Eens in het leven

Dinsdag 28 februari 2006

Het leven is een gift

Het leven is een gift
Dat je even mag lenen
Tot je weer staat voor hem
Die je alles heeft gegeven

De schoonheid van de natuur
Dat je niet eens meer ziet
Het is te gewoon geworden
Het verloor zijn waarde op den duur

Maar doe weer open je hart
Luister even naar alle geluiden
Zie weer de schoonheid van de natuur
Hou de negatieve dingen buiten

Wees blij met wat je hebt
Wat je hebt nog in je leven
Voor de dag weer zal komen
Dat je alles weer terug moet geven

auteur onbekend.

Geschreven door Padma om 08:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 28 februari 2006

Stille kracht

De bladeren van de wilde wingerd
kleuren diep rood .
De kastanjeboom, die haar bladerdek
als geelbruin tapijt heeft neergelegd,
vormt zelfs ontbloot,
statig mijn baken op dit veld van eer,
waar een late oktoberstorm loeit
en niet veel meer bloeit.

Ik breng witte chrysanten
naar het huis van alle seizoenen,
jouw eeuwige rustplaats.

Verhalend over nu
en mijmerend over de tijd van toen
voer ik een dialoog met jouw stomme steen.
De verdorde plant, van het niet vergeten,
toont mijn lange afwezigheid
terwijl de gure wind mijn botten doorsnijdt,
sterf ik bijna van de kou ,
ware het niet dat jij ,als stille kracht
nog steeds hartverwarmend bent

A.Steenbergen

Geschreven door Padma om 08:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 27 februari 2006

Wees geduldig

Haast je niet.

Te vaak veroorzaakt haast juist uitstel.

Als je dorst hebt, wacht dan geduldig - hoe intenser je wacht, des te eerder het komt.

Je hebt je zaad gezaaid, ga nu in de schaduw zitten en kijk wat er gebeurt.

Het zaad zal openbarsten en tot bloei komen, maar je kunt het proces niet versnellen.

Alles heeft immers tijd nodig.

Je moet werken, maar laat het resultaat over aan de Vader.

In het leven gaat nooit iets verloren, vooral niet de stappen die gezet zijn in de richting van de waarheid.

Soms ben je ongeduldig, dorst gaat gepaard met ongeduld, maar dat is een obstakel.

Blijf dorstig, maar zet je ongeduld opzij.

Verwar ongeduld niet met dorst.

Dorst gaat vergezeld met van een smachtend verlangen, maar niet van strijd.

Bij ongeduld is er strijd, maar geen smachten.

Verlangen kan wachten en eist niet.

Ongeduld eist zonder te kunnen wachten.

Bij dorst zijn er stille tranen; bij ongeduld is er een rusteloze strijd.

Op waarheid kun je geen jacht maken; ze wordt verkregen door overgave, niet door strijd.

Ze wordt veroverd door totale overgave.

Padma 2-1-2005

Geschreven door Padma om 09:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 27 februari 2006

Emoties

Je kunt emoties zien als golfjes op een water, en die golfjes kunnen door al je vijf lichamen vloeien. Emoties hebben met stemmingen te maken die op zich weer voortkomen uit de sfeer van je gevoelens. Emoties kunnen niet permanent zijn, daarom heten ze ook - emotie. Het woord emotie komt van \"movere\" bewegen. Emoties veranderen steeds, het ene moment ben je bedroefd het andere moment ben je blij en weer later ben je boos, allemaal emoties. In het normale spraakgebruik is het hart de zetel van emoties zoals ook liefde en haat of boosheid. Maar je hart is gewoon een pomp. Alles wat je denkt of je voorstelt of voelt vindt plaats binnen je gedachten. Je kunt het zelf gaan uit proberen, je kunt zelf zien waar je woede de kop opsteekt - het begint met het denken en van daaruit beginnen je emoties te werken. Emoties beginnen in je hoofd en het geheeld speelt zich af in je emotionele lichaam. Maar het is een absolute waarheid dat je emoties, je gevoelens en je gedachten het raamwerk van je gedachten zijn en ze zijn louter uiterlijk. Je hebt je er alleen mee geïdentificeerd.

Padma.

Geschreven door Padma om 09:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 26 februari 2006

Waar jaloezie is, is geen liefde aanwezig.

