Naar de inhoud

Anastasis

seniorennet.beseniorennet.be

Afscheid

ik zal het zo missen
alles hier
in dit huis
wat ik ooit bezat
nu mijn afscheid
steeds dichterbij is
ik ben hier alleen
en ik kijk om me heen
naar mezelf
in dat wat ik had

en mijn ogen bepalen
al kijkend
de grootte
van wat ik verlies
en dan vind ik waarde
in heel kleine dingen



 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 09:29 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Jij bent

Jij bent ....
 
 
betoverend mooi
teder en zacht
een eindeloze droom
zalig als de nacht

stralend als de zon
de mooiste roos
mijn enige bron
bekoorlijk en broos

mijn liefste verlangen
de kracht in mijn hart
het absolute einde
mijn nieuwe start
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 09:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Mag ik een kus zijn

Mag ik een kus zijn
die eens jou gegeven
jou in passie laat denken
aan liefdevolle momenten

mag ik de droom zijn
die jou niet wil verlaten
jou laat voelen te zweven
op wolken te leven

zal ik jouw liefste zijn
dromend in je armen
in verlangen naar jou kussen
die wondermooie lach

laat mij vooral een hart zijn
gekoesterd door liefde
in ritme verbonden
met het hart van jou
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 09:26 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

De horzels des doods

Vandaag de dag vinden we in de kranten
en op de televisie nog maar ellende.
Als nijvere insecten vliegen de
fotografen uit, voor hun bijdrage
aan deze ellende.
Ze schieten vele kilometers vol met
zieken, gewonden, oorlogen en lijken.
 
Je ziet die beelden van ellende
dagelijks je netvliezen passeren.
Een servier die op moslim vrouwen schiet,
zo'n foto zegt veel meer als een
geschreven pagina verdriet.
Een kind die tot aan der nek in de
modder staat, met in haar ogen de angst,
wetend dat ze zo zal sterven.
 
In Afrika ligt weer eens iemand op sterven,
heeft al tijden geen eten gehad.
Vele fotografen op een afstand er omheen,
die voor hun werk veel moeten zweten.
Pas als de allerlaatste zuchte adem is ontsnapt,
worden de statieven ingeklapt,
en gaan ze met zijn allen eten.
 
Dit is de tijd van snelle jongens met
hun camera's, om vorm te kunnen geven
aan ellende en de dood.
Kijk dan toch, kijk en geniet, een kind,
een brandend kind dat wegvlucht
uit het dorpje waar ze woont.
Een foto die misschien wel wordt bekroond.
Kijk dan toch naar de foto's en geniet,
geniet van de fotografen.
De fotografen de horzels des doods!!!
 
Padma   03-01-2006
 
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 19:20 Reageer op dit bericht Stuur door

Een verlaten huis

 
Verscholen achter struiken
een verlaten huis.
Het hoort geen mensen meer in zich praten
en niemand die er nog thuis komt.
 
In de hoek staat een schommelstoel
leeg, zich te beklagen.
Op de vloer een oud versleten kokosmat,
door de jaren uitgesleten door voetgeschuifel.
 
Vertel aan de tafel, waar ze jaren heeft gezeten
en zichzelf heeft beklaagd, van de dood.
Vraag de muren om te treuren
en beklaag degene die de deur sloot.
 
In de la ligt het verleden opgesloten,
in brieven en foto's, een doos
 waarin haar hele leven ligt opgebaard.
 
Nog één keer doe ik een blik
in de rondte, voor ik de deur afsluit.
Het is koud zonder haar,
die leefde op het ritme van de dag.
De pan staat nog op het fornuis
gewoon te wachten,
ze komt gewoon wat later thuis.
 
Padma  03-01-2006
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 19:16 Reageer op dit bericht Stuur door

Mijn levenspad

al die mensen die op mijn pad
komen en die gaan
sommigen kruisen mijn pad snel
anderen blijven langer staan
ieder mens komt met een reden
op mijn levenspad
en als ze mijn pad betreden
denk ik weleens: waarom jij?
maar het denken laat ik
voor wat het is en zal zijn
maar ik wil alleen nog maar voelen
voelt het goed aan, of voel ik pijn
mijn gevoel is mijn leidraad
op mijn levenspad
vol vertrouwen laat ik me
niet meer weerhouden
zit niet meer gevangen in
fatsoensnormen
muur is afgebroken
en masker afgegooid
zijn wie ik ben
een wezen van liefde 
 
