Archief

te gast bij Wim Helsen, Steven Van Herreweghe met een tekst van Hugo Matthysen

       Wie schrijft die blijft

       De dichter riep ''k ga zonder overdrijven
       Nog gauw wat geniale verzen schrijven"
       Waarop hij fluks nog drie, vier pinten hees
       Wie schrijft die blijft graag hangen in cafés

       Sonnetten waarin wanhoop zal weerklinken
       Berusting ook maar eerst even iets drinken
       Waarmee de dichter eens te meer bewees
       Wie schrijft die blijft graag hangen in cafés

       Zowaar ik heden van m'n barkruk donder
       Het wordt een meesterwerk, een wereldwonder
       Hij schreeuwde toen men hem de deur uitwees
       Wie schrijft die blijft graag hangen in cafés

                                      

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Herreweghe in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a23/ 
12min09

Over Steven Van Herreweghe : https://nl.wikipedia.org/wiki/Steven_Van_Herreweghe 
Over Hugo Matthysen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hugo_Matthysen

gevouwen handjes ~ 1990

Toen de tweede zoon van Laura en D twee jaar oud was kon hij zelf in zijn stoel klimmen.
Dat deed hij met de vaart en de souplesse van een gedrilde F-16 piloot.
Daarop piekte dan mijn bloeddruk waarschijnlijk want
ik zag de kleine al met stoel en al door het raam achter hem tuimelen.
Het was een ouderwetse zware beukenhouten stoel met een zeer brede basis,
de kleine liep absoluut geen gevaar,
maar daar moest Laura me eerst op wijzen want uit mezelf had ik dat niet door.

Ze ging vóór hem zitten, plaatste een tuimelbeker op het tablet en legde een croissant erbij.
Steven vouwde zijn handjes, hield ze tegen zijn lijfje en boog zich voorover.
- Leert gij de kinderen bidden voor het eten? vroeg ik tamelijk verbaasd.
- Nee, hij  'contempleert', zei Laura, een croissant vindt hij mooi en dan bekijkt hij die een tijdje. In stilte.
Waarop wijzelf ook zwegen.
Ik keek naar de oudste, die had zijn croissant al half op.
Niks mooi of stille contemplatie, gewoon lekker, gewoon hier-met-de-koek!
Er was nog werk aan de oudste.

Maar Steven had al helemaal de aard van zijn vader wat eterij betreft, hij kéék naar zijn koek.
Met de gevouwen handjes tegen zijn morsdoekje.
Alsof hij dankbaar was voor zoveel moois in deze wereld.
En hij zuchtte diep.
           Jessica M Dalrymple   

Dat was voor Laura het signaal dat ze de croissant in hapklare stukjes mocht scheuren.

Elk stukje nam hij met zuinige vingertjes en bracht het zorgvuldig naar zijn mond.
Met eten wordt niet gemorst.
Nog maar twee jaar oud en hij had al helemaal de filosofie van zijn vader. Kan dat?

Ik zie dat silhouetje nog in tegenlicht, een beetje voorover leunend, de handjes in mekaar gevouwen.
Als dankbaar voor iets moois. En lekker.
Dat ook natuurlijk. Lekker ook.

m – HiH-12/2016, bijgewerkt -

trouwen is kat in bakkie
kat in ’t bakkie = ’t komt in orde

Een gelijkaardig verhaal als dat van Matt Murphy en Michael O’Sullivan in 2017 (tekst 139)
heb ik acht jaar tevoren weten vertellen in het ziekenhuis, in 2009.

In het bed naast het mijne lag een mevrouw die van haar oncoloog te horen gekregen had
dat haar tijd zeer beperkt was en dat had hij haar niet op een tactvolle manier meegedeeld.
Het ging zo:

- Hoeveel jaren of maanden heb ik nog dokter? had ze gevraagd.
- Máánden? Zeg maar wéken!

En zijn toon was schamper.
Alsof hij tegen een twijfelend assistentje sprak, alsof hij over haar sprak zonder dat ze erbij was
terwijl ze toch recht over hem zat. Op die toon sprak dat wonder van sociale vaardigheid.

