Dinsdag 28 februari 2006
De taal der liefde
|
De taal der liefde |
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 28 februari 2006
Eens in het leven
In het stille ochtendgloren
ontwaakt een nieuwe droom
voelt mijn hart weer leven
is er liefde mij gegeven
waar een lach in tranen breekt
mijn traan om lachen smeekt
zal het duister in mijn leven
in licht worden verdreven
tot mijn dromend verlangen
in helderheid gevangen
mij liefde laat beleven
eens in het leven
auteur onbekend
ontwaakt een nieuwe droom
voelt mijn hart weer leven
is er liefde mij gegeven
waar een lach in tranen breekt
mijn traan om lachen smeekt
zal het duister in mijn leven
in licht worden verdreven
tot mijn dromend verlangen
in helderheid gevangen
mij liefde laat beleven
eens in het leven
auteur onbekend
Dinsdag 28 februari 2006
Het leven is een gift
Het leven is een gift
Dat je even mag lenen
Tot je weer staat voor hem
Die je alles heeft gegeven
De schoonheid van de natuur
Dat je niet eens meer ziet
Het is te gewoon geworden
Het verloor zijn waarde op den duur
Maar doe weer open je hart
Luister even naar alle geluiden
Zie weer de schoonheid van de natuur
Hou de negatieve dingen buiten
Wees blij met wat je hebt
Wat je hebt nog in je leven
Voor de dag weer zal komen
Dat je alles weer terug moet geven
Dat je even mag lenen
Tot je weer staat voor hem
Die je alles heeft gegeven
De schoonheid van de natuur
Dat je niet eens meer ziet
Het is te gewoon geworden
Het verloor zijn waarde op den duur
Maar doe weer open je hart
Luister even naar alle geluiden
Zie weer de schoonheid van de natuur
Hou de negatieve dingen buiten
Wees blij met wat je hebt
Wat je hebt nog in je leven
Voor de dag weer zal komen
Dat je alles weer terug moet geven
auteur onbekend.
Dinsdag 28 februari 2006
Stille kracht
De bladeren van de wilde wingerd
kleuren diep rood .
De kastanjeboom, die haar bladerdek
als geelbruin tapijt heeft neergelegd,
vormt zelfs ontbloot,
statig mijn baken op dit veld van eer,
waar een late oktoberstorm loeit
en niet veel meer bloeit.
Ik breng witte chrysanten
naar het huis van alle seizoenen,
jouw eeuwige rustplaats.
Verhalend over nu
en mijmerend over de tijd van toen
voer ik een dialoog met jouw stomme steen.
De verdorde plant, van het niet vergeten,
toont mijn lange afwezigheid
terwijl de gure wind mijn botten doorsnijdt,
sterf ik bijna van de kou ,
ware het niet dat jij ,als stille kracht
nog steeds hartverwarmend bent
A.Steenbergen
Maandag 27 februari 2006
Wees geduldig
Haast je niet.
Te vaak veroorzaakt haast juist uitstel.
Als je dorst hebt, wacht dan geduldig - hoe intenser je wacht, des te eerder het komt.
Je hebt je zaad gezaaid, ga nu in de schaduw zitten en kijk wat er gebeurt.
Het zaad zal openbarsten en tot bloei komen, maar je kunt het proces niet versnellen.
Alles heeft immers tijd nodig.
Je moet werken, maar laat het resultaat over aan de Vader.
In het leven gaat nooit iets verloren, vooral niet de stappen die gezet zijn in de richting van de waarheid.
Soms ben je ongeduldig, dorst gaat gepaard met ongeduld, maar dat is een obstakel.
Blijf dorstig, maar zet je ongeduld opzij.
Verwar ongeduld niet met dorst.
Dorst gaat vergezeld met van een smachtend verlangen, maar niet van strijd.
Bij ongeduld is er strijd, maar geen smachten.
Verlangen kan wachten en eist niet.
Ongeduld eist zonder te kunnen wachten.
Bij dorst zijn er stille tranen; bij ongeduld is er een rusteloze strijd.
Op waarheid kun je geen jacht maken; ze wordt verkregen door overgave, niet door strijd.
Ze wordt veroverd door totale overgave.