Padma  26-11-2005
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 16:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Het laatste kaartje

De laatste glimlach
die jij me gaf,
Staat nog altijd op
 mijn netvlies.
Het laatste kaartje
daar staat je afscheid.
Die laatste bloemen die je gaf,
laten me denken
aan al die uren van stil geluk.
Van alle dromen
zal niets meer komen,
want je laatste kaartje
maakten alle dromen voltooid verleden tijd.
De laatste gegeven bloemen
zullen drogen,
zoals ook eens mijn tranen zullen drogen.
Jouw laatste kaartje,
daar staat je afscheid gescheven.
 
 
Padma  19-11-2005

'); } -->
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 07:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Jij bent de knapste

 
Ik zit naar je foto te staren,
en heb behoefte aan een arm om me heen.
Heb alleen een foto van jou,
en een email adres.
Ik weet zelfs niet waar je woont,
ben ook te verlegen om het aan je te vragen.
Vaak zonder dat ik het weet,
denk ik aan jou.
Maar toch weet ik bijna zeker
dat we vaak samen zijn.
Soms komen onze gedachten elkaar tegen,
ze weten dan niet wat te zeggen,
houden zich dan maar bij eigen gedachten.
Soms vraag ik aan je foto,
wat vind je van me?
Ik wil het zo graag weten,
want dan pas ben ik echt blij.
Soms zijn alleen gedachten maar beter,
want in mijn gedachten
ben jij de knapste, de liefste
en de sterkste.
 
Padma  21-11-2005
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 07:28 Reageer op dit bericht Stuur door

schuilen in mijn armen

schuilen in mijn armen


koppige wind blies mij tegen
terug naar mijn oorsprong
veilig in de beschutting van niets
maar er was geen kruid op tegen

soms kun je ook deze elementen
overwinnen als je het doel voor
ogen houdt, er toch willen zijn
omdat het onweerstaanbaar is

zij schuilde in mijn armen
nam woorden direct uit het hart
en kalmeerde de kou in mijn lijf
pas als rillingen je liefde bedreigen

viert de onzekerheid hoogtij
is het aardedonker van eenzaamheid
stop je de uitzinnigheid onder je kussen
en wacht tot een hand je streelt

samen met de wind steken bladeren
snel de weg over, blijven hangen
tegen de stoeprand, totdat de richting
veranderd naar hun oorspronkelijkheid


95761.jpg

Schrijver: Henk Knibbeler, 05-11-2005
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 07:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Ik hou van mezelf

fetch.dll?action=MyPhotos_GetPubPhoto&PhotoID=nIAAAALcJTYBowBEoSb*tkE2!oujVvfWOqe4QQTwvDZZAFtTIivcuXuRUkq9zIM18AAAAABAAAAA  

Diep in het centrum van mijn wezen is een oneindige Bron van Liefde.
Ik sta deze liefde nu toe naar de oppervlakte te stromen.
Het vult mijn hart, mijn lichaam, mijn gedachten, mijn bewust zijn
mijn wezen zelf, en straalt van mij uit in alle richtingen.
en komt verveelvoudigd naar mij terug.

Hoe meer Liefde ik gebruik en geef, hoe meer ik te geven heb.
De voorraad is oneindig.
Het gebruik van Liefde maakt dat ik me goed voel.
Het is een uiting van mijn innerlijke vreugde.

Ik hou van mezelf,
daarom zorg ik liefdevol voor mijn lichaam.
Liefdevol voed ik het met heilzaam eten en drinken.
Liefdevol verzorg en kleed ik het
en mijn lichaam reageert liefdevol met sprankelende gezondheid en energie.

Ik hou van mezelf,
daarom voorzie ik mezelf van een comfortabele woning
die in al mijn behoeften voorziet en waarin het een plezier is om er te vertoeven
Ik vul de kamers met de vibratie van Liefde,
zodat iedereen die binnenkomt, mezelf inbegrepen,
deze liefde zal voelen en er door gevoed zal worden
.

Ik hou van mezelf,
daarom heb ik werk dat ik waarlijk met plezier doe,
waarbij ik mijn talenten en creatief vermogen gebruik
waarmee ik een goed inkomen heb
terwijl ik met en voor mensen werk van wie ik hou en die van mij houden.

