van nederpark gedichtje van Thea
verzet zich tegen jeugd, laat functies vallen
terwijl het denken goed weet hoe het is geweest
brokkelt het doen, ziet men het versmallen
de geest wil nog ontdekken, reizen
maar het lichaam loopt niet meer in pas
het komt zelfs voor dat andere mensen wijzen
en vragen naar het aantal tot je laatste glas
met "heden ik, morgen gij" hoeft niet altijd sterven
worden bedoeld, ook ziekte maakt geen onderscheid
"gedenk te leven" is een spreuk om in je hart te kerven
en maak dan ook een ander niet zo'n onverdiend verwijt
Thea














