Categorie: Exoten

Ook in de schaduw kan je exoten kwijt ! Hier is het meer te doen om de spectaculaire bladvormen en niet om bloemen ! Rechtsachter staat een boomvaren (Dicksonia fibrosa)  Die overwintert in de veranda net als de Alocasia gageana (midden). Links zie je de volledig winterharde Trachycarpus wagnerianus. Die staat in de volle grond en kan -18°C aan ! Moest het toch ooit nog eens zo koud worden bescherm dan de groeipunt waar de nieuwe bladeren uitkomen. Met wat geluk loopt de plant dan de volgende zomer terug uit. In tegenstelling met T. fortunei is dit een trage groeier waardoor zulke plantjes behoorlijk duur kunnen zijn. Dit exemplaartje staat hier al zo'n 20 jaar. In de handel mag je al vlug aan een paar honderd euro denken voor zo'n palmpje !

Elk jaar opnieuw heb ik de discussie met iemand uit de buurt die zich ook tuinier noemt. Volgens hem is de uit Zuid-Afrika afkomstige Clivia duidelijk een kamerplant. Bij mij staat de Clivia echter in de tuin van begin mei tot begin november op een plaatsje in de schaduw. Da's dus 6 maanden tuinplant! En wat nu? Net zoals veel andere exoten gaat Clivia hier op zomervakantie in de tuin. Zelfs een enkele graadje vorst deert de plant niet! In Stellenbosch, de botanische tuin van Kaapstad, heb ik ze zelf in de volle grond zien staan! En in wat ze ginder een 'strenge' winter noemen durft het, zeker tegen de hoger gelegen hellingen van de Tafelberg ook al eens een enkele keer vriezen of zelfs sneeuwen! 

Vroeger zag je deze plant bij de bomma in de 'mooiste'kamer staan. Meestal niet al te licht en in de winter werd er enkel in de eetkamer en de keuken gestookt! Gevolg was elk jaar een uitbundige bloei. Met de komst van de centrale verwarming was het gedaan met bloeien en werd de plant afgevoerd als oubollig. Deze plant heeft namelijk een koudeperiode nodig om te bloeien! Jammer, want het zijn heel sterke planten die heel oud kunnen worden! Hier staat onze Clivia in de veranda tussen de andere overwinteraars bij temperaturen tussen 10-15°. Gevolg is elk voorjaar een uitbundige bloei. 

Wist je dat deze plant soms ook de Sint-Jozefsplant genoemd wordt? Dat komt omdat de bloei samenvalt met de naamdag van de H. Jozef, ergens rond 15 maart als ik het goed heb!

Nu mag je hem van mij nog even kamerplant noemen maar binnen een maand is het een tuinplant! Jammer dat ie dan uitgebloeid is! (al durft er soms een bescheiden herbloei komen in de nazomer).

Tropisch sfeertje bij 22°, we gaan de goeie kant op !

Deze plant uit Z-Afrika zag je vroeger in elke woonkamer staan. Nu zijn ze totaal uit de mode geraakt. Het is nochtans een makkelijke plant die rond deze tijd van het jaar rijkelijk bloeit als je hem de juiste condities geeft.

Vijftig jaar geleden hadden de meeste huizen geen centrale verwarming waardoor het er in de winter afkoelde naar 10-15°. Dat was ideaal voor onze Clivia, die heeft immers graag een koudere rustperiode tijdens dewelke de bloemknoppen gevormd worden. De plant moet op dat moment zeer droog gehouden worden. Pas als de bloemknoppen beginnen te vormen mag je terug meer water geven. 

Voorts gaat de plant hier na de IJsheiligen in mei de tuin in. Een schaduwplekje wordt op prijs gesteld en dan heeft de plant wel graag redelijk wat water. In november gaat ie dan terug de veranda in waar het 's winters 10-15° is. De beloning is elk voorjaar een rijkelijke bloei.

Als je deze plant het hele jaar in een droge warme woonkamer zet met constante temperatuur zit de kans er dik in dat je weinig of geen bloemen zal zien.

En in of uit de mode, het blijft een mooie plant. Dahlia's waren een paar jaar geleden ook "passé" en kijk nu, hotter dan hot !!!

Het was met momenten best hard werken. De bedoeling was de nieuwe tropenborder tegen Pasen af te krijgen. En het is gelukt!

