Archief

Deze zwarte schoonheid is een boomhommeltje. De meeste boomhommels hebben een roestbruin borststuk maar volledig zwarte exemplaren komen ook voor. Enkel een wit puntje achteraan doorbreekt dit kleurenpatroon.

Vroeger zag je ze enkel in onze bossen maar tegenwoordig zijn parken en tuinen ook in trek. In tegenstelling met andere hommels die hun nest meestal in een holletje in de grond maken zoekt de boomhommel het hogerop. Ze kiezen een plekje in één of andere boomspleet of soms zelfs een verlaten nestkastje. Het zijn vredelievende beestjes waar je normaal gesproken nooit last zal van hebben.

Geen enkel ander seizoen heeft zoveel bloeiende bomen en heesters als de lente. Op de foto zie je het krentenboompje in volle glorie staan. Later op het seizoen tooit dit boompje zich dan met kleine besjes die bij de vogels fel in trek zijn. Deze zijn ten andere ook niet slecht voor menselijke consumtie. Helaas is ons krentenboompje weeral bijna uitgebloeid, want het gaat snel deze tijd van het jaar.

Niet getreurd echter, de seringen staan klaar om de show over te nemen. En ook de Gouden Regen laat al dromen van het moois dat nog gaat komen. 

En hoewel wat groot voor de meeste tuinen is een bloeiende kastanje ook een prachtig zicht.

En als je er niet genoeg van kan krijgen is er nog altijd de fruitstreek met zijn bloesems.

Tijdens één van mijn dagelijkse uitstapjes in de tuin werd mijn aandacht getrokken door een paar voelsprieten die onder een blad uitstaken. Het bleek een minuscuul klein vlindertje te zijn van nauwelijks iets meer dan één centimeter maar de voelsprieten waren buiten proportie, wel zo'n 5 cm lang ! Even googelen leerde dat dit een gevlekte langsprietmot was, een nachtvlindertje dus. Het beestje was weinig actief wat een meevaller was want ik moest me in allerlei bochten wringen om het op foto te krijgen. En ik ben ook geen 20 meer !

Echt zeldzaam zijn ze niet maar ze worden toch niet veel gezien. Ze zijn ten andere ook enkel actief tussen april en juni. En zo werd mijn lijstje van beestjes in de tuin weer wat langer !

Gisteren, toen de zon al heel stond laag wandelde ik nog eens door de tuin met mijn fototoestel. De combinatie van de laatste laagstaande zonnestralen, het frisse groen van struiken en bomen maakten dat de kleuren nu veel intenser zijn dan in de zomer. De japanse esdoorn kreeg ook nog net wat zonlicht dat bijna uit de grond leek te komen.

Dankzij de kalk en de meststof ziet het gras er nu ook mooi donkergroen uit en voorlopig(?) nog zonder bruine brandvlekken van een te hete zon. De maairobot heb ik donderdag uit z'n winterslaap gehaald. Die kan nu heel de zomer zijn baantjes trekken.

De berken staan bijna op ontploffen van het stuifmeel, mijn ogen hebben het geweten. Zonder oogdruppeltjes tegen de hooikoorts is het voor mij buiten huilen met de pet op. En dat kan je letterlijk nemen : tranen en snotteren tegen de pollen en de pet op om geen te rode knikker te krijgen. 't Is niet omdat het niet warm is dat het zonnetje niet brandt hoorde ik de weerman zeggen! 

En toch zou ik deze tijd van het jaar voor geen geld willen missen. Er is werk genoeg in de tuin maar ga af en toe eens op een stoeltje zitten rondkijken en genieten hoort er ook bij. Da's één van de voordeeltjes van met pensioen te zijn. Het betaalt niet fantastisch maar je doet waar je zin in hebt !

Ondanks de nog koude nachten komen er toch dag na dag meer insecten de tuin bezoeken. Citroenvlinders, dagpauwogen en koolwitjes wisselen af met een enkel oranjetipje. Je moet wel wat geduld hebben om zo'n oranjetipje op de foto te krijgen want lang blijven ze niet stilzitten. Na een aantal pogingen lukt het echter meestal wel !