Padma 2-1-2005
Maandag 27 februari 2006
Emoties
Je kunt emoties zien als golfjes op een water, en die golfjes kunnen door al je vijf lichamen vloeien. Emoties hebben met stemmingen te maken die op zich weer voortkomen uit de sfeer van je gevoelens. Emoties kunnen niet permanent zijn, daarom heten ze ook - emotie. Het woord emotie komt van \"movere\" bewegen. Emoties veranderen steeds, het ene moment ben je bedroefd het andere moment ben je blij en weer later ben je boos, allemaal emoties. In het normale spraakgebruik is het hart de zetel van emoties zoals ook liefde en haat of boosheid. Maar je hart is gewoon een pomp. Alles wat je denkt of je voorstelt of voelt vindt plaats binnen je gedachten. Je kunt het zelf gaan uit proberen, je kunt zelf zien waar je woede de kop opsteekt - het begint met het denken en van daaruit beginnen je emoties te werken. Emoties beginnen in je hoofd en het geheeld speelt zich af in je emotionele lichaam. Maar het is een absolute waarheid dat je emoties, je gevoelens en je gedachten het raamwerk van je gedachten zijn en ze zijn louter uiterlijk. Je hebt je er alleen mee geïdentificeerd.
Padma.
Zondag 26 februari 2006
Waar jaloezie is, is geen liefde aanwezig.
Jaloezie is vergelijken en al van kleins af aan is ons geleerd om te vergelijken. We zijn geconditioneerd om te vergelijken. Vergelijken is een domme houding, omdat ieder mens uniek is en onvergelijkbaar. Niemand is ooit zo geweest als jij bent en niemand zal ooit zo worden als jij bent. Jaloezie is een van die machtige trucs van iedere maatschappij, iedere cultuur, iedere religie, want men leert van kind af aan te vergelijken. Jaloezie betekent in competitie te leven. Jaloezie is een van de meest voorkomende vormen van psychologische onwetendheid over jezelf, over anderen en over relaties. Laten we maar eens naar de relatie gaan. Met liefde bedoelen mensen een soort alleenrecht of bezitterigheid - zodra je een levend wezen bezit, zal die langzaam beginnen te stikken. Het leven kan nooit geen bezit zijn. Jaloezie en bezitterigheid zijn niet de eigenlijke problemen, maar het zijn symptomen, symptomen dat men nog niet weet wat echte liefde is. Men beschouwd het als vanzelfsprekend dat we weten wat liefde is, en daardoor ontstaat het probleem van jaloezie. Het probleem ontstaat omdat er nog geen liefde aanwezig is, het laat gewoon zien dat er nog geen liefde is ontstaan. Jaloezie toont ons de afwezigheid van liefde. Waar jaloezie is, is geen liefde aanwezig!!!
Padma.
Zondag 26 februari 2006
Een verlaten huis
Verscholen achter struiken
een verlaten huis.
Het hoort geen mensen meer in zich praten
en niemand die er nog thuis komt.
In de hoek staat een schommelstoel
leeg, zich te beklagen.
Op de vloer een oud versleten kokosmat,
door de jaren uitgesleten door voetgeschuifel.
Vertel aan de tafel, waar ze jaren heeft gezeten
en zichzelf heeft beklaagd, van de dood.
Vraag de muren om te treuren
en beklaag degene die de deur sloot.
In de la ligt het verleden opgesloten,
in brieven en foto\'s, een doos
waarin haar hele leven ligt opgebaard.
Nog één keer doe ik een blik
in de rondte, voor ik de deur afsluit.
Het is koud zonder haar,
die leefde op het ritme van de dag.
De pan staat nog op het fornuis
gewoon te wachten,
ze komt gewoon wat later thuis.