Ik hou van mezelf,
daarom denk en gedraag ik me op een liefdevolle wijze
want ik weet dat wat ik geef, vermeningvuldigd naar mij terugkomt.
Ik trek in mijn wereld alleen liefdevolle mensen aan
want zij zijn de spiegel voor wat ik ben.

Ik hou van mezelf,
daarom vergeef ik het verleden en alle voorbije ervaringen
Ik laat alles los en zo ben ik vrij.

Ik hou van mezelf
daarom leef ik in het hier en nu
elk moment als goed ervarend en wetend
dat mijn toekomst schitterend en vreugdevol en zeker is.
Want ik ben een geliefd kind van het Universum
en het Universum verzorgt me Liefdevol
nu en voor altijd

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 07:52 Reageer op dit bericht Stuur door

intens verlangen

Intens verlangen

Waar het gras de einder raakt
En de regen plassen maakt
Waar de zon warmte geeft
En de droom die jij beleeft
Jou jouw wereld toont
Van alle ballast verschoond
Waar muziek jouw gedachten steelt
En alle wonden heelt

Daar dansen de onsterfelijke zielen
Gewichtloos in het eeuwige licht
Jij herkent degenen die jou bevielen
Een blijvende lach op jouw gezicht
Jij danst mee, vol grandeur
De wereld aan het oog onttrokken
Jouw wangen vol van kleur
Jij droomt jouw droom, laat je lokken

Ach, dwaas!

Wetend dat dromen dromen blijven
Wetend dat dromen niet kunnen beklijven?
Maar jouw intense verlangen is zo echt
Jouw verlangen is zó echt
Is zó echt
Zó echt

Echt

Geschreven door Jos-1962
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 16:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Maak van mij een regenboog

Maak van mij een regenboog

Maak van mij een regenboog,
met al die mooie kleuren
waarin u, God, voor iedereen,
uw licht breekt na de regen.
Maak van mij een regenboog,
symbool van betere tijden,
die na iedere storm op zee
uw licht mag laten schijnen.

Is het waar, Heer dat u ook vandaag de dag
nog graag naar de wateren kijkt,
naar de wind en naar het licht?
Is het toeval dat het vogels zijn,
bloemen en ook kinderen
waarvoor u speciale aandacht hebt?
Maar zeker weet ik ook
dat u niet minder oog hebt
voor wat mensen onophoudelijk doen,
die delen in uw schepping.

Als ik kon zou ik ieder kind
een globe geven of een wereldkaart,
om hun een wijde blik te geven
en hart voor ieder volk en ras.

Is het waar dat u de regenboog
als teken van vrede aan de hemel plaatst,
als teken van verzoening met alle mensen?
Geef ons opnieuw zo'n duidelijk teken,
dat de wereldbevolking wakker schudt.
Maak dat de rijken van deze aarde
de waanzin van de oorlog zien
en de armoede van zo velen
als schande voor hun kinderen.

Dom Helder Camara

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 08:21 Reageer op dit bericht Stuur door

Waar is die vlam?

Waar is de Heilige Geest
die ons zou doen zinderen met zijn gloed?
Waar is die vlam?
Of hebben we slechts het overgebleven as?
 
Waar is de wind die zou waaien,
uitgaande van Zijn Liefde?
Wordt niemand meer door Zijn kracht gedreven,
of is het vuur van Pinksteren gedoofd,
of wordt er niet meer in Zijn kracht geloofd?
 
O, Heilige Geest
Laat die Zegen dalen op ons hoofd,
ontsteek in ons hart
de vlam die bijna is uitgedoofd.
 
 
Padma 2-10-2005
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 08:19 Reageer op dit bericht Stuur door

Jij werd geschapen in liefde

Jij werd geschapen in liefde

Jij werd geschapen in liefde,
mooi, schoon en zo diep
in mijn binnenste getekend,
dat, als jij jezelf verliest, mijn lief,
ziel, jij jezelf moet zoeken in Mij.

En mocht je soms niet weten
waar je Mij zult vinden,
dwaal dan niet van hier naar ginds,
maar als je Mij wilt vinden,
moet je Mij zoeken in jezelf

Want jij bent mijn onderdak
jij bent mijn thuis en plaats van rust,
en daarom klop Ik altijd bij jou aan,
als Ik in jouw gedachten
de deur gesloten vind.