        Dat had anders gemogen. Dat scherpe had hij achterwege moeten laten.
        “Mevrouw, we hebben het over weken” had ook gekund, een neutrale mededeling
        zonder honend te doen over de hoop en de verwachtingen van de cliënt.
        Gespecialiseerde artsen zijn al niet bepaald gekend om hun inlevingsvermogen
        en 't was er ene van achter de meet. Die gaan gemakkelijk over de schreef.
        Waarschijnlijk vond hij tumoren interessanter materiaal dan de mens die er rond zit.

- Gelukkig zijn we intijds getrouwd, mijn vriendin en ik, zei ze.

En traag vertelde ze verder.
Ze waren geen koppel. Ze waren wel al jaren bevriend.
En toen raakte de vriendin in een lelijk soort scheiding.
Haar kinderen waren goddank al volwassen, zij hadden hun eigen gezin.

        Regelmatig onderbrak Vera haar verhaal, omdat ze moest rusten. Dan soesde ze weg.
        Daarna las ze een beetje in haar boek.
        En dan volgden weer enkele zinnen van haar verhaal.

Door een paar linke zetten in de scheidingsprocedure raakte de vriendin het huis kwijt.
Daar stond ze dan, met een minimum pensioen als inkomen en zonder onderkomen.

Ze is bij Vera ingetrokken. Tijdelijk, in afwachting van een oplossing.
En toen werd Vera ziek.
De vriendin nam de huishouding op zich, hield het agenda bij,
reed haar naar alle verschrikkelijke afspraken en zorgde voor de twee katten.

        Het boek dat Vera tussendoor las was 'Kat in Bakkie' van Jos Brink.

En met haar eindigheid voor ogen zag ze dat de vriendin en de katten
moesten kunnen blijven waar ze waren: thuis, in haar huisje.
Maar zelfs op een bescheiden rijtjeshuis worden erflasten gerekend en die waren te zwaar.
Toen stelde ze voor om te trouwen. Het was geen aanzoek, het was een voorstel.

- We zijn misschien geen koppel, zei ze, maar trouwen is wel voor ’t leven hé,
zei de vrouw wier leven danig aan het korten was.
Terwijl ze het zei streek ze zachtjes met één hand de rand van het laken een beetje glad.
Zoals ze voor de vriendin een paar plooien glad gestreken had.

m – blog-12/2018 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Jos_Brink , https://nl.wikipedia.org/wiki/Homohuwelijk_in_Belgi%C3%AB , kat in 't bakkie = 't komt in orde

het boompje van Nottingham (UK)

Nu de Sint weer voor een jaar naar huis is en hopelijk alle gelul over zijn Pieten meegenomen heeft,
mogen we denken aan kerstbomen. Bij de buren werd al ene geleverd. Een mastodont.
Die werd tot na 6 december ondergebracht in de tuin van de andere buren,
kwestie van de kleinkinderen niet in de war te brengen.

Op het Net circuleren bomen in alle maten & modellen, van allerlei makelij, banale, mooie, grappige.
De kleinste tot nu toe is enkel tweedimensionaal te zien, is gemaakt van 42 waterstofatomen
en heeft een wijdte van 10 nanometer, 10 miljoensten van een mm.

Een nanometer is een miljardste van een meter ofte 0,000 000 001 m.
Een nanometer is een miljoenste van een millimeter ofte 0,000 001 mm.
En ik heb al problemen om een draad door een naald te halen.

Hier is de nano-boom :

                                                      
                                            
Of de dure apparatuur van het onderzoekscentrum kan of mag gebruikt worden voor spelerij laat ik in het midden.
Misschien noemen ze het in Nottingham een project, en dan kan het wel ?
Voor wie écht de werkwijze wil weten, de jongen met de kerstmuts legt het uit.

                                                                                             

Dat is Professor Moriarity van de universiteit van Nottingham.
De vorm en de kleur van zijn hoofddeksel zijn bewust gekozen volgens mij,
de witte pompon staat voor een waterstofatoom,
de donkere puntige muts staat voor een silicone-atoom.