Padma 03-01-2006
Zondag 26 februari 2006
Een plaatsje aan het raam
| Nu ligt zij voor \'t raam, met uitzicht naar buiten op de straat. Met mensen,winkels, ja zelfs een bloemenkraam. Zij raakt niet uitgekeken, er is niets wat haar ontgaat. Dit stadsbeeld is haar vertier zij is al twee jaar hier, maar nu pas staat haar naam; op het ledikant dicht bij het raam. Triomfantelijk kijkt zij door de ruiten naar het stadsgewoel daar buiten. Twee jaar heeft zij dit moeten ontberen en lag achter in de zaal langzaam weg te teren. Vier bedden afgeschermd door gordijnen van mensen die lagen weg te kwijnen, geen praatje met je naaste buur, alleen een zuster om het uur. Die paar zusters hadden \'t druk, zij liepen zich de benen stuk; om de patiënten dat te geven. wat van node was bij dit moeizaam leven. Daar om had zij ook nooit geklaagd, maar na maanden toch wel eens gevraagd. \"Wanneer komt nu eens mijn naam op een bed dicht bij het raam?\" De zuster van de zaal kwam dan met een heel verhaal, over de patiënten die daar lagen; die leefden misschien nog maar een paar dagen. Doch twee jaar heeft het moeten duren, met alleen zicht op gordijnen en twee muren. Twee jaren van ergernis, het was net een gevangenis. Zij kan haar bed niet uit, ze is verlamd tot aan haar stuit. Maar de zusters doen er alles aan nee; hen treft geen enkele blaam. En nu zij zo fijn naar buiten kijkt, is haar leven toch verrijkt. Ze heeft minder erg in haar gebrek, zij ziet de wereld van af haar plek. Ja zo aan de avond van haar leven, heeft men haar nu toch iets moois gegeven. Medelijdend kijkt zij naar die hoek achter de gordijnen; waar nu een ander ligt weg te kwijnen. Als de zuster haar komt toedekken voor de nacht; zegt die heel begripvol en zacht. \" Ik weet dat deze plaats je heel goed zint en de patiënt op je oude plaats, die is blind.\" Als de zuster dan is weg gegaan, loopt over haar wang een traan. Zij vouwt dan heel devoot; voor een dankgebed de handen in haar schoot. Dolf de Jong |
Zondag 26 februari 2006
Zoekend naar het onbekende
Zoekend naar het onbekende
naar wat eens vertrouwend was
niet wetend of je ooit zult vinden
bewandel je je levenspad
vele dingen kom je tegen
vragen blijven onbeantwoord
bijna steeds de hoop verliezend
de reis lijkt onbegonnen werk
toch keert steeds dat ene lichtje terug
klein, soms groot, een brandend hart
het verteld je door te gaan
door te gaan waar je gebleven was
op jouw reis
naar wat eens vertrouwend was
niet wetend of je ooit zult vinden
bewandel je je levenspad
vele dingen kom je tegen
vragen blijven onbeantwoord
bijna steeds de hoop verliezend
de reis lijkt onbegonnen werk
toch keert steeds dat ene lichtje terug
klein, soms groot, een brandend hart
het verteld je door te gaan
door te gaan waar je gebleven was
op jouw reis
Zaterdag 25 februari 2006
Met jouw liefdesschijn
eenzaamheid
leegte van binnen
tranen van emoties
mezelf verloren
het is niet te omschrijven
zit er doorheen
op de bodem van mijn bestaan
voel me alleen zonder jou
laat me terug komen
mijn liefste pak mijn uitgestoken hand
en neem me met je mee
verdrijf al mijn pijnlijke gedachten
en beschijn al mijn nachten
met jouw liefdesschijn
Padma 04-02-2006
Zaterdag 25 februari 2006
Het is al laat
| Het is al laat hij ziet niemand meer op straat Het is al nacht `t is alleen de maan die tegen hem lacht. Een ieder is reeds lang naar bed er is niemand die nog op hem let zijn gang is traag zij doel is vaag. De handen in de zakken gestoken en diep in z`n kraag weggedoken gaat hij door de grote stad zijn ogen die staan mat. Terwijl hij bij elke kruising van de straat besluitloos verder gaat het is hem om het even zijn doel is onbeschreven. Zijn toekomst is onbepaald terwijl hij daar zo dwaalt de zin van `t leven is hem ontgaan hij loopt daar zeer ontdaan. Als zwerver staat hij geboekt door zijn naasten vervloekt door de samenleving gehaat en zijn thuis dat is de straat. Ondanks normen en waarden moet hij zich schikken en zijn lot aanvaarden. en ondanks onze menselijkheid zoekt hij zijn weg in eenzaamheid. Dolf de Jong |
Zaterdag 25 februari 2006
Overnachten in elkaars armen
In zachte rozenwater
kreeg ik gevleugelde gedachten
over velden van oude dromen