Jaloezie is vergelijken en al van kleins af aan is ons geleerd om te vergelijken. We zijn geconditioneerd om te vergelijken. Vergelijken is een domme houding, omdat ieder mens uniek is en onvergelijkbaar. Niemand is ooit zo geweest als jij bent en niemand zal ooit zo worden als jij bent. Jaloezie is een van die machtige trucs van iedere maatschappij, iedere cultuur, iedere religie, want men leert van kind af aan te vergelijken. Jaloezie betekent in competitie te leven. Jaloezie is een van de meest voorkomende vormen van psychologische onwetendheid over jezelf, over anderen en over relaties. Laten we maar eens naar de relatie gaan. Met liefde bedoelen mensen een soort alleenrecht of bezitterigheid - zodra je een levend wezen bezit, zal die langzaam beginnen te stikken. Het leven kan nooit geen bezit zijn. Jaloezie en bezitterigheid zijn niet de eigenlijke problemen, maar het zijn symptomen, symptomen dat men nog niet weet wat echte liefde is. Men beschouwd het als vanzelfsprekend dat we weten wat liefde is, en daardoor ontstaat het probleem van jaloezie. Het probleem ontstaat omdat er nog geen liefde aanwezig is, het laat gewoon zien dat er nog geen liefde is ontstaan. Jaloezie toont ons de afwezigheid van liefde. Waar jaloezie is, is geen liefde aanwezig!!!

Padma.

Geschreven door Padma om 09:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 26 februari 2006

Een verlaten huis

Verscholen achter struiken

een verlaten huis.

Het hoort geen mensen meer in zich praten

en niemand die er nog thuis komt.

In de hoek staat een schommelstoel

leeg, zich te beklagen.

Op de vloer een oud versleten kokosmat,

door de jaren uitgesleten door voetgeschuifel.

Vertel aan de tafel, waar ze jaren heeft gezeten

en zichzelf heeft beklaagd, van de dood.

Vraag de muren om te treuren

en beklaag degene die de deur sloot.

In de la ligt het verleden opgesloten,

in brieven en foto\'s, een doos

waarin haar hele leven ligt opgebaard.

Nog één keer doe ik een blik

in de rondte, voor ik de deur afsluit.

Het is koud zonder haar,

die leefde op het ritme van de dag.

De pan staat nog op het fornuis

gewoon te wachten,

ze komt gewoon wat later thuis.

Padma 03-01-2006

Geschreven door Padma om 08:40 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 26 februari 2006

Een plaatsje aan het raam

Nu ligt zij voor \'t raam,
met uitzicht naar buiten op de straat.
Met mensen,winkels, ja zelfs een bloemenkraam.
Zij raakt niet uitgekeken, er is niets wat haar ontgaat.

Dit stadsbeeld is haar vertier
zij is al twee jaar hier,
maar nu pas staat haar naam;
op het ledikant dicht bij het raam.

Triomfantelijk kijkt zij door de ruiten
naar het stadsgewoel daar buiten.
Twee jaar heeft zij dit moeten ontberen
en lag achter in de zaal langzaam weg te teren.

Vier bedden afgeschermd door gordijnen
van mensen die lagen weg te kwijnen,
geen praatje met je naaste buur,
alleen een zuster om het uur.

Die paar zusters hadden \'t druk,
zij liepen zich de benen stuk;
om de patiënten dat te geven.
wat van node was bij dit moeizaam leven.

Daar om had zij ook nooit geklaagd,
maar na maanden toch wel eens gevraagd.
\"Wanneer komt nu eens mijn naam
op een bed dicht bij het raam?\"

De zuster van de zaal
kwam dan met een heel verhaal,
over de patiënten die daar lagen;
die leefden misschien nog maar een paar dagen.

Doch twee jaar heeft het moeten duren,
met alleen zicht op gordijnen en twee muren.
Twee jaren van ergernis,
het was net een gevangenis.

Zij kan haar bed niet uit,
ze is verlamd tot aan haar stuit.
Maar de zusters doen er alles aan
nee; hen treft geen enkele blaam.

En nu zij zo fijn naar buiten kijkt,
is haar leven toch verrijkt.
Ze heeft minder erg in haar gebrek,
zij ziet de wereld van af haar plek.

Ja zo aan de avond van haar leven,
heeft men haar nu toch iets moois gegeven.
Medelijdend kijkt zij naar die hoek achter de gordijnen;
waar nu een ander ligt weg te kwijnen.