De lichtende puntjes verschijnen telkens waar een waterstofatoom (de witte pompon)
weggenomen werd van het silicone-atoom (een grijs pinneding).
Om op die manier een decemberboompje te tekenen
neemt men de waterstofatomen weg volgens de contouren van een kerstboom.
Tenminste, dat is wat ik ervan begrepen heb en ... de lichtjes hangen er nog in!

klank aanzetten, desgewenst ondertitels activeren, ze zijn in ‘t Engels
https://www.youtube.com/watch?v=gRF9hM_eFPU 
08min15, voor wie tijd en zin heeft, nu of straks.

m – HiH-12/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Nanometer , https://news.softpedia.com/news/Worlds-Smallest-Christmas-Tree-Is-Made-from-42-Atoms-Video-468326.shtml#sgal_0 

trouwen om de overheid een loer te draaien, 2017

De beste vrienden zijn het. De 83-jarige Matt Murphy en zijn 25 jaar jongere verzorger Michael O’Sullivan.
De twee Ieren hebben zelfs zo’n sterke band dat Matt na zijn dood zijn woning wil nalaten aan Michael.
Toen ze ontdekten dat zo’n schenking zou leiden tot een belastingfactuur van 50.000 euro,
besloten de twee heteromannen om de overheid de loef af te steken door met elkaar te trouwen.
Gevolg: nu is de schenking gratis.


Matt Murphy    Michael O’Sullivan

“Ik ken Matty al zo’n dertig jaar. We werden goede vrienden nadat mijn tweede relatie op de klippen liep”,
zegt O’Sullivan, een vader van drie. “Ik breng Matt met mijn wagen naar allerlei feestjes en dat soort zaken.
Hij werd goede vrienden met al mijn vrienden. Ze houden allemaal van hem.”

Beide mannen zijn in de loop der jaren door moeilijke periodes gegaan.
O’Sullivan werd op een bepaald moment dakloos en Murphy lijdt aan ‘reuzencelarteriitis’,
een ziekte die onder meer zijn oogzenuw aantast. “Op een gegeven moment vroeg hij me waarom ik niet vast bij hem introk.
Hoewel ik vaker langere periodes bij hem verbleven ben, heb ik dat nooit gedaan”,
aldus O’Sullivan die steeds meer voor zijn goede vriend begon te zorgen.
“Hij kon me daar niet voor betalen, zei hij me. De enige manier waarop hij iets kon terugdoen
was me zijn huis nalaten. Zodat ik een thuis had na zijn dood.”

O’Sullivan was enorm dankbaar voor de geste van zijn vriend, maar wist ook dat de schenking gepaard zou gaan
met een enorme belastingfactuur. Eén van 50.000 euro om precies te zijn. Omdat hij dat niet kan betalen,
zou hij genoodzaakt zijn het huis meteen te verkopen. “Matt was een vriendin er wat lacherig over aan het vertellen
toen zij plots opmerkte dat we dan maar moesten trouwen. Want dan zouden we niets moeten betalen.
Een tijdje later draaide hij zich plots om naar mij om te zeggen dat we dat misschien ook echt moesten doen.
En van het een kwam het andere...”

De twee mannen gaven elkaar het jawoord in een voormalig ziekenhuis in de Grand Canal Street in Dublin
en gingen erna iets lekkers eten met vrienden in een naburige bar.

Voor O’Sullivan was het zijn tweede huwelijk (zijn eerste was met een vrouw),
voor Murphy was het de eerste keer dat hij in het huwelijksbootje trad.
“We zien elkaar graag”, luidde het na de dienst. “Als vrienden.”

Met een gelijkaardige situatie heb ik zijdeling kennisgemaakt in mei 2009.
Daarover morgen meer.

m, blog-12/2018, van mtm, http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20171223_03259616  

Eergisteren is die kleine jongen van zeven zijn hondje gaan halen en
heeft het naar huis gebracht. Ik vraag me af wat er op zo’n moment
rondtolt van glans en glorie en contentement in die kleine mens.
Wat een Sinterklaasdag was dat!
Wat is de wereld een mooie plek wanneer men zeven is en een hondje krijgt.

Tot zover de zesde december voor kinderen.
Wat hebben wij groten om naar uit te kijken. Eens denken.
Iets grandioos. Iets dat een hondje kan evenaren …
'k Zou niet weten wat.