Ook de bijtjes en hommeltjes zijn al druk in de weer. Getuige daarvan is dit "vosje". Dit is een  uitbundig gekleurd solitair zandbijtje dat hier in het voorjaar wel eens opdaagt. Je kan ze enkel tegenkomen van maart tot eind mei !

En de volgende dagen blijft de zon schijnen. Dat belooft nog veel moois !

Lysichiton camschatcensis (Moeras aronskelk) is een waterplant voor een plekje aan de rand van de vijver. Ze komen oorspronkelijk uit het uiterste oosten van Azië. De plantdiepte is zo'n 10 cm onder de waterspiegel. Vroeg in het voorjaar komen er grote witte bloemen aan de Moeras aronskelk. Het zijn eigenlijk niet de echte bloemen, maar het zijn de schutbladen van de bloem die zo prachtig wit kleuren. De echte bloem zit in deze schutbladen verscholen. Het zijn een soort groen gekleurde dikke aren zoals bij de echte aronskelk waar ze absoluut geen familie van zijn. Nadat de bloemen zijn uitgebloeid, geeft het grote glimmend groene blad de rest van het jaar sierwaarde aan het ondiepe watergedeelte van de vijver. 

Als een groot aantal bloeiende Lysichitons bij elkaar staan, verspreiden die soms een onaangename teerlucht (zwavelverbindingen) !

Er bestaat ook nog een gele variant : Lysichiton americanus !!!

Ook dit is een mooie moerasplant. De eerste jaren gedraagt deze zich vrij netjes  maar dan loopt het mis. In tegenstelling met L. camschatcensis is dit een invasieve exoot en het is zelfs verboden deze in te voeren of te kweken in Europa. Hou het dus maar op de witte soort of je kan tot het einde van je dagen trachten L. americanus uit te roeien!

Sommige muggen lijken erg veel op vliegen. In het voorjaar zie je vaak de Maartse Vlieg, die ook wel Zwarte Vlieg of Rouwvlieg wordt genoemd. Er is een groot verschil tussen mannetjes en vrouwtjes. De vrouwtjes zijn groter, lijken meer op een mug en hebben heel kleine ogen. De mannetjes lijken meer op een vlieg en hebben heel grote ogen. Dit sekseverschil bestaat bij alle rouwvliegsoorten.
Vliegend herken je ze meteen: ze vliegen langzaam en met de pootjes hangend onder het lichaam.  In het voorjaar verschijnen vele andere, nauw verwante en vaak sterk gelijkende soorten, die nauwelijks uit elkaar zijn te houden.

De larven leven ondergronds en eten daar half vergane plantenresten. Een enkel individu zal misschien eens aan een plantenwortel knabbelen maar normaal veroorzaken ze weinig tot geen schade. De volwassen mug heeft maar één doel: een vrouwtje vinden en zorgen voor na komelingen. eten doen ze eigenlijk niet en ze leven dan ook maar een paar dagen. O ja, nog goed nieuws, ze steken niet !

Na de grote watersalamanders de voorbije week kwamen hun neefjes de gewone kleine watersalamander nu even goeiemiddag zeggen. De kleine watersalamander is gelukkig nog niet zeldzaam maar hun aantallen lopen toch achteruit. Meestal door het verdwijnen van geschikt leefgebied. Als je dus iets voor salamanders en kikkers wil doen, denk dan eens aan een vijvertje in de tuin. Dat hoeft echt geen tientallen vierkante meters groot te zijn. Iets ter grootte van een badkuip met wat natuurlijk ogende begroeing maakt ons gladde vriendjes al heel blij. Wat schuilplaatsen tussen de planten zijn essentieel, niet alleen voor bescherming tegen vijanden en de zon maar ook om de winter door te brengen want dat doen ze op het land en niet in het water.

Op de foto's zie je twee kleuren van Aurikeltjes. Op zich niks speciaals zou je denken maar daar ben je dan toch een beetje mis. Het is namelijk zo dat de lila en de gele bloempjes aan dezelfde plant hangen. En dat maakt het - in mijn ogen dan toch - wel een beetje speciaal ! Of dit verschijnsel dikwijls voorkomt weet ik ook niet en al evenmin of er een speciale naam voor bestaat. Wie het weet mag me altijd een seintje geven.