Dinsdag 25 juli 2006
Leef
Leef je leven
Leef intens
Geniet vandaag met volle teugen
Morgen is het misschien te laat
Leef intens
Geniet vandaag met volle teugen
Morgen is het misschien te laat
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 25 juli 2006
Angst
Je leeft je dag
zo gewoon
Af en toe een lach
je voelt je goed
zo ineens
maakt de angst
zich van je meester
Hij heeft je in zijn macht
alles knelt,
bang is weer de vijand
waar je geen weg mee weet
Hij knaagt aan je
hoe lang nog
kan ik vechten
Ik wil geen dienaar zijn
zal mijn hoofd nooit buigen
neen
hij krijgt me niet klein
zo gewoon
Af en toe een lach
je voelt je goed
zo ineens
maakt de angst
zich van je meester
Hij heeft je in zijn macht
alles knelt,
bang is weer de vijand
waar je geen weg mee weet
Hij knaagt aan je
hoe lang nog
kan ik vechten
Ik wil geen dienaar zijn
zal mijn hoofd nooit buigen
neen
hij krijgt me niet klein
Maandag 24 juli 2006
Een oud boeddhistisch verhaal
Een oud boeddhistisch verhaal (schrijver niet gekend)
De enige zoon van een moeder stierf. In haar verdriet en wanhoop zocht ze de Boeddha op, om te vragen of hij misschien haar zoon weer tot leven kon brengen. De Boeddha
ging niet in op haar verzoek, maar zei: "Brengt U mij een mosterdzaadje uit een huis dat nooit verdriet heeft gekend. Dat kunnen we gebruiken om het verdriet uit uw leven te verdrijven."
De vrouw ging direct op pad om zo'n magisch zaadje te ontdekken. Maar welk huis ze ook binnen ging om haar verhaal te stellen, steeds opnieuw bleek dat ieder huis wel zijn
eigen verdriet kende of had gekend. De verhalen van de inwoners, of het nu vorsten waren of bedelaars, raakten de vrouw zodanig in haar hart dat ze een tijdje bleef om hen te troosten. Ze dacht bij zichzelf: "We is beter in staat om deze arme, ongelukkige mensen te helpen dan ik, die zelf ongelukkig ben?"
Ongemerkt begon ze in de loop der tijd door deze betrokkenheid bij anderen haar eigen verdriet te vergeten. Ze vergat het magische mosterdzaadje, zonder te beseffen dat dit inderdaad het verdriet uit haar leven verdreven had.
De enige zoon van een moeder stierf. In haar verdriet en wanhoop zocht ze de Boeddha op, om te vragen of hij misschien haar zoon weer tot leven kon brengen. De Boeddha
ging niet in op haar verzoek, maar zei: "Brengt U mij een mosterdzaadje uit een huis dat nooit verdriet heeft gekend. Dat kunnen we gebruiken om het verdriet uit uw leven te verdrijven."
De vrouw ging direct op pad om zo'n magisch zaadje te ontdekken. Maar welk huis ze ook binnen ging om haar verhaal te stellen, steeds opnieuw bleek dat ieder huis wel zijn
eigen verdriet kende of had gekend. De verhalen van de inwoners, of het nu vorsten waren of bedelaars, raakten de vrouw zodanig in haar hart dat ze een tijdje bleef om hen te troosten. Ze dacht bij zichzelf: "We is beter in staat om deze arme, ongelukkige mensen te helpen dan ik, die zelf ongelukkig ben?"
Ongemerkt begon ze in de loop der tijd door deze betrokkenheid bij anderen haar eigen verdriet te vergeten. Ze vergat het magische mosterdzaadje, zonder te beseffen dat dit inderdaad het verdriet uit haar leven verdreven had.
