Af en toe ontdek je al eens iets in de tuin dat je niet zelf hebt aangeplant. Onkruid valt ook onder deze rubriek maar daar gaat het hier niet over ! Zo struikelde ik een paar dagen geleden bijna over dit mooie bloempje: het bleeksporig bosviooltje. Dit zijn schaduwminnende plantjes die je langs bosranden kan terugvinden. Deze zijn waarschijnlijk als zaad met de wind of als verstekeling met vogeltjes de tuin binnengeraakt. Echt zeldzaam zijn ze niet behalve blijkbaar aan de kust en in de Kempen. En laat ons hier nu net in hartje Kempen zitten ! Ik zal de landkaart nog eens controleren maar ik ben er vrij zeker van !

Melittis melissophyllum 'Royal Velvet Distinction' groeit in bergachtige gebieden in Centraal- en Zuid-Europa. Het is een mooie soort met prachtige orchideeachtige witte bloemen met een purpere lip.
Het donzig blad lijkt op dat van de dovenetel met gekartelde randen en geurt naar honing bij aanraking.
De plant wordt zo'n 30-50cm hoog en bloeit in het voorjaar.

Je maakt deze planten blij met een humusrijke, lichte, goed doorlaatbare, vochthoudende grond, niet te droog en niet te kalkrijk en uit de volle middagzon.

Elfjes zijn naar het schijnt tere wezentjes. De elfenbloem (Epimedium) ziet er ook zo teer uit maar vergis je niet! Epimedium-soorten zijn taaie overblijvende kruiden. 

Epimedium is een geslacht van ongeveer 25 soorten overblijvende kruiden uit de berberisfamilie. Deze planten komen van nature voor in Zuid-Europa en Midden-, Zuid en Oost-Azië. 

Het zijn bosplanten, zet ze dus niet in de volle zon maar voor de rest zijn ze niet zo kieskeurig! Zelfs in de droge schaduw hier onder de Kempische dennen doen ze het goed! Enkel in de kurkdroge zomer van twee jaar geleden heb ik ze af en toe wat water bijgegeven. Rond deze tijd van het jaar bloeien ze volop. Hier staan ze in de buurt van de blauwe boshyacinten die nu ook beginnen te bloeien. Van die boshyacinten heb ik er niet zoveel als in het Haller bos bij Brussel maar ik ben er wel gelukkig mee. En laat dat geel en blauw nu juist twee kleuren zijn die je tegenwoordig dagelijks op het nieuws ziet! Ik heb ze hier indertijd echter bijeen gezet omdat beide soorten van dezelfde condities houden en omdat ik het een mooie kleurcombinatie vind!

Heucherella's zijn een kruising tussen Heuchera en Tiarella. Heuchera heeft durft wel eens last hebben van de Taxuskever en daar heeft Heucherella geen last van. Heucherella's staan graag in de halfschaduw en bloeien in het najaar. Bij valavond lichten de witte bloempjes heel de border op. Deze planten zijn perfect winterhard, alleen mag de grond niet kurkdroog zijn. Voor de rest heb je er weinig omziens naar. Het blad op zich is al mooi en de bloei tot laat in oktober is een extra toemaatje! 

Weinig heesters die zolang bloeien als Hortensia's. Het feestje is al bezig van vroeg in augustus en gaat nog steeds door. In de loop van de voorbije weken zijn de bloemen wel stilaan verkleurd van gebroken wit naar iets wat moelijk in één woord te omschrijven valt. Er zit wat bruinachtig grijs in met een zweempje oudroze. Het zijn precies gedroogde bloemen maar dan nog aan de plant. Het kleurtje past eigenlijk goed bij de herfst, vooral als het 's morgens vroeg nog nevelig is. De kippetjes worden deels aan het oog onttrokken door de hortensia's. Zo hebben ze ook wat privacy tijdens het scharrelen en in de zomer is de schaduw van de hortensia's zeer welkom bij onze gevederde vriendjes. Kippetjes zijn immers dieren die lang geleden de bossen bewoonden voor ze gedomesticeerd werden.

Vandaag echter geen misttoestanden. Het zonnetje schijnt, maar door de hoge wolkenslierten, niet zo uitbundig. Het belooft wel een mooie dag te worden met heel zachte temperaturen. Die temperatuur houden we ook de volgende dagen. Da's goed voor de portemonnee met de huidige hoge energieprijzen. En nu hop hop de tuin in! 

Slechts 10cm hoog zijn ze maar door hun vrolijke kleur vallen ze van ver op.

Cyclamen hederifolium is een sterke en winterharde cyclaam afkomstig uit het zuiden van Europa maar is hier toch volkomen winterhard. De bloemen zijn roze tot dieproze en naar beneden gekanteld, soms lichtgeurend. De bloeitijd loopt van september tot oktober
Het blad lijkt een beetje op dat van de klimop, vandaar de naam hederifolium waarin je hedera (= klimop) kan herkennen. Het blad is zilvergrijs gemarmerd. Ze verlangen een goede doorlaatbare rijke grond.
De knollen kunnen jarenlang op dezelfde plek blijven staan.
Cyclamen geven de voorkeur aan halfschaduw. Hier staan deze kleine juweeltjes al een heel aantal jaren aan de voet van enkele heesters die ervoor zorgen dat ze niet in de volle zon staan.

