Thuis komen

Ik zag je in de verte staan
Het was bij volle maan
Je stond daar maar te dromen
Hoorde me helemaal niet komen

Ik heb vandaag het licht begroet
's morgens bij het ochtendgloren
Ik heb vandaag de zon gevoeld
zijn warmte deed me blozen
Ik heb vandaag de vogels horen fluiten
en zong het liedje vrolijk mee
Ik heb vandaag bruiloftsklokken horen luiden
de liefde deed me dromen
Ik heb vandaag een bloem zien bloeien
en werd heel stil van de kleurenpracht
Ik heb vandaag het geluk gekust
nu voel ik me stukken beter
Ik heb vandaag het kind zien spelen
en ik ontdekte dat het kind-zijn in mij nog bestaat

Ik heb vandaag de vriendschap ontmoet
en ben even stil blijven staan
Je naam heb ik in mijn hart gekrast
zodat je steeds heel dicht bij mij blijft wonen

Laten we maar beter zwijgen
Praten hoeft voor mij niet meer
Mooie woorden als ik bij je ben,
zo kwetsend zijn ze
als ik je huis verlaat

verdrietig ik-je wil niet huilen
maar tranen komen zo dicht bij
verdrietig ik-je voelt zich afgewezen
mensen toch wat doet dat pijn

ik-je leeft haar leven
en jij hoort daar ook bij
jij laat het ik-je verder gaan
maar blijft zelf liever stille staan

jij en ik 
hoe moet dat nu

           ©   Merel

Vol verwondering heb ik gekeken
naar een doodgewone wesp
Ze kwam plots aangevlogen
Nestelde zich op een schijfje beleg
Je zag ze drukjes bezig zijn,
Wist echt niet wat ik zag
Zo ineens vloog ze weer weg
met een heel klein stukje van het beleg
Even later kwam ze terug gevlogen,
Vond weer onze ontbijttafel op het balkon
Ijverig ging ze verder met haar werk

Het was maar een doodgewone wesp
En toch stond ik stil te kijken
Niet wetend dat ze zo iets kon

Als je de angst wil begrijpen
en daar vrij van wilt zijn
zul je ook het genot moeten doorzien
Ze zijn dooreen geweven

Pijn laat je niet meer los
Het is als een heel klein beestje,
kruipend binnen-in 
Het steekt je diep van binnen
Even dacht je zo van
      nu gaat het wel wat beter
Maar dan slaat het noodlot plots weer toe,
je gevoelens en emoties kunnen het niet meer
Je wil schudden, je wil slaan
      misschien valt alles op de grond
Maar neen, het is een kluwen van verdriet,
een pijn die in je wortel schiet

      Ik zou met je pijn willen vechten
      vertrappelen tot pijnens toe
Ik weet het wel, zo gaat het niet

      Ik kan je alleen mijn vriendschap geven

Vandaag geef ik je een ochtendzoen,
    een mooi begin van een nieuwe dag
Ik laat de zon voor je schijnen,
    geniet maar van het hemelsblauw
Het geluk vraag ik te wonen,
    heel intens in jou
Kijk eens naar een spelend kind,
    ik zie een glimlach op je mond
Ik neem je mee naar het bos,
    gooi al de drukte nu maar van je af
Hoor eens hoe de vogels fluiten,
    misschien zing je ook een lied
Een picknick ergens op de buiten,
    voel je je één worden met de natuur
Samen dromen langs een waterplas,
    wie weet komt je droom wel uit
In het donker wil ik sterren voor je plukken,
    voel je een beetje romantiek

Weet je, laat me maar wat dromen
soms zo veel mooier dan . . . 

hoe voel je je
fluisterde de fluister
weet het niet
twijfelde alleentje

kun je nog genieten
vroeg genietje
een beetje wel
zei alleentje

kom je hier tot rust
neuriede de stilte
zeker weten
mijmerde alleentje

ontdek je mijn kracht
golfde de zee
bij iedere ochtendwandeling
dacht alleentje

waarom voel ik dan verdriet,
knaagde het verdriet
en ik proef nog steeds je twijfel,
riep de twijfel

jullie laten me ook niet los
schreeuwde alleentje

        ©  Merel

Eindelijk,
morgen ben je weer thuis
Zo benieuwd wat je gaat vertellen
Het duurde toch wel lang,
zonder iets van je te horen
Na al die maanden
van angst en niet meer weten
hoop ik zo dat je
met een goed gevoel naar me komt