Zondag 23 juli 2006
Stanislaus Jaworski
Als je gelooft dat sterrenlicht kan vallen
als bladeren in de herfst van het heelal
ben je verbonden met dunne draden
aan jouw bestemming en het toeval
dat er geen grenzen zijn aan maat
Jij tikt af en een koor begint te zingen
Weergalm in jouw hoofd, borst en buik
muziek die moeiteloos de ruimte vult
het gemis verzacht met een gewaad
op maat, warm, doorzichtig en voor jou
Zaterdag 22 juli 2006
Sprookje
Er was eens een jongen,
volop aan het puberen
Soms zag hij het niet zitten,
begreep zichzelf niet
Ineens weer die tranen,
omdat hij anders was
Pech
kwam bij hem op bezoek
Zijn wereldje werd een
grote kluwen bol
die moeilijk te ontwarren was
Hij wist dat zijn leven nooit
meer hetzelfde zou zijn
Maar
de goede toverfee
was hem niet vergeten
zwaaide met haar toverstokje
De jongen kende plots een leven,
zonder angst en zonder zorgen
volop aan het puberen
Soms zag hij het niet zitten,
begreep zichzelf niet
Ineens weer die tranen,
omdat hij anders was
Pech
kwam bij hem op bezoek
Zijn wereldje werd een
grote kluwen bol
die moeilijk te ontwarren was
Hij wist dat zijn leven nooit
meer hetzelfde zou zijn
Maar
de goede toverfee
was hem niet vergeten
zwaaide met haar toverstokje
De jongen kende plots een leven,
zonder angst en zonder zorgen
Vrijdag 21 juli 2006
Gisteren
Daar stond ik dan
twijfelend aan het strand
met al mijn zorgen in mijn bagage
Met een gevoel van niet kunnen
heb ik me omgedraaid
samen met mijn bagage
terug richting . . .
Hoe kon ik zo naïef zijn,
pijn en leed zomaar
van me af schudden
neen
dat lukt me niet
Ik kan niet anders dan leren leven,
de pijn aanvaarden
en proberen te begrijpen
twijfelend aan het strand
met al mijn zorgen in mijn bagage
Met een gevoel van niet kunnen
heb ik me omgedraaid
samen met mijn bagage
terug richting . . .
Hoe kon ik zo naïef zijn,
pijn en leed zomaar
van me af schudden
neen
dat lukt me niet
Ik kan niet anders dan leren leven,
de pijn aanvaarden
en proberen te begrijpen
Donderdag 20 juli 2006
Toon Tellegen
Ik vroeg mij af
welk nut de wanhoop had.
Hanen kraaiden
en ik vergeleek haar met een tas,
ging zitten in het gras
en maakte haar open - ik was zeer benieuwd-,
vond niets,
keek opnieuw, niets, schudde haar uit,
niets, niets,
gooide haar in een struik
en liep weg,
ik was die dag halfdood,
maar ik floot.
Maar iemand kwam mij achterna,
uw tas,
ach, mijn tas, mijn dierbare tas,
hoe kon ik die toch vergeten...
in een struik, zegt u ?
alsof zij was weggegooid?
ach, het is niet te geloven
de onnadenkendheid,
zo'n nuttig ding, zegt u?
vind ik ook, vind ik ook !
welk nut de wanhoop had.
Hanen kraaiden
en ik vergeleek haar met een tas,
ging zitten in het gras
en maakte haar open - ik was zeer benieuwd-,
vond niets,
keek opnieuw, niets, schudde haar uit,
niets, niets,
gooide haar in een struik
en liep weg,
ik was die dag halfdood,
maar ik floot.
Maar iemand kwam mij achterna,
uw tas,
ach, mijn tas, mijn dierbare tas,
hoe kon ik die toch vergeten...
in een struik, zegt u ?
alsof zij was weggegooid?
ach, het is niet te geloven
de onnadenkendheid,
zo'n nuttig ding, zegt u?
vind ik ook, vind ik ook !
