EEN BERICHTJE

(Belga) Rumbazanger en percussionist Edmundo Ros is op 100-jarige leeftijd gestorven. Dat meldt een Britse artiestenvereniging waar Ros lid van was. Edmundo Ros wordt beschouwd als een van de artiesten die de Europeanen de latinomuziek leerden kennen.

De drang om je lippen te raken, de gedachtenis die me gek maken. Niets is zo fijn als bij jou zijn. Ik hoop alleen op jou gevoel, als je snapt wat ik bedoel.

Fietje Kwakkel had een probleem, een blaasprobleem wel te verstaan. Ze moest
ontzettend vaak plassen. Gelukkig waren overal toiletten, zo ook in het
station en Fietje maakte daar dankbaar gebruik van. Na de plas en wat
kleingeld achtergelaten te hebben, hees ze zich opgewekt in de wachtende
Sprinter, en plofte na enig zoeken naar een prettig plekje op een stoel
neer, in de buurt van het toilet. Het duurde een poosje voordat de trein
vertrok, zodoende was een bezoek aan het toilet in de trein noodzakelijk.
Fietje stond op en haastte zich naar de plaats waar ze deze ruimte
vermoedde, maar zag nergens de haar zo vertrouwde figuurtjes op de deuren
staan. Gelukkig kwam net een conducteur langs, die een enorme zak met zich
meesleurde. 'Kunt u mij zeggen waar het toilet is? Ik kan het nergens
vinden.'

'Dan kunt u lang zoeken, mevrouw', antwoordde de conducteur, 'toiletten zijn
hier uit de mode, maar de baas heeft een oplossing voor uw probleem, of
oplossing.we kunnen het beter een stollingsproces noemen, maar hoe dan
ook.ik heb het hierbij me.'

Hij wees op de zak en Fietje reageerde onmiddellijk: 'Moet ik soms in die
zak plassen? Man, laat je nakijken!'

'Nee, mevrouw, zó gek maken ze het nou ook weer niet, hoewel, veel scheelt
het eigenlijk ook niet.'

Hij bukte zich, graaide in de zak en overhandigde Fietje een dicht geplakte
plastic zak.

Een luipaard doodt een aap en ontdekt daarna het jong ervan.
Hieronder op de link klikken

 http://useloos.com/mediaplayer/?itemid=16369met 

De Parkinson vreet me op, wordt steeds heviger en laat zich door pillen bijna niet meer verslaan.

Zeventien jaar geleden dacht ik nog dat ik deze ellendeling met mijn wilskracht wel de baas kon.

Ik ging gewoon naar China met vakantie, at met stokjes en maakte grote wandelingen.

Israël, Egypte, Rusland, Turkije, het kon niet op, we deden het allemaal.

Echter, het bleek in de loop der jaren, dat ik toch wel wat overmoedig was geweest. Tijdens mijn depressie (dat hoort erbij volgens de artsen) zei ik

zelfs: " Parkinson? Dat kan er ook nog wel bij."

Of de heer P. beledigd was of dat hij mij gewoon een lesje wil leren, hij heeft met harde hand ingegrepen en begint mijn bestaan over te nemen. Ik sputter aan alle kanten tegen, probeer hem in de maling te nemen met pillen, te bedwingen met spieroefeningen, met mijn geest te knechten,

maar ik zal toch moeten toegeven, uiteindelijk wint hij altijd.

Opstandig als ik ben, wil ik niet toegeven. Ik blijf plannen maken, wil persé nog met een helicopter over de Grand Canyon vliegen, maar heb, naast de heer P., ook nog een zeer rationele echtgenoot

die dit momenteel niet verstandig vindt. Tja...verstandig...ik vaar liever op mijn gevoel. Je zeilt af en toe tegen de klippen op, maar het vaart wel avontuurlijker.

Thea Neecke

Dit is een verhaal geschreven  van en door een park.p. Thea Neecke