Heb je je weg daar kunnen vinden,
lukte het een beetje
Je zag het zelf als een test,
zo benieuwd was je om te weten
wat je nog zou kunnen

Zo veel vragen heb ik,
zo veel zorgen om jou
Je bent mijn piekerventje
Vooral nu is je loslaten
voor mij zo moeilijk
Maar ik geloof in jou
Je zult je weg wel vinden
Morgen ben je een stapje verder
in het ontdekken van je nieuwe zijn

Na al die jaren
denk ik nog vaak aan jou
Telkens ik terugkom van vakantie
is er zo'n speciaal gevoel
Denk ik terug aan die ene keer
Een thuis komen van vakantie,
het niet kunnen begrijpen
dat toen je levensdraad zo bruusk
werd doorgeknipt

Ik vraag me af,
hoe zou het zijn
aan de andere kant
van wie weet waar.
Ben je gelukkig daar ?
Voel je dat velen
je nog niet vergeten zijn ?

Ik wil je dit nog even zeggen :
Je zonen zijn grote jongens nu,
Ik weet zeker dat je trots zou zijn

Terugkomen
is fier zijn op je oudste zoon
Voor het eerst vakantie alleen thuis
Je zorgenkind heeft het goed gedaan

Terugkomen
is geen lucht krijgen
in ons zwoele warme Belgen-landje
na de zeebries van het Turkse strand

Terugkomen
is je stad ontzettend druk vinden
Alles staat zo vol gebouwd
na het oneindige van de zee

Terugkomen
is dankbaar zijn voor wat is geweest
Uitkijken naar familie en vrienden
Verhalen die je gaat vertellen

Terugkomen
is proberen minder te piekeren
Meer te genieten
De fles wijn staat koud

Leef je leven
Leef intens
Geniet vandaag met volle teugen
Morgen is het misschien te laat

Je leeft je dag
zo gewoon
Af en toe een lach
je voelt je goed
      
     zo ineens

maakt de angst
zich van je meester
Hij heeft je in zijn macht
alles knelt,
bang is weer de vijand
waar je geen weg mee weet
Hij knaagt aan je 

     hoe lang nog
kan ik vechten
Ik wil geen dienaar zijn
zal mijn hoofd nooit buigen

     neen
hij krijgt me niet klein

Een oud boeddhistisch verhaal (schrijver niet gekend)

De enige zoon van een moeder stierf.  In haar verdriet en wanhoop zocht ze de Boeddha op, om te vragen of hij misschien haar zoon weer tot leven kon brengen.  De Boeddha
ging niet in op haar verzoek, maar zei: "Brengt U mij een mosterdzaadje uit een huis dat nooit verdriet heeft gekend.  Dat kunnen we gebruiken om het verdriet uit uw leven te verdrijven."
De vrouw ging direct op pad om zo'n magisch zaadje te ontdekken.  Maar welk huis ze ook binnen ging om haar verhaal te stellen, steeds opnieuw bleek dat ieder huis wel zijn
eigen verdriet kende of had gekend.  De verhalen van de inwoners, of het nu vorsten waren of bedelaars, raakten de vrouw zodanig in haar hart dat ze een tijdje bleef om hen te troosten.  Ze dacht bij zichzelf: "We is beter in staat om deze arme, ongelukkige mensen te helpen dan ik, die zelf ongelukkig ben?"
Ongemerkt begon ze in de loop der tijd door deze betrokkenheid bij anderen haar eigen verdriet te vergeten.  Ze vergat het magische mosterdzaadje, zonder te beseffen dat dit inderdaad het verdriet uit haar leven verdreven had.

Er was eens een jongen,
volop aan het puberen
Soms zag hij het niet zitten,
begreep zichzelf niet
Ineens weer die tranen,
omdat hij anders was

          Pech

kwam bij hem op bezoek
Zijn wereldje werd een
grote kluwen bol
die moeilijk te ontwarren was
Hij wist dat zijn leven nooit 
meer hetzelfde zou zijn

          Maar

de goede toverfee
was hem niet vergeten
zwaaide met haar toverstokje
De jongen kende plots een leven,
zonder angst en zonder zorgen