Buiten jezelf hoef je Mij niet te zoeken,
want om Mij te vinden
zal het genoeg zijn Mij slechts te roepen;
Ik zal dan zonder talmen naar jou toegaan,
en Mij moet je zoeken in jezelf

Teresa van Avila 1515-1582

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 08:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Op zand gebouwd

Verwrongen verledens
verloren in verlangen
als ruwe raakvlakken
die elkaar kruisen
gevormd door bewuste belangen.

De aanraking is ijzigkoud
verdwenen in vervoering
als kwetsbare kilheid
die gedwongen is opgelegd
door uiteengedreven beroering.

Ik voel mijn gelouterde gevoel
in leegheid en grof gebroken
als ijspegels gesmolten
door kille hartsomstandigheden
in prille liefde ontloken.

Vragen doorboren mijn hoofd
gespijkerd in schril hout
als verankeringen in mijn hart
die de pijn woest versterken
van lichte liefde op zand gebouwd.



Monique

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Padma om 17:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Waterval van gevoelens

Waterval van gevoelens

Ik droom van een mooie waterval
Een waterval van gevoelens
Gevoelens van warmte, liefde, tederheid
Van begrip, vriendschap en verdraagzaamheid.

Ik droom van vrede, overal
Voor alle mensen, voor ons allemaal
Huidskleur maakt dan geen verschil
Anders zijn dat mag, ‘t is wat ik graag wil.

Ik droom van die witte duif
Er is geen oorlog, geen geweld
Mensen spreken ieder een andere taal
Maar verstaan elkander toch, ja allemaal.

Ik droom van een bloemenweide
Van een kristalhelder beekje
Van lekker liggen in de zon
Als dat eens waar was, als dat eens kon.

Ik droom van mensen, dik of dun
Zwart of wit, groot of klein
Rood, geel, bruin, slim of dom
Dat is de buitenkant, daar gaat ‘t toch niet om?

Ik droom van een prachtige waterval
Van de bergen, van een lieflijk dal
Van humor en van tederheid
Er is geen angst, geen vrees, dat is verleden tijd.

Ik droom van liefde, licht en energie
En van de pijn verzachten
Niemand hoeft nog bang te wezen
Ik droom van mensen die genezen.

Ik droom van smeltende sneeuw
Langzaam verwarmd door de zon
Van grenzen die verdwijnen
Van mensen die geen pijn meer lijden.

Ik droom van bevroren harten
Ontdooid door liefde van de medemens
Van mensen, in al hun kwetsbaarheid
Er is geen haat, er is niet langer nijd.

Ik droom, er is geen pijn meer, geen verdriet
Alleen maar mensen die elkander helen
Niemand heeft dan nog zorgen
Eens, ja eens, zijn we veilig en geborgen.

Ik droom mijn eigen droom
Eens wordt het werkelijkheid
Eens is die waterval van gevoelens
Geen droom meer, maar realiteit!


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 13:48 Reageer op dit bericht Stuur door

Stervende liefde

Stervende liefde...

De zon gaat onder over onze liefde
Elke lichtstraal dooft langzaam uit
Nu sluieren er schaduwen van verdriet
Mijn hart schreeuwt zonder geluid

Het moment van verlatenheid
laat mij verteren door pijn
Nog hoor ik onze liefdeswoorden
dat we voor altijd samen zouden zijn

Nu ligt de weg van eenzaamheid open
Je sterke armen laten mij sterven
Verstrikt in doornen van bedrog
laat je onze liefde langzaam bederven

De zon gaat onder over onze liefde
Stervend in bloedrode tranen
Alle kleuren ontrekken zich in mij
“Lieverd,waren we nog maar even samen”…
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 17:31 Reageer op dit bericht Stuur door

verdronken verdriet

verdronken verdriet

In het huilen van de regen
kom ik mezelf weer tegen.
Na weken vol licht, druipt
duisternis van m’n gezicht.

Ik zie je graag
is het enige dat ik wil zeggen.
Maar ik loop weg,
in plaats van het uit te leggen.

Snaren raken,
ze bespelen,
tot ik kraak.

Troostende
woorden waar
ik in de war
van raak.

Ik kan niet spreken.
Want woorden
snijden als messen
diep in mij.

Ik kan niet spreken.
Want ik wil je
niet zien huilen.

Ik spreek niet meer.
Ik wil enkel nog
in je armen schuilen.


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Padma om 10:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Anastasis

↑ Terug naar de berichten