Uiteraard moeten er tussenin nog vaste planten gezet worden. maar Crocosmia's, Kniphofia & Co staan nog niet boven de grond. Dat wil zeggen; de bestaande populatie die er al jaren staat in de prairieborder komt al wel piepen maar als je in het tuincentrum gaat kijken is het nog veel te vroeg op het seizoen. Ofwel staat er nog niets ofwel vind je potjes waarvan dan later wel zal blijken of er een levend plantje inzit of niet. En ik ben van nature een beetje achterdochtig, dus nog effe wachten. Om de ingegraven potranden te maskeren wordt er nog een dek van houtsnippers voorzien.

De exoten gaan straks terug de serre in voor de volgende paar weken. Ik had ze er uitgehaald om een zicht te krijgen wie waar moest terechtkomen wel wetende dat er waarschijnlijk nog nachtvorst zat aan te komen. En die nachtvorst komt ! Vanaf morgen neemt de lente wat gas terug. Maximum temperatuur overdag 4-5° en flinke aprilse grillen. Vergeleken met de 22-23° van enkele dagen geleden niet echt grote vooruitgang ! Die voorspelde regen en stofhagel is overigens welgekomen want de grond is nu al redelijk droog. Dat belooft weer voor de komende zomer ! We zullen de pomp binnenkort weer nodig hebben ! En als het weer de volgende dagen te slecht is om buiten bezig te zijn hebben we tenminste tijd om rustig onze paaseitjes op te eten!

Na de grote Miscanthus opruimactie wordt het tijd om iets nieuw te voorzien op de vrijgekomen plek. Dat wordt dan de tropenborder. Hier worden een aantal soms nieuwe, soms stekelige, vriendjes, geplant. Niet dat het allemaal nieuwe planten zijn. Een aantal stonden de vorige jaren 's zomers in de prairieborder.  Die prairieborder blijft maar dan wel met wat minder exoten ertussen. Dat klinkt een beetje gek want zo'n prairieborder is per definitie ook exotisch. Het verschil met de tropenborder is dat de prairieborder wel 100% winterhard is !

Op de foto's zie je stilaan hoe het zal worden. De potten worden ingegraven, dat oogt natuurlijker en de planten waaien niet om. Zo'n pot komt in een andere pot te staan zodat het heel makkelijk wordt om planten uit te wisselen. In de winter zie je dan de ingegraven "buitenpot" wat niet zo mooi is. Dat kan je oplossen door vanaf november bvb. tulpenbollen in potten tijdelijk op die plaats te zetten. Tijdens de winter kan je gerust boven de tulpen viooltjes planten. In de zomer verhuizen die tulpenpotten dan ergens achteraan de tuin op een schaduwrijk plekje.

Nu ongeveer vastligt waar de palmen, yucca's en andere stekelvriendjes zullen komen kunnen we daartussen gaan opvullen met bvb. crocosmia, (winterharde) agapanthus, ... .

Uiteraard volgt er nog een laagje schors om het onkruid wat te onderdrukken en uitdrogen te voorkomen. Ik ben zelf ook benieuwd hoe het er volgende zomer allemaal gaat uitzien.

Gisteren zijn we naar een tuincentrum gereden dat gespecialiseerd is in (sub)tropische planten waarvan er een aantal zelfs de winter bij ons overleven mits enkele voorzorgen te nemen.

Eerste op het lijstje was een Dasylirion texanum. die zoals de naam al doet vermoeden inheems is in Texas en Chihuahua (Mexico). Deze soort heeft lichtgroene bladeren en een korte stam, en spectaculaire bloemstelen van 2.70 m tot wel 4.50 m hoog. De bladeren hebben gevaarlijke scherpe tanden langs de zijkanten, zodat ze beter niet langs een pad geplant moeten worden. Zoals alle Dasylirions, hebben ze goed drainerende grond nodig en volle zon om te groeien. Afhankelijk van de bron zijn ze koudebestendig tot -15°C, bescherm ze als ze nog klein zijn wel tegen strenge vorst.  Hier zullen ze de eerste jaren overwinteren in de koude onverwarmde muurserre. Hier vriest het ook maar we hebben de vochtigheid onder controle. Zoals met alle planten in dit genre doet nat meer kwaad dan wat kou !