Woensdag 19 juli 2006
Morgen
Morgen
ga ik naar het strand
Mijn balast aan bagage
werp ik in zee
Kijk naar de golven
ze nemen het met zich mee
ergens heel ver weg
Laat iemand anders maar
mijn zorgen delen
Zie je me al lopen
zonder last die op me rust
Zal ik dan eindelijk kunnen berusten
een zijn met de pech die in me woont
Dinsdag 18 juli 2006
Vakantie nemen
Ik weet met mezelf geen blijf,
zo moeilijk te begrijpen
Zou vrolijk moeten zijn,
maar neen het lukt me niet
Vakantieplannen maken,
koffers pakken
was altijd een genieten,
een dromen van wat ging zijn
en nu
Ik wil wel maar het lukt me niet
Probeer zo goed mijn best te doen
Misschien probeer ik wel te veel
Als ik me nu gewoon eens liet leven
op het ritme van eens lekker niets
Vakantie nemen - niets dat nu nog moet
Misschien kan ik dan even
ook eens proeven van het geluk
zo moeilijk te begrijpen
Zou vrolijk moeten zijn,
maar neen het lukt me niet
Vakantieplannen maken,
koffers pakken
was altijd een genieten,
een dromen van wat ging zijn
en nu
Ik wil wel maar het lukt me niet
Probeer zo goed mijn best te doen
Misschien probeer ik wel te veel
Als ik me nu gewoon eens liet leven
op het ritme van eens lekker niets
Vakantie nemen - niets dat nu nog moet
Misschien kan ik dan even
ook eens proeven van het geluk
Maandag 17 juli 2006
Toveren
Was ik je goede fee
dan toverde ik voor jou
een wereld vol met kleur.
Je zou weer lachen,
vol verwondering rondom je kijken
en rennen naar de horizon
dan toverde ik voor jou
een wereld vol met kleur.
Je zou weer lachen,
vol verwondering rondom je kijken
en rennen naar de horizon
Maandag 17 juli 2006
Mijn piekerventje
Eindelijk vakantie
Minder stress,
minder zorgen
Even was er hoop
Je leek weer een beetje
op het vrolijke ventje
van voorheen.
Maar plots kwamen
je tranen weer
Je voelde je zo leeg,
wist met je gevoel geen weg
Ik noem je dikwijls piekerventje
Je mag dan wel een leeg
gevoel hebben
Maar je hoofd zit zo vol
met prikkels
Het doet zo'n pijn je te zien
zo boordevol verdriet
Waarom kan ik je niet helpen
Minder stress,
minder zorgen
Even was er hoop
Je leek weer een beetje
op het vrolijke ventje
van voorheen.
Maar plots kwamen
je tranen weer
Je voelde je zo leeg,
wist met je gevoel geen weg
Ik noem je dikwijls piekerventje
Je mag dan wel een leeg
gevoel hebben
Maar je hoofd zit zo vol
met prikkels
Het doet zo'n pijn je te zien
zo boordevol verdriet
Waarom kan ik je niet helpen
Zondag 16 juli 2006
Ik ken je niet
Ik ken je niet,
ben je oud of ben je jong
Wie zal het zeggen,
alleen jij - als jij het wil
Ik ken je niet
en toch voel ik gewoon
dat je een gevoelig iemand bent
met het hart op de juiste plaats
Ik ken je niet
maar weet
dat je het nu moeilijk hebt
begrip en steun krijg je van mij
Ik ken je niet
maar ben je dankbaar
omdat je mijn tranenparels ziet,
ook al toon ik ze niet
Zo dankbaar
voor je zonnestralen vol geluk
Zondag 16 juli 2006
P. Klever
Deze weg tussen angst en hoop, ik zie geen kans om hem te ontwijken.
Het is mijn weg.
Maar ik ben bang. Toch moet ik de weg gaan die voor mij ligt, ten einde toe.
Het is mijn weg.
De angst moet ik overwinnen en de hoop nieuwe kansen geven…
Die weg, het is mijn weg.
(P. Klever)
Het is mijn weg.
Maar ik ben bang. Toch moet ik de weg gaan die voor mij ligt, ten einde toe.
Het is mijn weg.
De angst moet ik overwinnen en de hoop nieuwe kansen geven…
Die weg, het is mijn weg.