Dat op 21 december de dagen beginnen lengen misschien?
Niet direct merkbaar, maar wel echt. Het is nog 13 keer slapen.
Kan dat op tegen een hondje? Niet echt hé.
We zullen het maar zo laten. Zes december is voor de kinderen.

m – naar een gegeven van MML - HiH-12/2016, bijgewerkt 

05/12/2013 - Nelson Mandela, voormalig president van Zuid-Afrika, anti-Apartheidsstrijder,
politiek gevangene en Nobelprijswinnaar is overleden. Hij werd 95 jaar.
Kijk, voor mij had hij dus niet moeten sterven,
in zijn geval had een simpele tenhemelopneming volstaan.
 
herdenking Mandela 13 december 2013

klank aanzetten, 01min03 : https://www.youtube.com/watch?v=C_OK1T7bn74 


Obama, toen president USA   de nep-doventolk,Thamsanqa Jantjie

Dat zo'n creatuur aan die opdracht geraakt is, geeft te denken over de grondigheid waarmee de
Zuid-Afrikaanse veiligheidsdiensten te werk gaan hé. Hoe heeft die man het tot op dat podium gebracht?

'k Vond het verschrikkelijk, beledigend ook, hoe hij er zich achteraf probeerde uit te kwebbelen.
Met het grootste sérieux dan nog. Er van uitgaand dat de wereld na zijn groteske opvoering
het vervolg van zijn komedie ook nog wel zou slikken. Arrogantie heet zoiets. 

En een dag of wat later kwam plots zijn gerechtelijk verleden aan het licht. 
Dat zo iemand door alle screenings geraakt (als er al screenings geweest zijn)
zegt veel over de methodes van de Zuid-Afrikaanse veiligheidsdiensten.

(…)
In 1994 werd Thamsanqa Jantjie ook al beschuldigd van verkrachting, waarvoor hij werd vrijgesproken,
en diefstal, waarvoor hij in 1995 werd veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf.
In 1997 en 1998 kwamen er nog beschuldigingen van huisvredebreuk
en opzettelijke schade aan andermans eigendommen bij, maar die zouden zijn ingetrokken omdat
hij mentaal niet in staat zou zijn geweest om deze rechtszaken bij te wonen.
Het is niet duidelijk of de man ooit tijd in de gevangenis heeft doorgebracht.
(…)
De man verdedigde zich in de Zuid-Afrikaanse krant The Star
door te beweren dat hij aan schizofrenie lijdt en hallucineerde.
'Ik kon niets doen, ik was alleen in een heel lastige situatie', zei de man.
'Ik probeerde mezelf te controleren en niet aan de wereld te tonen wat me overkwam. Het spijt me heel erg.'
(…)

http://www.knack.be/nieuws/mensen/valse-doventolk-nu-ook-beschuldigd-van-moord/article-normal-119848.html?nb-handled=true&utm_source=Newsletter-13/12/2013&utm_medium=Email&utm_campaign=Newsletter-RNBAVUKN

       1994 verkrachting (vrijgesproken, ja natuurlijk ... in de context van daar en toen)
       1995 diefstal (veroordeeld)
       1997 inbraak / huisvredebreuk (ingetrokken om mentale redenen)
       1998 opzettelijke schade en ernstige aan andermans eigendommen (idem)
       2003 beschuldigd van moord, poging tot moord en ontvoering

       schizofrenie (eigen zeggen ~ een smoes?)
       hallucineerde (eigen zeggen ~ een smoes?) 

En de Zuid-Afrikaanse veiligheidsdiensten laten zo'n risicopersoon tot op een armlengte van staatshoofden komen …

Later kwam naar buiten dat de man ook de Engelse taal niet machtig zou zijn en daarom het vertalen ook moeilijk vond.
Jantjie spreekt voornamelijk de taal Xhosa, Engels was dus moeilijk te vertalen, waardoor het tolken niet lukte.
Zo liet de Zuid-Afrikaanse minister Hendrietta Bogopane-Zulu weten aan de BBC.
Volgens Bogopane-Zulu (minister voor Vrouwen, Kinderen en Mensen met een handicap) 'is er iets fout gegaan'
toen de organisatie een doventolk wilde inhuren. De leiding van het bedrijf dat Jantjie naar de ceremonie stuurde,
SA Interpreters, is volgens de minister 'spoorloos verdwenen'.