Als de zuster haar komt toedekken voor de nacht;
zegt die heel begripvol en zacht.
\" Ik weet dat deze plaats je heel goed zint
en de patiënt op je oude plaats, die is blind.\"

Als de zuster dan is weg gegaan,
loopt over haar wang een traan.
Zij vouwt dan heel devoot;
voor een dankgebed de handen in haar schoot.

Dolf de Jong

Geschreven door Padma om 08:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 26 februari 2006

Zoekend naar het onbekende

Zoekend naar het onbekende
naar wat eens vertrouwend was
niet wetend of je ooit zult vinden
bewandel je je levenspad

vele dingen kom je tegen
vragen blijven onbeantwoord
bijna steeds de hoop verliezend
de reis lijkt onbegonnen werk

toch keert steeds dat ene lichtje terug
klein, soms groot, een brandend hart
het verteld je door te gaan
door te gaan waar je gebleven was

op jouw reis

Geschreven door Padma om 08:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Met jouw liefdesschijn

eenzaamheid

leegte van binnen

tranen van emoties

mezelf verloren

het is niet te omschrijven

zit er doorheen

op de bodem van mijn bestaan

voel me alleen zonder jou

laat me terug komen

mijn liefste pak mijn uitgestoken hand

en neem me met je mee

verdrijf al mijn pijnlijke gedachten

en beschijn al mijn nachten

met jouw liefdesschijn

Padma 04-02-2006

Geschreven door Padma om 20:43 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Het is al laat

Het is al laat
hij ziet niemand meer op straat
Het is al nacht
`t is alleen de maan die tegen hem lacht.

Een ieder is reeds lang naar bed
er is niemand die nog op hem let
zijn gang is traag
zij doel is vaag.

De handen in de zakken gestoken
en diep in z`n kraag weggedoken
gaat hij door de grote stad
zijn ogen die staan mat.

Terwijl hij bij elke kruising van de straat
besluitloos verder gaat
het is hem om het even
zijn doel is onbeschreven.

Zijn toekomst is onbepaald
terwijl hij daar zo dwaalt
de zin van `t leven is hem ontgaan
hij loopt daar zeer ontdaan.

Als zwerver staat hij geboekt
door zijn naasten vervloekt
door de samenleving gehaat
en zijn thuis dat is de straat.

Ondanks normen en waarden
moet hij zich schikken en zijn lot aanvaarden.
en ondanks onze menselijkheid
zoekt hij zijn weg in eenzaamheid.

Dolf de Jong

Geschreven door Padma om 20:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Overnachten in elkaars armen

In zachte rozenwater

kreeg ik gevleugelde gedachten

over velden van oude dromen

die zo waarlijk over jou vertelden

een scheepje voer

langszij onze harten en bracht

jouw liefde stilaan dichterbij

we overnachten in elkaars

armen, en bedreven de liefde

tot in de late ochtend

waarna de zon tot ons kwam

en we in haar gouden licht

ontwaakten

Padma 04-02-2006

Geschreven door Padma om 20:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Waarom jij

waarom jij

je bent nog zo jong

en nu vreet het al aan je lichaam

het is oneerlijk

het had niet mogen gebeuren

tranen over mijn wangen

het geeft me zoveel verdriet

en het doet me zo'n pijn

Wendy waarom

mijn adem stokte

had het gevoel alsof alles weg viel

ik ben boos

en ik denk dit mag niet waar zijn

waarom moet jij die enge ziekte hebben

je moet weten

je bent in mijn gedachten

voor mij was je mijn vriendinnetje

maar je was voor mij ook

klein beetje mijn dochtertje

dit heb jij niet verdiend

wat doet mij dit veel pijn

een stom woordje

van 6 letters groot

voor de één een scheldwoord

voor de ander de dood

Padma 4 -2-2006

Geschreven door Padma om 09:40 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Ontdooit met een kus

ik zie ons

nog staan in die ene portiek

jij met je lange zwarte jas

het was winter en bitterkoud

je neemt mijn handen

in die van jou

ogen blikken van top tot teen

ik volg je glijdende ogen

volledig en vertrouwd

en bespeur een tedere blik

in je blauwe ogen

eenmaal beneden

wordt de kou ontdooit

met een innige kus

Padma 12-02-2006

Geschreven door Padma om 09:39 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Stilte

Zwijgend meer is er niet

En de stilte komt in alle stilte voorbij

Mijn hart is nog vervuld van jou

Maar het is en zwijgende stilte

Gevoel dat het al tijden is geleden

Dat jouw zinnen mij beminden

En je beminnelijke woorden me vasthielden

Maar de beelden vertroebelen door het gemis

Je drijf steeds verder weg

Zullen jouw zinnen me ooit weer beminnen

Terug naar wat ooit eens was ...........