(P. Klever)
Zaterdag 15 juli 2006
Een warme zomerdag
Het was zo'n warme zomerdag
dat je alleen maar blije mensen zag
Het was behoorlijk zweten
Kom nu maar een ijsje eten
Zaterdag 15 juli 2006
Je pijn
Ik kan je pijn niet voelen
Je last niet helpen dragen
Je twijfel en je onmacht
- het niet meer weten hoe -
Het zit zo diep vanbinnen
Ik zie alleen je buiten-ik
Maar ik wil wel naast je lopen,
je begeleiden in je strijd
Ik zal je tranen drogen,
je mag huilen hier bij mij
Je mag praten,
Je mag zwijgen,
Ik zal er voor je zijn
Nu en morgen - voor altijd
Je last niet helpen dragen
Je twijfel en je onmacht
- het niet meer weten hoe -
Het zit zo diep vanbinnen
Ik zie alleen je buiten-ik
Maar ik wil wel naast je lopen,
je begeleiden in je strijd
Ik zal je tranen drogen,
je mag huilen hier bij mij
Je mag praten,
Je mag zwijgen,
Ik zal er voor je zijn
Nu en morgen - voor altijd
Vrijdag 14 juli 2006
Zin
Wil Mesman:
Zin
Soms weten, soms niet meer weten
Soms verdriet, soms blijdschap
Soms verstand, soms gevoel
Altijd je intuïtie om te overleven
Soms winnen, soms verliezen
Soms moe, soms vol dynamiek
Soms perspectief, soms uitzichtloos
Altijd je hart om te overleven
Soms gevonden, soms op zoek
Soms samen, soms alleen
Soms lichaam, soms geest
Altijd je zelf om te overleven
Leven is zoeken
Leven is vinden als je niet meer zoekt
Leven is strijden om te behouden
Leven is behouden als je niet meer strijdt
Leven is accepteren van de donkere zijde
Leven is genieten van het dagelijkse licht
Leven is zoeken naar de zin van het leven
Terwijl de zin altijd het leven zelf is
Wil Mesman
juli 1997
Donderdag 13 juli 2006
Boterbloempje
Een bijtje zoemde wat in het rond
Tot het een boterbloempje vond
Het stond te pronken in de wei
Als eerste van een lange rij
Tot het een boterbloempje vond
Het stond te pronken in de wei
Als eerste van een lange rij
Donderdag 13 juli 2006
Zinnetje
Het was een heel klein zinnetje
Vloog zo maar in mijn binnenste
Ik voelde me plots zweven
En proefde van het leven
Vloog zo maar in mijn binnenste
Ik voelde me plots zweven
En proefde van het leven
Woensdag 12 juli 2006
Carla Pols
Ik las de tranen
in mijn ziel -
Ze klommen naar mijn ogen -
En ik kreeg mededogen
omdat er eentje viel...
in mijn ziel -
Ze klommen naar mijn ogen -
En ik kreeg mededogen
omdat er eentje viel...
Woensdag 12 juli 2006
Toon Tellegen
Een reden
Ik ben verdrietig, verzin redenen daarvoor,
kom tot een.
Ik word steeds verdrietiger.
Ik neem een boek, maar de woorden dansen, hebben geen tijd
voor mij.
Iedereen is wel eens verdrietig, denk ik.
Ik zucht en schud mijn hoofd om zo'n verschrikkelijke
gedachte.
Ik sta op en kijk naar buiten.
En weer naar binnen.
De middag heerst.
Ik ben zo verdrietig, dat ik . . .
Ik weet niets meer te verzinnen.
Ik denk en knik
en schrijf, heel klein, aan de rand van het verlaten wit:
'... of denk je soms dat ik gelukkig ben? Waarom ?
Waarom denk je dat toch?'
Ik ben verdrietig, verzin redenen daarvoor,
kom tot een.
Ik word steeds verdrietiger.
Ik neem een boek, maar de woorden dansen, hebben geen tijd
voor mij.
Iedereen is wel eens verdrietig, denk ik.
Ik zucht en schud mijn hoofd om zo'n verschrikkelijke
gedachte.
Ik sta op en kijk naar buiten.
En weer naar binnen.
De middag heerst.
Ik ben zo verdrietig, dat ik . . .
Ik weet niets meer te verzinnen.
Ik denk en knik
en schrijf, heel klein, aan de rand van het verlaten wit:
'... of denk je soms dat ik gelukkig ben? Waarom ?
Waarom denk je dat toch?'