Als hier iemand solliciteert als chauffeur van de schoolbus of als surveillant op de speelplaats
of als klusjesman/tuinier bij de schoolvan onze (klein)kinderen, worden er vragen gesteld. 

Niet zo in de tip van Afrika, een risicopersoon kan er rustig mee het podium op en daar eventueel
schizofrene dingen uithalen die achteraf zwaar internationaal onevenwicht veroorzaken.

deze en ongeveer alle andere kranten : https://www.ad.nl/buitenland/doventolk-beschuldigd-van-moord-en-verkrachting~ac429386/ 

Over  elke keer dat LM en ik in Z-A met een tanker gingen lossen of
met een bulkcarrier gingen laden, kan ik een hoofdstuk schrijven. 
En al dat, al die beschrijvingen zouden tendentieus overkomen,
zelfs al hield ik me louter aan de feiten, dus zonder eigen interpretaties. 

In 2013 was ik ongeveer opgelucht dat eindelijk iemand als Thamsanqa Jantjie in het nieuws kwam.
Zo krijgt men eindelijk efkes een kijk op de manier van werken ginder. 

Wat wij hier horen over Z-A komt meestal van gegoede Belgen die vooral politiek correct willen zijn
om een aantal redenen die te maken hebben met hun verblijf ginder of met hun inkomen ginder. 
Maar die paar wijngaarden en die paar B&B's in natuur- of safariparken
zijn absoluut niet de dagelijkse realiteit in andere regionen van de maatschappij aldaar : het is er geklungel alom.
Maar dat mag niet gezegd worden want 'Africa is beautiful'. 

m – EZW-12/2013 – voor FIV

Hij kwam van bij de oogarts, het zicht wazig van de druppels.

- Dan moet ge te voet komen hé, Marcel, had ze gezegd. Die twee straten kunt ge wel te voet.
  Ofwel vraagt ge uw zoon voor vervoer, maar na de druppels kunt ge niet meer zelf rijden.

Hij was gepikeerd dat zo'n jong doktoorke hem commandeerde.
Ze moest nog vijftig worden. En zijn zoon liet hij niet rijden. Geen sprake van!

De druppels.
Het branderig gevoel was na een halfuurtje al weg.
Maar wat ze gezegd had over wazig, dat was waar, hij zag alles onscherp.
Een beetje maar.
Op zijn horloge kon hij niet lezen hoe laat het was, maar daarstraks bij het betalen
had hij nog wel het verschil gezien tussen een biljet van twintig en een van vijftig hoor!

- Die blauwe zijn twintigers, Marcel, had ze gezegd.

Alsof hij dat niet wist!
Chot, wat kon dat mens bazig doen met haar stomme druppels …

Het was zonnig en bijna kerstmis
en omdat hij misschien toch te troebel zag om op het scherm te lezen en het klavier te zien,
dacht hij erover een pintje te gaan pakken.
Een pint zou hij nog wel zien staan zeker? Maar misschien was het toch wat vroeg.

En wie zag hij daar aankomen? Chantal !
Chantal met haar rood vestje.
De verpleegster die maandenlang aan huis geweest was voor zijn vrouw.
Chantal de kleine bezige bij, het zonnetje.

- Chantal, mijnen engel ! zei hij blij.

Hij nam haar bij de schoudertjes en drukte enthousiast een kus op haar voorhoofd.
En een tweede, om te laten zien hoe blij hij was haar te zien.

- Monsieur! zei ze grimmig, mijn naam iezz niet Chantal.

Ze trok zich los en ging achteruit staan.
Marcel hoorde en voelde dat hij zich vergist had.
Hij had een vreemde gekust. Zomaar. Op straat.
Een wildvreemde. Aanranding en zo.
Hij probeerde haar gelaat scherper te zien,
hij tuurde en deed een stap vooruit.
Zij deed een stap achteruit.
Hij wou uitleggen dat hij niet zo'n vieze ouwe vent was
en dat de druppels
en dat Chantal toch maanden …
En dan dat rood vestje van ribfluweel.
Hij wou nog eens voelen aan dat rood vestje,
en weer deed ze een stap achteruit.