Tetrapanax papyrifer of rijstpapierplant oogt exotisch met zijn enorme bladeren. De plant is dan ook een echte exoot uit tropisch Azië maar is verrassend genoeg toch volledig winterhard in volle grond in onze tuinen. De bladeren vallen af na de eerste nachtvorst maar de stam loopt in het voorjaar terug uit vanuit de groeipunt bovenaan. Het enige wat je moet doen is die groeipunt wat bescherming geven. Ik doe dat met een stuk isolatiekoker die je in de doe-het-zelf zaken kan kopen en die eigenlijk bedoeld is  om chauffagebuizen of waterleidingen te isoleren/beschermen tegen de vorst. En moest de groeipunt dan toch bevriezen heb je veel kans dat de plant vanuit de wortels toch terug uitloopt. Zover is het hier echter nog nooit gekomen en in de Kempen kan de temperatuur in de winter soms toch flink onderuit gaan. Eind mei komt er terug een groene punt tevoorschijn en dan gaat het snel. De plant op de foto is pas 3 jaar oud. Zet ze wel graag wat beschermd tegen te felle middagzon want die kan de bladeren verbranden. Eén of twee uurtjes zon kunnen ze wel hebben. Hier staat de plant ook enigzins beschermd tegen de wind alhoewel de bladeren vrij stevig zijn. Van slakken of andere plaagdieren hebben ze geen last. Van de stengels van deze plant werd of wordt een soort van rijstpapier gemaakt, vandaar de Nederlandse benaming. Niet te geloven dat deze plant verre familie is van onze inheemse klimop!

Je moet niet gaan denken dat ik een gespleten persoonlijkheid heb gekregen of zoiets, maar ik ben officieel 2 keer 1 persoon. kan je nog volgen ? Een paar weken geleden kreeg ik keurig op tijd het aprilnummer van een gekend tuinmagazine waarop ik geabonneerd ben met de post thuis gestuurd. Twee dagen later gevolgd door een briefje van datzelfde tijdschrift. Daarin betreurden ze dat ik reeds geruime tijd geleden mijn abonnement had beëindigd en of ik het niet zag zitten terug abonnee te worden. Ik heb een mailtje gestuurd met de vraag of ze teveel paaseitjes met likeur hadden gegeten. Toen kreeg ik antwoord dat ik twee keer in hun bestand zat : éénmaal met mijn huidig abonnement en nog éénmaal met een beëindigd abonneenummer waarvan ik niets weet. Dus wat hen betrof was alles perfect normaal ! Voor mij niet gelaten maar ik vind het toch nogal vreemd. Ik hoop als ze ooit een grote gratis actie lanceren ze mij dan ook twee keer laten genieten! We zien wel. Met alle onnozeliteiten zou een mens nog bijna vergeten dat het leven in de echte tuin ook doorgaat. En het was me het weekje wel. 

Afgelopen week was het Pasen maar het weer had meer de allures van Kerstmis. Woensdagmorgen lag alles onder een 5cm dik sneeuwtapijtje.

Ergens onder dat sneeuwtapijtje bedolven waren de elfenbloemetjes (Epimedium). Ze lijken ontzettend teer maar in werkelijkheid zijn ze ijzersterk. 's Middags was de sneeuw weg en stonden ze al terug te schitteren alsof er niks gebeurd was. Het zijn echte taaie (bos)plantjes die dus niet graag in de volle zon staan. Voor de rest heb je er geen omzien naar al heb ik ze vorige zomer een paar keer extra water heb moeten geven; ze wortelen niet heel diep en onze zandgrond droogt snel uit. Er zijn verschillende leuke soorten redelijk makkelijk te verkrijgen. De rest van het jaar zijn ze vrij onopvallend maar nu is het "showtime".

Nieskruid is de (oudere) Nederlandse naam voor Helleborus. Ik ken geen tuinplant die zo lang bloeit als de Helleborus. Soms beginnen ze er al mee einde november en ze stoppen niet voor april-mei. 

Ze staan graag op een beschaduwd plekje. De grondsoort op zich is niet zo belangrijk mits deze maar voldoende vruchtbaar is. Natte voeten vinden ze echter niet zo leuk. Hier groeien ze op zandgrond die is aangerijkt met bladeren (liefst niet teveel eikenblad want dat ontbindt veel te traag). Om dat composteren van het blad te versnellen ga ik in het najaar met de grasmaaier over het gazon. Deze fijngemalen (berken)blaadjes strooi ik tussen de planten in de schaduwborders Twee vliegen in één slag, het gazon krijgt licht en lucht en dit verhakselde blad ontbindt veel sneller dan anders het geval zou zijn. En het houdt nog onkruid tegen ook! 

Na een paar vorstdagen hangen de bloemen er bij als natte dweilen. Geen probleem echter voor onze Helleborus, eens de vorst voorbij is veren ze recht en zie je er niks meer van. Het schijnt de planten niet te deren.

Helleborus heb je in alle formaten en kleuren. Als je hier je gading niet vindt ben je volgens mij een moeilijke mens! 

Viburnum tinus is een echte winterbloeier. De struik is sowieso wintergroen maar heeft als bonus een massa kleine welruikende witte bloempjes in het putteke van de winter. Dit jaar is onze Viburnum er extra vroeg blij. Ik wou dat ik je kon laten genieten van de reuk maar deze service wordt voorlopig nog niet gegeven door Seniorennet. 

Tegenwoordig zijn er ook cultivars met roze bloempjes maar ik prefereer de originele witte bloempjes. Zet Viburnum tinus ergens op een plekje beschermd tegen de schrale NO wind, lifst in de halfschaduw. Eens gesetteld heb je er geen omziens meer naar en krijg je elk jaar meer en meer bloei.

De foto is een beetje mistig maar dat was het hier deze morgen dan ook. Tot -3° is het kwik onderuit gegaan maar straks krijgen we eindelijk wat zon en kan het nog een mooie dag worden ! Misschien het moment om met de honden een frisse winterwandeling te maken ?