Patrick de Joode

Mijn voetstap vormt sporen,
sporen op het strand.
Meer en meer wordt ik meegezogen
door de korrels van het zand.
Steeds dieper is de afdruk,
de tocht is moeilijk,
de bagage veel te zwaar.

Een koele zeebries komt me tegemoet
Wind heeft me in zijn macht,
neemt me genadeloos mee
op de vleugels van zijn kracht
Duizelig door twijfel
Dronken van verlangen

         kijk ik om
Ik zie alleen maar sporen

         kijk ik vooruit
zie ik helemaal niets

         weet niet meer
welke weg ik volgen moet

Wacht heel even,
ik kom je halen
   Jij en ik
weg van alle zorgen.
In je koffer stop ik enkel 
    heel veel goed geluk

Dan gaan we samen dansen
   in de ochtendzon
Stoeien in het groene gras,
   springen in een waterplas
Leven enkel in het nu,
niet meer denken aan wat 
          was of komt.

En 's avonds bij zonsondergang
wil ik naast je liggen dromen,
genieten van het samen zijn.
Niet stilstaan bij wat morgen
          weer zal zijn

Alleen maar samen blijven
          in die droom

Op je gemak is goed.
Begin goed,
en je voelt je op je gemak.
Ga op je gemak verder,
en je voelt je goed

                          Chuang Tse
                                        

Zo dichtbij
en toch loop je me voorbij
alsof er niets is gebeurd
Zo speel je je spel
Hoor je niet het
gekreun van de wind
die woorden naar je blaast
Voel je niet mijn hoop
die je omarmt
en die je smeekt 
     Kom bij mij

Als ik je eens weer zie
zal je mijn tranen niet zien
Dan is het veel te laat

Ik heb heel lang  gedacht dat mijn leven
op het punt stond te beginnen.
Maar altijd was er eerst een hindernis
die ik moest nemen of iets waar ik doorheen moest.
Daarna zou mijn leven echt op gang komen.
Uiteindelijk werd me duidelijk
dat deze hindernissen het leven zelf waren

Je kunt je weerspiegelingen
niet in stromend water zien,
maar wel in stilstaand water.
Wat van zichzelf stil is
kan dingen tot stilte brengen.

Een heerlijke zachte bries
streelt het sneeuwwitte zeil.
Nog nooit schoof een boot
zo bevallig over de stroom.

    Brengt hij kostbare schatten ?
    Vanwaar is hij vertrokken ?
    Mijn geest dwaalt op het strand,
    waar nog alles mogelijk is.

In de verte rolt de donder
door dichte regensluiers
en breekt het wolkendek open
voor een vluchtige zonneglimp.

    O Bootsman, wie zijt gij ?
    Brengt gij vreugde of verdriet ?
    Wat zal het worden ?
    Zullen we gelukkig zijn ?

Problemen , of het nu complexe gevoelens, mensen of situaties zijn,
lijken op wegkwijnende planten.
In plaats van ze weg te gooien, moeten we ze verzorgen
en vertrouwen hebben in hun kracht.
Begiet hun kronkelende wortels met tranen van medeleven.
Baad hun bladeren in het licht en de warmte van onvoorwaardelijke liefde.
Zie hoe de plant groot en gezond wordt
en prachtige bloemen en vruchten in zich draagt

Vandaag een grijze en regenachtige dag en toch :

- was er weer dat gevoel van warmte toen ik al die klaprozen zag
- de 5 minuutjes die ik deze ochtend toch nog even voor mezelf heb gehad.
- dat uurtje wandelen in de regen (zonder man en zoon , gingen liever iets drinken) en 
  genieten van de regendruppels.
- het verjaardagsgeschenk dat ik eindelijk voor mijn man heb gevonden
- het boek dat ik mezelf kado heb gedaan
- het sms-je dat ik kreeg evenals het mailtje achteraf
- het besef dat  "er zijn " soms belangrijker is dan iets te kunnen doen
- het gesprek tussen moeder en dochter dat ik hoorde en me deed beseffen dat   
  we niet de enige zijn met problemen
- mijn zoon die blij is omdat er dingen bestaan om hem te helpen
- de vriendelijkheid van de man die zijn luchpauze voor ons opofferde
- de heerlijke broodjes die we zijn gaan uithalen.
- de zon die probeert door de wolken te komen
- straks weer mijn favoriete TV avond   

Het zijn allemaal geluksmomentjes die zorgen voor een goed gevoel

Liggend in het groene gras
Een zachte bries die met je haren speelt
De lucht zo hemelsblauw
Blote benen in de zon
's Avonds met een drankje op een terras
Een picknick bij een waterplas

            Ik droomde dat het 
              bijna zomer was

Nu je thuis komt
Wil ik met je praten
   Klanken worden woorden
Geen eenlijns-gesprek
Ik kan niet tegen je
   dovemans-oren
en je mompelend gedrag
Die muur tussen ons
  Breek daar mee
Zodat ik eindelijk kan weten
  Wie je bent
         en
  Wat je denkt

Als kinderen klein zijn,
moet je ze diepe wortels geven
Als ze groter worden
moet je ze vleugels geven

Het licht van de zon delen we met de hele mensheid.
Het is niet van jou en niet van mij.
Het is de levensbron die allen gelijkelijk haar energie geeft.
Wie met zijn hart geniet van de schoonheid van een zonsondergang
straalt zijn vreugde uit over de mensheid

Alles leek zo grauw en grijs,
Ik voelde me benauwd
Plots kleurde je mijn weg
en werd het helder rood
Je zei me vriendelijk dag,
ik voelde warmte in mijn hart.
Je bracht de vreugde met je mee,
de wereld stond ineens in bloei

Straks sta ik je weer op te wachten
                 samen richting
               ik begrijp het niet
Wil niet horen wat ze zeggen
Toch blijf ik dicht bij je staan.

Kon ik je het verleden maar weer geven
Een wereld toen alles anders was
Ik zou je zonne-warmte willen schenken
Want voor jou schijnt enkel nog de maan
Al het goede had ik in gedachten
Toch heb ik je zo veel pijn gedaan

En diep in mij voel ik het zo knagen,
         mijn pijn en mijn verdriet
Omdat ik weet dat  "je niet meer kunnen"
Ik je dat onbewust heb aangedaan

Wanneer je verdrietig bent,
kijk dan opnieuw in je hart
en zie dan dat je huilt
om wat je vreugde schonk

           Verloren momenten

                       als 
                    jij en ik
              niet kunnen wat
                  we willen

           Gestolen momenten 

                       zijn