijn ongelooflijke energie die hij graag gebruikt waar het noodlot hem toe leid. hij is zowat als een broer, z'n naam is eugene, heeft een gouden hart en een lief vrouwtje, nancy. dat is nu wat ik ook eerder bedoelde, met hoe fantastisch het is mensen te kunnen laten kennis maken met de luchtvaart. eugene had tot de dag waarop deze foto is gemaakt nog nooit gevlogen, maar levendig zoals hij is en ooit jaren hoogspanningspilonen geschilderd, is moeite en hoogtevrees hem totaal vreemd. met hem vliegen was weeral eens een hart onder de riem en een aanmoediging het vliegbrevet nog wat te behouden; vanaf je vijftigste is dat nogal een moeilijke en dure aangelegenheid, aangezien je medische keuring en het brevet zelf jaarlijks vervallen, in plaats van 2-jaarlijks voor die tijd.
wat ik wel heel raar vind is dat kinderen gemakkelijk slapen tijdens een vlucht, dit keer is het maxwell, de zoon van mijn jongste broer, die noodgedwongen een dutje doet, tijdens een totale vlucht van een ruim uur, we maken wel een tussenlanding op ebzr (zoersel), drinken er een frisdrankje of zo en vliegen terug naar brasschaat. het vliegtuig is de OO-CNC een cessna 172. die dag is er ook een prof aan boord die een film maakt, waarvan ik uiteraard een exemplaar heb gekregen. heel goed samengesteld, met korte shots en mijn commentaar, en een totale duur van vijf minuten. heel snoezig en een bewijs dat kinderen graag meevliegen en het als heel normaal ervaren.
vorig jaar, twee leden van de vliegclub brasschaat gaan over tot de aankoop van een motorzwever, en frank weet me te overhalen me er op te laten lossen zodat we er ook af en toe mee kunnen vliegen tegen min of meer betaalbare condities, vanwege verzekeringen en andere toestanden eerder minder dan meer. we krijgen de kans in zoersel op zo'n bak gelost te worden en tegelijkertijd een examen te doen, maar tegen de moment dat het onze beurt is om eens met de eigenlijke 'eenzitter' motorzwever in de lucht te gaan , is een van de eigenaars erin geslaagd het toestel te crashen, zodat onze euro'tjes van examen en extra opleiding totaal verlies zijn. vliegen is vrij zijn, vliegen is soms ook pech hebben. http://aeroclub-brasschaat.be/ http://users.telenet.be/rondvluchten/
niet vandaag, alhoewel frank me daarnet een mailtje heeft gestuurd dat hij wel heeft gevlogen vandaag. een frangment van zijn mail:
heb vandaag ook gevlogen, spannend, continu natte sneeuw, beperkte zichtbaarheid, geen plafond, allez het bloed circuleerde
weeral zeer sportief in mijn aderen....I love it....!!!!! op de foto frank links, willy rechts. het is 6 maart 2005 en we zijn naar leopoldsburg gevlogen. een toffe bestemming vanuit brasschaat, ongeveer een half uurtje vliegen, tamelijke smalle en korte piste maar best ok om er met piper en of cessna te landen, in dit geval de OO-CNC. een bestemming die enkele malen per jaar bij ons op de lijst staat. vanuit mijn zetel voor de pc, zie ik naar buiten, het sneeuwt, het is 17.25 uur en grijs en donker maar gelukkig warm binnen. ook genieten van die kleine maar o zo belangrijke dingen.
