Niet altijd rozegeur

We hadden thuis een geit,
als ons ma de geit ging eten geven,
gingen we altijd mee.
Omdat we dan altijd moesten lachen.
Ons ma groeg een schort,
en als ons ma met haar rug naar de geit stond,
trok de geit haar schort los.
Hylarisch.
Dan zei ons ma:
Hey laat mijn schort los.
En maar lachen dat we deden,
 ik en mijjn zus Bea.
Gelukkige tijden met veel leuke herinneringen
soms weende we ook wel.

Dit is het voor vandaag,
morgen fris
 op en dan kan ik misschien
 meer vertellen,
met mijn zus eens praten.
Deze gebeurtenissen waren
nog bij onze echte ouders.

Er is ook nog iets met fruit,
 maar dat weet mijn zus beter.
Zij vondt het fruit altijd.
 Eerst eens aan mijn zus vragen.
Bea is een jaar ouder dan ik,
zij weet dingen die ik niet meer weet.
Handig he met zo een zus. 




 

Ma en pa hadden de radio
hoog gezet zodat we er niet aan konden.
 Maar kinderen zijn vindingrijk.
Zo hadden we een tafel gepakt met daar een stoel op,
 en zo klom mijn zus ( ik heb hoogtevrees)
eerst op de tafel en dan op de stoel om van post te veranderen,
we wilden een andere zender horen,
andere liedjes.
Een tv hadden we toen niet.
Zo luisterden we elke dag naar muziek.
Dat was in de jaren 60,
niet iedereen had toen een tv.

Zo een radio hadden we ongeveer met knoppen.

Zo deden we dat toen:

Kon gevaarlijk zijn
maar daar denk je niet aan
 als kind he.
 

Ik ga aan mijn zus vragen wat zij nog weet....!
Met twee weten we altijd meer dan alleen.
Ik wens jullie allemaal
nog een goede nacht rust
 lieve blogmaatjes.
Lieve groetjes
Annie

Morgen nieuw bericht over mijn kindertijd.
Het is voor mij soms heel emotioneel,
om terug te denken aan mijn kindertijd.
maar ik ben dit nu begonnen
en ik zal het volhouden.
Misschien kan ik hier veel trauma's verwerken,
 die ik opgelopen heb tijdens mijn leven.
Ik ga al jaren naar een psychologe,
Ik beschouw haar nu als een vriendin,
maar toch kan ik met haar niet praten over mijn leven.
Nu hoop ik dat ik alles kan verwerken
door het op te schrijven en delen met jullie.
Hopelijk steunen jullie me hierin
door af en toe een reactie achter
 te laten onder mijn bericht-blog.
Ik heb hier al enkele lieve vrienden gemaakt,
daarvoor dank.
Als jullie iets herinneren over jullie eigen jeugd
wat ik ook meegemaakt heb mogen jullie gerust reageren,
misschien lucht dat jullie ook op.
Dit is het voor vandaag.
Lieve groetjes
Annie

Ik heb voor de eerste keer
een eigen creatie
gemaakt met dit programma.


http://www.online-image-editor.com/ 

Aan alle papa's en opa"s,
geniet van deze speciale dag.
Alle papa's worden in de watten gelegd vandaag
door hun kinderen en vrouw.

Aan al mijn bezoekers,
 wens ik een zonnig
 weekend toe.

 

Mijn nieuw blog is af.
Ik kom deze avond
 bij jullie langs.
Het is veel te warm
 hier binnen.
Genieten jullie allemaal
 maar van het mooie zonnige weer.
Liefs
Annie

Mijn zus en ik,
we sprongen nogal graag op
 ons ma haar bed.
We vonden dat altijd zo plezant.
Tot op een keer mijn zus,
overkop ging.

Ik bedoel: ze sprong zo hoog,
dat ze ineens op de grond belande.
Nog zoiets:

We gingen met ons pa,
 altijd verstoppertje spelen.
Maar ons pa kon ons
 altijd direcht vinden.
En dan moesten we altijd lachen.