- Excusez-moi Madame, mompelde hij en ging opzij staan.

Hij knikte maar wat en ze rende weg.
Hij keek haar na, met dat rood vestje en zwart krulhaar.
Hij zou gezworen hebben ...
Verdomme die druppels.

Als er maar niks van komt, dacht hij.
Er staat veel in de krant tegenwoordig, gelijk dat van toen dat jaar, in Keulen en zo.
Thuis was er niemand nog aan wie hij dit kon vertellen.
Met twee zouden ze er misschien wat om gelachen hebben.
En als Chantal er was met drie.

Plots rillerig en stram stapte hij naar het café.

m – HiH-12/2016, bijgewerkt - 

te gast bij Wim Helsen, Luc Appermont met een fragment uit De Profeet van Kahlil Gibran

       Je kinderen zijn je kinderen niet.
       Zij zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering naar zichzelf.

       Zij komen door je, maar zijn niet van je,
       en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

       Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
       want zij hebben hun eigen gedachten.

       Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
       want hun zielen toeven in het huis van morgen,
       dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

       Je mag proberen gelijk hun te worden,
       maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Appermont in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a22/ 
09min05 

Over Luc Appermont : https://nl.wikipedia.org/wiki/Luc_Appermont, brief : http://www.standaard.be/cnt/dmf20120718_113 
Over Kahlil Gibran : https://nl.wikipedia.org/wiki/Khalil_Gibran, http://www.bananapook.com/2015/03/Khalil-Gibran-Paintings.html 

"De Profeet is het meest bekende (door hem in het Engels geschreven) en wereldberoemde boek van de Libanese dichter en schilder Kahlil Gibran.
Het is een onvergankelijk en onvervangbaar werk geworden. Door de jaren heen heeft het nog niets van zijn schoonheid verloren.
Ook bij ons, waar het sinds 1927 een immer groeiende lezerskring vond, waar er bij doop en huwelijk, bij geboorte en dood,
bij feestelijke en minder feestelijke gelegenheden passende woorden aan ontleend worden of om bijzondere emoties onder woorden te brengen,
door mensen van allerlei overtuiging en afkomst, door gelovigen en ongelovigen, door dominees en pastoors, door jongeren en ouderen, door armen en rijken.
Het literaire werk van Gibran is in meer dan 20 talen vertaald.
Zijn tekeningen en schilderijen werden tentoongesteld in grote wereldsteden en Auguste Rodin vergeleek ze met die van William Blake." C.Verhulst

Tijdens mijn actieve jaren aan boord heb ik  
van dichtbij gezien met hoeveel koolhydraten en suikers desserts gemaakt worden.

Die desserts heb ik dag in dag uit geserveerd en ik heb gezien wat al die toegevoegde suikers
op een paar weken tijd doen met een mens. Ook met jonge mensen, de junior-officieren,
die door de aard van hun job toch voldoende lichaamsbeweging hadden. 
Over sommige senior-officieren zwijg ik best.

Zelf had ik lichaamsbeweging genoeg, de hele dag, want wij hadden geen enkel zittend jobke.
Maar ik prijs me nog altijd gelukkig dat ik toen al geen zoetekauw meer was.

Dat onze lever de snelle suikers opslaat en omzet naar de stapelvorm ‘vetten’ wist ik al,
maar ik heb het aan boord ook herhaaldelijk voor mijn ogen zien gebeuren.
In een paar weken tijd kregen fitte jongens een gezet figuur. 
Lag het aan die jongens?
Nee, het lag aan het typisch CMB menu, het menu van Prado,
die man was toen bij de rederij het opperhoofd van het keukendepartement.
Twee keer per week gebak als dessert had kunnen volstaan, elke avond is overdreven.
De andere vijf dagen had een stuk vers fruit gemogen, zoals ’s middags na de lunch.

Maar 5 dagen op 7 twee stuks vers fruit per persoon is duurder dan wat bloem en suiker.
Vandaar 7 dagen op 7 ’s avonds gebak of andere zoetigheid.
Het reden was de dagprijs per persoon.

m - EZW-12/2013, herwerkt