Naar Purmerend

 

Mijn bestemming was Purmerend. Nog vóór dat ik uit mijn huis in Oegstgeest vertrok, wist ik dat ik niet zonder Parkinson zou gaan. Mijn hoofd was een warboel van binnen en steeds andere dingen streden om de aandacht. Heb ik mijn medicijnen bij me? Waar is de uitdraai van de treintijden? Heb ik mijn mobiele telefoon wel bij me? Waar is toch die treinkaart? En ja, mijn pinpas, die kan beter in mijn zak. Een flesje water voor mijn medicijnen. Oh ja, dat mobiele nummer heb ik ergens opgeschreven, maar waar is dat papiertje? En mijn fietssleutel? Mijn tas was veel te diep en steeds moest ik door dat donkere gat woelen voor een nieuwe controletocht. Dat maakte van mijn tas ook een complete chaos. Zo kwam ik uiteindelijk op station Leiden aan.

Nu nog een hindernis, de kaartjesautomaat. Bestemming Purmerend. Ik probeerde alle stappen rustig te doorlopen, maar Parkinson die joeg mij voort. Ergens in mijn hoofd merkte ik wel dat ik een foute bestelling deed. Toch drukte ik op akkoord. Ik pakte twee kaartjes uit de automaat en zag al lopende naar het perron een bedrag van 55 euro staan. Dát was onmogelijk! Ineens drong tot mij door dat ik vijf kaartjes had besteld in plaats van één.

Mijn loopje werd steeds meer gehinderd door Parkinson. Ik sjokte naar het loket en vertelde dat ik teveel kaartjes had gekocht. ‘’Waar zijn uw kaartjes dan?’’, vroeg de lokettiste. Ik staarde naar de twee kaartjes op de balie. Langzaam werd mij duidelijk dat ik een aantal kaartjes in de automaat had laten zitten. Ik moest er niet aan denken dat ik weer terug naar die automaat zou moeten. Gelukkig riep de lokettiste hulptroepen in en kon alles teruggedraaid worden. Moe plofte ik in de trein neer. Ja, soms is Purmerend verder dan je denkt.

 

Irene

x

Twee tegen één

 Vechten tegen Parkinson
Ik dacht dat ik het kon
Maar P. is op een idee gekomen
En heeft een vriendje meegenomen
Dat  nu mijn gewrichten vernielt
Wat die engerd toch bezielt.
In starheid en beven nu veel pijn
Het is moeilijk om steeds vrolijk te zijn
Mijn optimisme gaat op de loop
Waarin vind ik nu nog hoop?
Ik wil.ik moet.ik zal
Voorkomen dat ik ten prooi val
Aan wanhoop en aan klagen
Dan kan ik mezelf niet meer verdragen
Mijn lach is verstard, maar ik lach
Morgen misschien een betere dag?

 

Thea
_________________________________________
nederpark

x

Peters betreurenswaardige lichamelijke conditie was te wijten aan het jarenlange liederlijke leven dat hij had geleid.

Op aandringen van zijn huisarts veranderde hij zijn levenswijze radicaal. De eerste week gaf hij het roken op en de tweede week zwoer hij de alcohol af.

De derde week hield hij op met gokken en de vierde week besloot hij van nooit meer een vrouw aan te raken. Toen hij de zevende week begraven werd, was er voldoende geld voor een ordentelijke begrafenis

x

x

Echtgenoot mag morgen naar huis is heel gelukkig, te gelukkig want hij begon al terug te roken.
ik ben gisterenavond en vannacht ziek geworden mijn maag lag in een knoop.
Resultaat kon deze morgen niet goed uit de voeten, wou opstaan om naar toilet te gaan en kon gene stap verzetten, is ambetant .
Deze namiddag zelfde scenario, was op weg van kliniek en viel ploseling stil heb mij tot aan den aldi gesleept ,daar wa water gevraagd om mijn medicatie in te nemen, en die mensen zijn geweldig, (is wel raar heb dat meestal om 2 30uur )ik zei tis park, zal wel overgaan , heb mij dan een beetje op de bank gaan zetten, had daarna geweldig chance direct een bus zo was ik toch nog snel thuis.

HAD AL LANG NAAR DEZE GEZOCHT EN PLOSELING IS HIJ ER DE SPRINKHAAN
gem.door onze artiest fotograaf A.B.