Ons pa had een beton huisje
 gemaakt voor ons,
op de hof.

En altijd als we in dat huisje gingen,
zagen we spinnen kruipen.
Paaaaa, kom eens:
Er zitten spinnen,
pak die eens, en snel.
Hij was nog niet eens
terug buiten,
of hij kon al terug komen.
En zo hadden we altijd veel plezier.
Annie


 Een huisspin (tegenaria gigantea), 
 Ga nu niet lopen he,
 maar als je
 zo van die spinnen
 in huis hebt?
Ik krijg al kippevel.

Mooi beestje he.

Mijn echte vader onze pa:

Harde werker maar als hij gedronken had,
kon hij wel eens agressief zijn.
Hij heeft ons ikke en mijn zus,
nooit aangeraakt,
toen hij zat was en kwaad.
Hij sloeg mijn moeder.
Ik heb dat eens
 ene keer meegemaakt,
onze hond zat bij ons ma
onder de stoel van de schrik.
onze pa was een schat als hij nuchter was.
Ik mis je paps,
Hij is overleden op:
 23 September 1977.

groetjes
Annie

Misschien kan er iemand me foto's doorsturen,
 van toen we in Ravels waren.
 Laten ze niks meer weten,
ga ik zelf naar Ravels,
 denk ik met de bus.
Dat zal afwachten zijn.
Groetjes
Ann ie

 Ik blijf wel verder vertellen
over mijn ouders,
 en mijn deugnieterij.

 Groetjes
Annie

We gingen elke dag wandelen:
Mijn pa en ma ikke, mijn zus bea.
Was ik moe mocht ik op pa
 zijn nek gaan zetten,
soms op ons ma haar nek.
Tot we aankwamen
aan de winkels.
Bij elke bakker ging ik
met mijn neus
 tegen het raam staan
 om naar de vlaai (taart) te kijken.
in Mol zeggen we vlaai, sorry.
 
Ik lust nog steeds vlaai,
alle soorten behalve pruimentaart.
 
 Mijn favoriete taart: platte kaas taart
Groetjes

Annie

Toen ik vijf jaar was is de politie me komen halen om naar een tehuis te doen.
mijn zus en ik weende en mijn moeder zei: ''je moet niet huilen,
ja echt, zij bracht ons mee weg zonder een traan te laten.
Ze is overleden in 1993 maar ik kan haar dit niet vergeven.
Ooit misschien.



Alhoewel,
we waren zo gelukkig bij onze echte ouders,
 maar mijn moeder kon niet eens voor haarzelf zorgen,
laat staan voor twee kinderen en een man.
Een hardwerkende man. 

Ik was een echte deugniet/speelvogel.
Mijn vader had altijd gezegd dat ik moest oppassen met de trap.
Dat was allemaal in de jaren 60. Toen had je nog spijlen.
En op een dag begon ik heel hard te roepen en kressen.
Mijn vader en moeder kwamen aangelopen.
Had ik het niet gezegt zei pa.
Ik zat met mijn hoofd tussen de spijlen van de trap.
Ik was tussen 3a4 jaar denk ik.
  
 Ik heb bij mijn echte ouders gewoont:

van mijn geboorte tot ik 5 jaar jong was.
Annie

In deze straat heb ik gewoont,
 vanaf mijn geboorte tot ik 5 jaar was.

Bonnie St. Claire & Ron Brandsteder - Dokter Bernhard

Dag medebloggers,
Is er iemand van jullie van Turnhout?
Zuster Godelieva woont in:
Herentalsstraat 66
Turnhout.
Ze heeft gezegd hoe ik moet gaan,
ze zei dacht ik iets van de markt, een grroot huis.
meer weet ik nimmer.
Kan er iemand me helpen, aub?
Slaapwel iedereen.
Annie