En mijn hart nog eens liefdevol verwarmen

Padma 08-02-2006

Geschreven door Padma om 09:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

De grens van mijn leven

boven op de top

wacht de rand op me

er is geen weg meer terug

ben bij de grens van mijn leven

beneden is alleen nog de afgrond

moet afscheid nemen

van wie dan ook

ik kijk omlaag naar de diepte

een gapende afgrond

dan kijk ik omhoog en zie Hem

die ik al ken vanaf mijn geboorte

en waar ik zo vele gesprekken

mee heb gevoerd

ik schreeuw het uit van angst

het is de oude man in mij

die wil niet gaan en houd zich

vast aan de hoogste richel van

het wereldse leven.

angstig kijk ik naar boven

Hij steekt zijn hand uit naar me

ik kijk naar beneden

de oude man verzet zich heftig

en probeert me naar beneden te halen

ik voel de aardbodem weg glijden

een laatste blik

een laatste aanraking

het leven van de oude man vloeit weg

Padma 06-02-2006

Geschreven door Padma om 09:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Afscheid

ik zal het zo missen
alles hier
in dit huis
wat ik ooit bezat
nu mijn afscheid
steeds dichterbij is
ik ben hier alleen
en ik kijk om me heen
naar mezelf
in dat wat ik had

en mijn ogen bepalen
al kijkend
de grootte
van wat ik verlies
en dan vind ik waarde
in heel kleine dingen

Geschreven door Padma om 09:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Jij bent

Jij bent ....

betoverend mooi
teder en zacht
een eindeloze droom
zalig als de nacht

stralend als de zon
de mooiste roos
mijn enige bron
bekoorlijk en broos

mijn liefste verlangen
de kracht in mijn hart
het absolute einde
mijn nieuwe start

Geschreven door Padma om 09:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 25 februari 2006

Mag ik een kus zijn

Mag ik een kus zijn
die eens jou gegeven
jou in passie laat denken
aan liefdevolle momenten

mag ik de droom zijn
die jou niet wil verlaten
jou laat voelen te zweven
op wolken te leven

zal ik jouw liefste zijn
dromend in je armen
in verlangen naar jou kussen
die wondermooie lach

laat mij vooral een hart zijn
gekoesterd door liefde
in ritme verbonden
met het hart van jou

Geschreven door Padma om 09:26 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 9 januari 2006

De horzels des doods

Vandaag de dag vinden we in de kranten

en op de televisie nog maar ellende.

Als nijvere insecten vliegen de

fotografen uit, voor hun bijdrage

aan deze ellende.

Ze schieten vele kilometers vol met

zieken, gewonden, oorlogen en lijken.

Je ziet die beelden van ellende

dagelijks je netvliezen passeren.

Een servier die op moslim vrouwen schiet,

zo'n foto zegt veel meer als een

geschreven pagina verdriet.

Een kind die tot aan der nek in de

modder staat, met in haar ogen de angst,

wetend dat ze zo zal sterven.

In Afrika ligt weer eens iemand op sterven,

heeft al tijden geen eten gehad.

Vele fotografen op een afstand er omheen,

die voor hun werk veel moeten zweten.

Pas als de allerlaatste zuchte adem is ontsnapt,

worden de statieven ingeklapt,

en gaan ze met zijn allen eten.

Dit is de tijd van snelle jongens met

hun camera's, om vorm te kunnen geven

aan ellende en de dood.

Kijk dan toch, kijk en geniet, een kind,

een brandend kind dat wegvlucht

uit het dorpje waar ze woont.

Een foto die misschien wel wordt bekroond.

Kijk dan toch naar de foto's en geniet,

geniet van de fotografen.

De fotografen de horzels des doods!!!

Padma 03-01-2006

Geschreven door Padma om 19:20 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van Anastasis