die zo waarlijk over jou vertelden
een scheepje voer
langszij onze harten en bracht
jouw liefde stilaan dichterbij
we overnachten in elkaars
armen, en bedreven de liefde
tot in de late ochtend
waarna de zon tot ons kwam
en we in haar gouden licht
ontwaakten
Padma 04-02-2006
Zaterdag 25 februari 2006
Waarom jij
waarom jij
je bent nog zo jong
en nu vreet het al aan je lichaam
het is oneerlijk
het had niet mogen gebeuren
tranen over mijn wangen
het geeft me zoveel verdriet
en het doet me zo'n pijn
Wendy waarom
mijn adem stokte
had het gevoel alsof alles weg viel
ik ben boos
en ik denk dit mag niet waar zijn
waarom moet jij die enge ziekte hebben
je moet weten
je bent in mijn gedachten
voor mij was je mijn vriendinnetje
maar je was voor mij ook
klein beetje mijn dochtertje
dit heb jij niet verdiend
wat doet mij dit veel pijn
een stom woordje
van 6 letters groot
voor de één een scheldwoord
voor de ander de dood
Padma 4 -2-2006
Zaterdag 25 februari 2006
Ontdooit met een kus
ik zie ons
nog staan in die ene portiek
jij met je lange zwarte jas
het was winter en bitterkoud
je neemt mijn handen
in die van jou
ogen blikken van top tot teen
ik volg je glijdende ogen
volledig en vertrouwd
en bespeur een tedere blik
in je blauwe ogen
eenmaal beneden
wordt de kou ontdooit
met een innige kus
Padma 12-02-2006
Zaterdag 25 februari 2006
Stilte
Stilte
Zwijgend meer is er niet
En de stilte komt in alle stilte voorbij
Mijn hart is nog vervuld van jou
Maar het is en zwijgende stilte
Gevoel dat het al tijden is geleden
Dat jouw zinnen mij beminden
En je beminnelijke woorden me vasthielden
Maar de beelden vertroebelen door het gemis
Je drijf steeds verder weg
Zullen jouw zinnen me ooit weer beminnen
Terug naar wat ooit eens was ...........
En mijn hart nog eens liefdevol verwarmen
Padma 08-02-2006
Zaterdag 25 februari 2006
De grens van mijn leven
boven op de top
wacht de rand op me
er is geen weg meer terug
ben bij de grens van mijn leven
beneden is alleen nog de afgrond
moet afscheid nemen
van wie dan ook
ik kijk omlaag naar de diepte
een gapende afgrond
dan kijk ik omhoog en zie Hem
die ik al ken vanaf mijn geboorte
en waar ik zo vele gesprekken
mee heb gevoerd
ik schreeuw het uit van angst
het is de oude man in mij
die wil niet gaan en houd zich
vast aan de hoogste richel van
het wereldse leven.
angstig kijk ik naar boven
Hij steekt zijn hand uit naar me
ik kijk naar beneden
de oude man verzet zich heftig
en probeert me naar beneden te halen
ik voel de aardbodem weg glijden
een laatste blik
een laatste aanraking
het leven van de oude man vloeit weg
Padma 06-02-2006
Zaterdag 25 februari 2006
Afscheid
|
ik zal het zo missen alles hier in dit huis wat ik ooit bezat nu mijn afscheid steeds dichterbij is ik ben hier alleen en ik kijk om me heen naar mezelf in dat wat ik had en mijn ogen bepalen al kijkend de grootte van wat ik verlies en dan vind ik waarde in heel kleine dingen |
Zaterdag 25 februari 2006
Jij bent
Jij bent ....
betoverend mooi
teder en zacht
een eindeloze droom
zalig als de nacht
stralend als de zon
de mooiste roos
mijn enige bron
bekoorlijk en broos
mijn liefste verlangen
de kracht in mijn hart
het absolute einde
mijn nieuwe start
teder en zacht
een eindeloze droom
zalig als de nacht
stralend als de zon
de mooiste roos
mijn enige bron
bekoorlijk en broos
mijn liefste verlangen
de kracht in mijn hart
het absolute einde
mijn nieuwe start
Zaterdag 25 februari 2006
Mag ik een kus zijn
Mag ik een kus zijn
die eens jou gegeven
jou in passie laat denken
aan liefdevolle momenten
mag ik de droom zijn
die jou niet wil verlaten
jou laat voelen te zweven
op wolken te leven
zal ik jouw liefste zijn
dromend in je armen
in verlangen naar jou kussen
die wondermooie lach
laat mij vooral een hart zijn
gekoesterd door liefde
in ritme verbonden
met het hart van jou
die eens jou gegeven
jou in passie laat denken
aan liefdevolle momenten
mag ik de droom zijn
die jou niet wil verlaten
jou laat voelen te zweven
op wolken te leven
zal ik jouw liefste zijn
dromend in je armen
in verlangen naar jou kussen
die wondermooie lach
laat mij vooral een hart zijn
gekoesterd door liefde
in ritme verbonden
met het hart van jou