Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Hoeveel gezichten
Jouw verdriet
stormt het binnen mij
Gevangen genomen door verdriet
alleen je glimlach
maakt me weer vrij
De tijd zal blijven schrijven
in het boek der herinnering
blijvend in oneindig patroon
zoals van een edel metalen ring
zo is de liefde met mijn hart versmolten...
Laat de druppels van verdriet
de dorst maar lessen
laat natuur erdoor floreren
pluk in 't leven
de zoetste bessen
blijf het mooie adoreren...
Een beeltenis aan jou
Maar hij is gelukkig
Stille Ruis
Een veld vol licht,
De bloesem tegemoet,
Een immens verlangen,
De kracht van energie,
Stromend langs gesteente,
Staand dromend,
Van het zweven van dadelijk,
Ogen vol van levenslust,
Schitteren de dieptes in,
Een moment nog tot de vlucht,
Water kletterend,
De wind die mij influistert,
Ga maar, voel je vrij,
Ruis, stilte,
Dit is de diepte in mij.
Schrijver: Saskia Wisman
Opgedroogd verdriet
Levenslust ontbreekt,
Een glimlach is daar,
Als een masker,
Niet gezien willen worden,
Rust,
Een verzilte huid verraadt,
Een opgedroogd verdriet,
De tijd niet gekomen,
Om te baden in geluk,
Bekeken in tranen,
Is deze bedwongen ziel,
Een spiegel bedrogen,
Dapper bekeken,
Rust,
Strategisch strijden,
De dorheid verdwijnt,
Zorgen weggespoeld,
Een ziel wordt bevrijd.
Schrijver: saskia wisman, 26-05-2003
Ik kom tot je.......
Ik kom tot je.......
In de mist van je leven
Het meisje uit de spiegel
Het meisje uit de spiegel
Een paar keer heb ik je nu al gezien
Het meisje vol leven
Het meisje met de groene ogen
En haar lange blonde haren
Het meisje dat altijd naar me lacht
En mijn eigen ik laat zien
Het meisje van de spiegel
En niemand weet wat we doen
Alleen wij tweetjes, ik en mijn spiegelbeeld
Padma 16-12-2004
Van golf naar golf
Van golf naar golf
Rustig koel golvend zilt
rolt ruisend
vol zacht schuim
op het warme
doch rulle strand
Als vocht bezinkt
wordt zand gekust
door gefilterde resten
Sleurend over bodem
trekt het zilte water
terug naar zee
Uniek in samenspel
met getijden en stromingen
borrelt de vergane golf
ergens weer boven
Om door wind gedragen
wederom te golven
krachtig schuimend op
de zanderige kust
Schrijver: Rudolf, 22-01-2006
De taal der liefde
|
De taal der liefde |
Eens in het leven
ontwaakt een nieuwe droom
voelt mijn hart weer leven
is er liefde mij gegeven
waar een lach in tranen breekt
mijn traan om lachen smeekt
zal het duister in mijn leven
in licht worden verdreven
tot mijn dromend verlangen
in helderheid gevangen
mij liefde laat beleven
eens in het leven
auteur onbekend
Het leven is een gift
Dat je even mag lenen
Tot je weer staat voor hem
Die je alles heeft gegeven
De schoonheid van de natuur
Dat je niet eens meer ziet
Het is te gewoon geworden
Het verloor zijn waarde op den duur
Maar doe weer open je hart
Luister even naar alle geluiden
Zie weer de schoonheid van de natuur
Hou de negatieve dingen buiten
Wees blij met wat je hebt
Wat je hebt nog in je leven
Voor de dag weer zal komen
Dat je alles weer terug moet geven
auteur onbekend.
Stille kracht
De bladeren van de wilde wingerd
kleuren diep rood .
De kastanjeboom, die haar bladerdek
als geelbruin tapijt heeft neergelegd,
vormt zelfs ontbloot,
statig mijn baken op dit veld van eer,
waar een late oktoberstorm loeit
en niet veel meer bloeit.
Ik breng witte chrysanten
naar het huis van alle seizoenen,
jouw eeuwige rustplaats.
Verhalend over nu
en mijmerend over de tijd van toen
voer ik een dialoog met jouw stomme steen.
De verdorde plant, van het niet vergeten,
toont mijn lange afwezigheid
terwijl de gure wind mijn botten doorsnijdt,
sterf ik bijna van de kou ,
ware het niet dat jij ,als stille kracht
nog steeds hartverwarmend bent
A.Steenbergen
Wees geduldig
Emoties
Waar jaloezie is, is geen liefde aanwezig.
Een verlaten huis
Een plaatsje aan het raam
| Nu ligt zij voor \'t raam, met uitzicht naar buiten op de straat. Met mensen,winkels, ja zelfs een bloemenkraam. Zij raakt niet uitgekeken, er is niets wat haar ontgaat. Dit stadsbeeld is haar vertier zij is al twee jaar hier, maar nu pas staat haar naam; op het ledikant dicht bij het raam. Triomfantelijk kijkt zij door de ruiten naar het stadsgewoel daar buiten. Twee jaar heeft zij dit moeten ontberen en lag achter in de zaal langzaam weg te teren. Vier bedden afgeschermd door gordijnen van mensen die lagen weg te kwijnen, geen praatje met je naaste buur, alleen een zuster om het uur. Die paar zusters hadden \'t druk, zij liepen zich de benen stuk; om de patiënten dat te geven. wat van node was bij dit moeizaam leven. Daar om had zij ook nooit geklaagd, maar na maanden toch wel eens gevraagd. \"Wanneer komt nu eens mijn naam op een bed dicht bij het raam?\" De zuster van de zaal kwam dan met een heel verhaal, over de patiënten die daar lagen; die leefden misschien nog maar een paar dagen. Doch twee jaar heeft het moeten duren, met alleen zicht op gordijnen en twee muren. Twee jaren van ergernis, het was net een gevangenis. Zij kan haar bed niet uit, ze is verlamd tot aan haar stuit. Maar de zusters doen er alles aan nee; hen treft geen enkele blaam. En nu zij zo fijn naar buiten kijkt, is haar leven toch verrijkt. Ze heeft minder erg in haar gebrek, zij ziet de wereld van af haar plek. Ja zo aan de avond van haar leven, heeft men haar nu toch iets moois gegeven. Medelijdend kijkt zij naar die hoek achter de gordijnen; waar nu een ander ligt weg te kwijnen. Als de zuster haar komt toedekken voor de nacht; zegt die heel begripvol en zacht. \" Ik weet dat deze plaats je heel goed zint en de patiënt op je oude plaats, die is blind.\" Als de zuster dan is weg gegaan, loopt over haar wang een traan. Zij vouwt dan heel devoot; voor een dankgebed de handen in haar schoot. Dolf de Jong |
Zoekend naar het onbekende
naar wat eens vertrouwend was
niet wetend of je ooit zult vinden
bewandel je je levenspad
vele dingen kom je tegen
vragen blijven onbeantwoord
bijna steeds de hoop verliezend
de reis lijkt onbegonnen werk
toch keert steeds dat ene lichtje terug
klein, soms groot, een brandend hart
het verteld je door te gaan
door te gaan waar je gebleven was
op jouw reis

