Categorie: Tuinweetjes

Ze waren er reeds toen de dinosaurussen hier nog rondliepen ! Kan je je dat voorstellen ? Een jungle met reuzenvarens, bloemen waren er toen nog niet, warm en vochtig en libellen van een halve meter groot ?  De kikkers zouden zich nogal in de ogen wrijven bij het zien van zo'n vliegende monsters. Misschien aten die libellen van toen wel kikkers. Voor de kikkers en voor mij is het nu beter geregeld. De kikkers zitten geduldig te wachten tot er een waterjuffer nietsvermoedend binnen hun actieradius komt zitten, dan slaan ze bliksemsnel toe. Ook de mussen zijn deze week even geen vegetariërs. En ik loop rond met een fototoestel om verslag uit te brengen! 

Viervlek

Platbuik

Azuurwaterjuffer

We staan er eigenlijk niet meer bij stil maar Rododendrons zijn eigenlijk invasieve exoten. De meest algemene, blauwpaars bloeiende soort is de Pontische Rhododendron die zijn origine in Klein-Azîe heeft. De meeste soorten worden echter aangetroffen in de uitlopers van de Himalaya van Nepal en Sikkim tot Yunnan en Sichuan in China. Er komen ook Rododendrons voor tot in Korea, Taiwan en Japan. Mettertijd zijn er honderden kruisingen en cultivars ontstaan. Zelfs in N-Amerika zijn er inheemse soorten te vinden. 

Hiernaast zijn er een aantal tropische Rhododendron-soorten (sectie Vireya) inheems in het gebied van Nepal tot Noord-Australië, met vele soorten in Borneo en Nieuw-Guinea.

De meeste soorten houden van (half)schaduw op een niet te droge grond. Ze wortelen eigenlijk heel oppervlakkig  en daarom vind je ze dikwijls net naast het water van vijvers. Voorts hebben ze graag lichtzure grond maar buiten dat zijn het eigenlijk best makkelijke planten.

Een kennis die altijd direct alles ziet wat misloopt in de tuin bij een ander maakte mij er attent op dat er bladluizen op mijn rozen zaten. Zijn oplossing was simpel, "Dat wordt spuiten manneke". Ik maakte hem er attent op dat in mijn tuin sinds bijna 30 jaar ondertussen niet gespoten wordt en dat ik dat nu ook niet van plan was. Ik heb hem in z'n wijsheid gelaten en er niet bijverteld dat mijn bladluizenteam reeds actief bezig was om de plaag een halt toe te roepen. Mijn team bestaat uit kleine lieve, rode, bijna aaibare kevertjes met zwarte bolletjes die kunnen vliegen van roos naar roos en die daar niks liever doen dan bladluizen leegzuigen tot er alleen een leeg velletje overblijft. Je kent ze wel hoor, er zijn er in verschillende soorten ! Maar lieveheersbeestjes, want daar gaat het over zijn nu éénmaal dol op bladluizen. Da's ook de reden dat er maar enkele tientallen plaaggeestjes te zien zijn en geen duizenden ! 't Is makkelijk, ecologisch en gratis bovendien en veel andere beestjes zijn mij er ook dankbaar voor ! 

Toegegeven, erg aaibaar ziet het er niet uit ! En het is een seriemoordenaar die van geen ophouden weet ! Toch zie ik ze graag komen. Het is de larve van het Lieveheersbeestje. Welke soort is niet te zeggen ! Wat wel zeker is, is dat dit beestje al zijn hele leven bladluizen opvreet. Binnenkort wordt dit larfje een pop en nog even later een volwassen LH beestje. Dus toch maar even niet platknijpen de volgende keer dat je er eentje zie ! Rustig laten zitten en niet storen, want het volwassen LH beestje eet ook nog elke dag een assortiment bladluizen tot grote tevredenheid van de plantjes en mezelf ! 

Eén van de weinige bloesems die vorige week niet geleden hebben van de nachtvorst waren die van het krentenboompje (Amelanchier). Hier staan er zo twee exemplaren. Eentje in de volle zon en eentje in de schaduw. Ik zou niet weten welke  de mooiste is, waar ik dan de conclusie uit trek dat het ons krentenboompje allemaal niet zoveel uitmaakt waar ie staat. Het schaduwexemplaar is misschien iets minder compact en bloeit iets later. Da's mooi meegenomen want dan kan ik langer genieten van de bloesems. De vruchtjes die er later in de zomer aankomen zijn eetbaar maar je moet wel snel zijn want de concurrentie is groot. Merel & Co zijn namelijk ook gek op de besjes!

Schizostylis, ook wel kafferlelie of moerasgladiool genoemd, komt uit Z-Afrika. Deze vaste planten groeien er in moerassen in het oosten van de Kaapprovincie (Drakensbergen). De kafferlelie is polvormend en breidt zich uit via wortelstok. De bladeren zijn zwaardvormig, grasachtig, en smal. De bloei vindt plaats van augustus tot oktober met stervormige bloemen.  De bloemen zijn er in wit over verschillende tinten roze tot bijna rood. Schizostylis houdt van een beschutte en zonnige standplaats in een vochtige, maar goed doorlaatbare bodem. De plant is niet zeer goed winterhard en heeft wat bescherming nodig. In potten kweken en ingraven aan de rand van de vijver is een andere oplossing. De planten kunnen dan in de winter op een vorstvrije plaats bewaard worden. Een derde manier is ze als moerasplant in de oeverzone van de vijver te houden. Ze vriezen dan af maar lopen in het voorjaar terug uit. Als het ijs niet te dik wordt zijn de wortels van de plant ook beschermd tegen de vorst! In de Drakensbergen komt lichte nachtvorst ook regelmatig voor, dus deze planten kunnen wel iets hebben.