Hesperoyucca whipplei  (chaparral yucca, our Lord's candle,Spanish bayonet) is een soort die zeer nauw verwant is aan de yucca familie. Ze komen oorspronkelijk uit Z-Californië en Baja California (Mexico). Ze komen daar voor in zeer droge streken op hoogten tussen 0 en 2500m boven zeeniveau. Ze groeien daar zeer snel uit en na een jaar of vijf komen ze in bloei, de bloeistengel kan tot 5m hoog worden, daarna sterft de plant af.  Naar het schijnt zijn het buiten hun natuurlijke habitat nogal lastige klanten. We zien wel. Winterhardheid ergens tussen -7 en -10°C mits droog. Nog een klant voor de koude serre dus.  

Terwijl het de laatste week buiten stenen uit de grond vroor is de temperatuur in de veranda nooit onder de 12° gezakt. Gelukkig is deze redelijk goed geïsoleerd want anders was dit onbetaalbaar. Er staat dan ook een klein assortimentje uit de tropen verzameld. Strelitzia, Ethiopische banaan, palmvaren (Cycas), Alocasia, boomvaren (Dicksonia fibrosa) en Wollemia nobilis zijn maar een kleine greep uit de collectie. Vooral de Wollemia wordt vertroeteld. Deze soort is dan ook de één van de oudste nog voorkomende planten op aarde en komt uit O-Australië. Men is vooruitziend geweest na de ontdekking zo'n 25 jaar geleden door jonge planten zoveel mogelijk over de wereld te verdelen via botanische tuinen want vorig jaar heeft het niet veel gescheeld of hun natuurlijke habitat viel ten prooi aan de gigantische bosbranden die Australië toen teisterden. De vuurzee is toen dankzij inzet van de grote middelen met heel veel moeite op het nippertje tegengehouden. Deze boompjes waren er reeds toen de dino's hier nog vrolijk rondhuppelden!

Mijn exemplaar heeft dat niet zelf meer meegemaakt, net zoals ik trouwens!

Wollemia (uiterst rechts) en boomvaren

Terwijl er enkele dagen geleden buiten een dun sneeuwtapijtje gevormd werd en het er winters begon uit te zien waren er in de vorstvrije serre al volop tekenen van de lente zichtbaar. De Acacia dealbata met origine in Australië staat nu volop in bloei. De  naam zegt je misschien niet direct iets maar de bloemen staan hier bekend onder de naam "mimosa" en die kent waarschijnlijk bijna iedereen ! Deze Acacia zou redelijk winterhard zijn maar het probleem is dat deze ook redelijk snel groeit en makkelijk 2 à 3 meter hoog kan worden na een paar jaar. Zet dat maar eens ergens binnen als er dan toch eens strenge vorst van komt ! Hier staat deze struik dus in volle grond maar in de serre. Als hij tegen het dak zit knip je er gewoon een stuk af waardoor er nieuwe scheuten ontstaan.Volgens het boekje hebben ze graag volle zon maar onder glas is dat misschien wat veel van het goede. Hier moet onze acacia het stellen met halfschaduw maar dat weerhoudt hem niet om uitbundig te bloeien.

Hoe mooi de bloemen ook zijn, ze zijn ongeschikt als snijbloem. Na een uurtje in de huiskamer verschrompelen de pluizige bolletjes zienderogen. Aan de plant daarentegen heb je er enkele weken plezier aan. Je moet er dan wel even voor door de sneeuw naar de serre maar ja, de wereld is niet ideaal (maar wel mooi) !

Nadat de Sundavilla (Mandevilla) al heel de zomer het terras aan de tuinvijver in vuur en vlam gezet heeft met z'n knalrode bloemen gaat deze tropische plant ook nu nog in de veranda vrolijk door met bloeien. De laatste weken zijn er wel duidelijk minder bloemen maar stoppen doet hij nog niet. Aan de temperatuur zal het niet liggen, momenteel is het daar zo'n 15° en  als het vriest zoal een paar dagen geleden wordt dat rond de 12°. Waarschijnlijk is er nu gewoon onvoldoende daglicht beschikbaar, het zijn de kortste dagen en het is bovendien ook al redelijk somber geweest de laatste weken. Als de bloei binnenkort helemaal gedaan is kan je de plant wat gaan bijsnoeien. Ze vormen anders een onhandelbaar kluwen van lange scheuten. Als het in mei of juni voldoende warm weer is kan de plant terug naar buiten.  Doe dit niet te vroeg en kijk vooral naar de nachttemperatuur, die is belangrijk, liefst niet onder de 10° ! Dan krijgen ze van mij ook verse potgrond met extra voeding en elke week wat vloeibare meststof.Het zal dan nog tot juli duren voor de eerste bloemen zich zullen tonen maar dan is het weer terug feest tot lang voorbij Kerstmis !