frank is mijn vriend, tegelijkertijd is hij getrouwd met m'n nichtje miriam, waarschijnlijk door mijn invloed...een beetje meer dan een decennia geleden. gevaarlijk om hier ongezouten een mening te geven, want binnen enkele minuten is dit te lezen in heel de wereld en omstreken, en je geeft jezelf vooral toch hiermee bloot he. geen zoetigheden, maar de naakte waarheid zal hier wel voldoende zijn. frank en ik zijn zielsverwanten als het gaat om vliegen; we delen die passie en dat is het, we verstaan elkaar. (alhoewel we ook de passie delen van samen in de kookpot te roeren en fantastische gerechten op tafel toveren, maar over dit onderwerp zou ik een blog moeten aanmaken in een andere groep...misschien later). ik voel me veilig bij hem en hij is ongeveer 15-jaar jonger dan ik en dus wat meer een speelvogel, maar technisch in het vliegen een grote stap verder en samen zijn we altijd al op onze bestemming gekomen, afhankelijk van het weer enz. hij weet uiteraard dat ik het in de lucht wat rustiger aan doe, maar heeft nog nooit enige blijk van ongerustheid getoond bij mijn vliegkunnen. m.a.w. we vertrouwen mekaar en vinden het een verademing samen op stap te kunnen, frank heeft wel het voordeel op een 7-tal minuten van het vliegplein te wonen terwijl ik daar ongeveer 40 minuten over moet doen. dus bij geen vliegweer kan hij een koffietje of zo gaan drinken en ben ik genoodzaakt thuis te blijven. meer dan honderd kilometer voor even samen te zitten; vroeger ja, nu nee. als je wat ouder bent kan je het thuis zijn ook heel erg waarderen. leven is veel intenser.
augustus 2002. we vliegen naar schaffen en een deel van de vlucht in formatie met de OO-LGB. wij die de foto hebben genomen, met de OO-SPG. het is niet eerste maal dat ik het over dit evenement heb op mijn site, maar het is dikwijls een hoogtepunt in het gebeuren van onze hobby, een formatie naar een old-timer happening vliegen met prachtige exclusieve toestellen, en daar dan eens voorvliegen om de foto en video spotters de kans te geven unieke beelden te maken van deze al even unieke vliegtuigen. op de foto, swa van hool en jan thiers, en in ons toestel, frank en ikzelf.
kort na het behalen van mijn brevet ppl (privaat piloot), en met een ambitie van hier tot parijs, vlogen we met een aantal vliegtuigen richting ardennen. met als intentie o.a. een tussenlanding in st-hubert. we hadden toen al een muur van lage bewolking moeten ontvluchten in namen ter 'hoogte' van hoogspanningskabels, en net boven bruggen enz. maar vanwege met vier vliegtuigen, drie pipers en één cessna 152 kon de pret niet op, en maakten we ook die tussenlanding in 'st-hubert'. een geliefde luchthaven voor alle sportvliegliefhebbers daar uit de streek en dan bedoel ik zwevers en weekendbezoekers van deze mooie locatie, die op een zo kort mogelijke tijd hun licentie willen behalen. kortom op dat moment ginder een heksenketel. in onze formatie gingen we dus landen met vier vliegtuigen tegelijkertijd, dus de eerste deed de radio in functie van de vier toestellen. ik als laatste. de bijna-crash van m'n leven, en de eerste en enige keer dat de piper met mij vloog i.p.v. ik met hem. krijg nu geen schrik om eens met me mee te vliegen, want wie heeft er in z'n auto al zo niet een honderdvoud van die bijna-ongevallen meegemaakt. om verder te gaan. op het moment dat ik mijn toestel, de OO-ATY aan de grond wil zetten, 'tussen haakjes', het vliegtuig waar de andere piloten niet zo graag mee vliegen, omdat hij nogal lastig is, krijg ik me daar toch een heel sterke kopwind, waardoor mijn toestel tijdens de flair in een veel te hoge neusstand raakt, en ik vrees te zullen crashen, samen met marc schoeters, mijn al zieke passagier, vanwege het turbulente weer. de landingsbaan is ginder dan ook niet vlak maar eerder bolvormig; begin en einde van de piste liggen wat lager als het midden, dus eens halfweg ga je eigenlijk bergaf... de eerste piloot met een piper heeft mijn landing gezien en dacht inderdaad dat dit mijn laatste landing zou zijn met de aty, want normaal gezien zou ik vanaf die configuratie gewoon uit de lucht vallen en het landingsgestel en het hele frame van het vliegtuig mogelijk beschadigen, om nog te zwijgen ingeval het toestel over een vleugel zou wegvallen en we zijdelings neerkomen. nu de echte versie, ...hoe reageer je bij onverwachte problemen. hoofd koel houden. vanwege de abnormale neusstand, wat veel gas geven en vertrouwen op de motor en hopen op kracht van de schroef. geloof het of niet, maar een eitje van een landing. toch even slikken, en leren uit fouten, want die maakt iedereen 'all the time'. de wind heeft me verrast en was voorbij een bepaald punt op de piste krachtiger dan ik het begin. veel geleerd die dag!