Ik heb hier al jaren een wit exemplaar staan. Ik was nog net op tijd om het laatste bloemetje van dit jaar te fotograferen. Je ziet duidelijk gelijkenissen met de bloeiwijze van de 'gewone' tuingladiool. Een mooie plant met exotische uitstraling!

Sinds gisteren is meneer de haan niet meer alleen en heeft hij terug hennetjes om hem gezelschap te houden. Afgelopen zomer was het laatste hennetje overleden. Door de Corona maatregelen was er lange tijd geen dierenmarkt meer in de Kempen. Nu het terug kan zijn we gisteren gaan kijken voor een paar nieuwe vriendinnen. Bij kippen valt het altijd af te wachten hoe ze reageren op een nieuwe groepssamenstelling. Soms gaat dat heel goed en soms vechten ze tot de dood. Gelukkig is ons haantje een vriendelijke oudere heer op leeftijd. Eén vriendschappelijk pikje om de dames duidelijk te maken wie de baas is en dat was het. Een uurtje later waren ze samen aan het eten en 's middags lagen ze lekker te zonnen!

Nu zijn zijdehoentjes, want daar gaat het om, nogal vriendelijk van natuur. Je kan ze makkelijk handtam maken. De Berners zijn niet weg te slaan van de kippenren. Met de vorige kippetjes waren ze dikke maatjes en mochten ze soms mee de ren in.

Zijdehoentjes zijn een heel oud kippenras uit China. De eerste zijdehoentjes in Europa werden meegebracht door Marco Polo en werden hier verkocht als een kruising tussen een kip en een konijn. Oplichting is van alle tijden!

Zijdehoentjes zijn een heel oud kippenras uit China. De eerste zijdehoentjes in Europa werden meegebracht door Marco Polo en werden hier verkocht als een kruising tussen een kip en een konijn. Oplichting is van alle tijden!

Zijdehoentjes (Wugu ji) hebben een erg zachte vacht die meer weg heeft van zijde dan van veren. Dit ras heeft als kenmerk een hyperpigmentatie. Hun huid is zwart tot blauwachtig. Ook het vlees, de botten en bloed zijn zwart. Deze hyperpigmentatie is het gevolg van een genetische afwijking die fibromelanose wordt genoemd.

Echt veel eitjes moet je er niet van verwachten. In hun gloriedagen mag je rekenen op één of twee stuks per week. Maar mij is het niet om de eitjes te doen maar wel om leuke, tamme, sociale kippetjes die goed met de honden overweg kunnen. Gelukkig hebben Berners ook weinig of geen jachtinstinct.

Gisterenavond kwam ik deze lieverd tegen op het tuinpad naar de voordeur. De meeste naaktslakken die ik tegenkom overleven het niet  maar voor deze maak ik een uitzondering. De reden is dat één zulk exemplaar honderden eitjes van gewone naaktslakken verorbert en voorts alle slakken opeet die niet groter zijn dan zijzelf. En laat de tijgerslak nu net de grootste inheemse naaktslak zijn. Tot 20cm kunnen ze worden! Dit was een bescheiden exemplaartje van ik schat zo'n 10-12 cm. Ze eten ook wel eens een blaadje maar als daar een paar honderd andere naaktslakken tegenover staan is dat blaadje hen gegund.

Net als andere naaktslakken is ook deze hermafrodiet, ze moeten dus niet met twee zijn om kindjes te maken! Elke slak kan zichzelf bevruchten en een paar honderd bevruchte eitjes produceren. En dan kan het snel uit de hand lopen zoals dit jaar!

Leonorus cardiaca is een plant die vanuit Centraal Azië verspreid is geraakt tot Europa en een groot stuk van Azië. Deze plant vond je vroeger terug in abdijtuinen. Van de naam zelf kan je afleiden dat deze plant vroeger gebruikt werd voor het behandelen van hartklachten. Bij ons is dit plantje tegenwoordig redelijk zeldzaam. Dit exemplaar is op één of andere manier (wind, vogeltjes ?) in de tuin terecht gekomen. Het misstaat hier niet als tuinplant en wordt druk bezocht door hommeltjes en bijtjes ! Van mij mag ie blijven alhoewel veel mensen zouden zeggen "onkruid, weg ermee" !

Een paar dagen geleden hebben we al eens aandacht aan deze pioenroos besteed (P. Coral Charm). Nu is ze helaas uitgebloeid maar afgelopen weekend zag ze er nog zo uit !

Nog enkele dagen eerder zag ze er meer zalmroze met een zweempje oranje uit.

Tien dagen geleden, nog in knop, zag ze er zo uit.

Drie kleuren voor hetzelfde geld, goede investering toch ! Niet ?