nog iets uit de oude doos. op de foto, de jongste broer, sam, met een rondvluchtvliegtuigje in zijn hand dat ik heb gebouwd, 40 jaar geleden of ietsje minder. heb er enkele maanden aan gewerkt, en de kostprijs voor alle toebehoren, exclusief motor, bedroeg toen ongeveer 350 Bef. of nu zo'n 9 euro. ik heb er maanden voor gespaard, want ik denk dat ik in die tijd 20 Bef. zakgeld kreeg per week, dus 0.50 euro. de (veco) motor heeft zowat 1500 Bef. gekost, en dat was voor die tijd voor mij een fortuin. japanse makelij, en vanwege 'arm' heb ik een en ander moeten manipuleren, en de motor is er gekomen, maar van dat ronddraaien had ik na twee toeren genoeg. blij dat ik hem kon crashen en ben toen met fotografie begonnen. enkele maanden later had ik mijn eigen doka, en bracht ik elk vrij uur in de donkere kamer door om negatieven en foto's te ontwikkelen voor de hele familie. dikwijls 100 tot 200 stuks op woensdagmiddag. dat was dan meteen mijn intrede in het zelfstandig leven...
vandaag niet gevlogen. de bewolking hing zeer laag, en op dit vlak een foute hobby gekozen. even gevlogen op de simulator, en het weertype van hier gedownload, en zag dus geen fluit tussen brasschaat en deurne. maak dan maar van de gelegenheid gebruik om ver in de tijd terug te gaan, zowat ruim 35 jaar. Op de foto, links, ikzelf, en verder mijn vader, moeder en jongste broer. moeder te vroeg gestorven in 1970, en vader in 1983. en wat zie je verder, een rondvlucht-vliegtuig, omdat vliegen een deel van mezelf is.
dit is wat je kan zien enkele seconden voor je landing op de 35 in brasschaat (ebbt).
ik vloog een tweetal jaren geleden met m'n jongste broer en een proffesionele filmmaker (mark); waarvan je notabene het filmpje kunt bestellen, tegen kostprijs, ongeveer 5 euro, via mijn e-mailadres. Geef gewoon al je gegevens en na storting van je eurotjes, krijg je zeker je fimpje, al duurt hij slechts 5 minuten, een plezier om eens te zien.
Brasschaat is een landingsbaan van 900 meter, en voor een Piper zeker lang genoeg, echter een Cessna 172 met wat passagiers aan boord en een crosswind bij de landing, waardoor geen enkele weerstand...is dat meestal pas stil staan tegen het einde van de piste. Vandaag , zaterdag, vrije dag, toch wat in de tuin gewerkt, evenwel wat tijd besteed aan het simulateren met de FLTSIM 2004. Even het realistische weer downloaden en vertrekken in Deurne. Zo blijf je ook in mindere weersomstandigheden wat bij...
Een vluchtje naar Brasschaat, zoeken naar Hoevenen, al is dat echt heel moeilijk, maar zeker te vinden, en sluiten die handel. Heb er heel wat uren op versleten, al is het momenteel pas enkele weken geleden dat ik dit programma nog eens opnieuw heb geïnstalleerd na het updaten van mijn pc'tje.