De tijgerslak

De akkerhommel is één van de meest voorkomende hommeltjes op Bernerhof. Je hebt ze in verschillende kleurschakeringen en formaten. Deze "rosse" viel op door zijn kleuren en was ook wat groter dan de gemiddelde akkerhommel. Hoe dat komt weet ik ook niet, ik ben geen hommelspecialist. Ik weet wel dat het vreedzame beestjes zijn. Ik heb al meermaals eentje bijna letterlijk opzijgeduwd zonder ooit gestoken te worden. Bedenk ook dat er zonder hommels, bijen en zweefvliegen geen bestuiving mogelijk is bij bepaalde planten. De wereld zou er gans anders uitzien zonder deze kleine zoemers!

Voor de Berners is het een geslaagde zomer dit jaar. Geen temperaturen van 40° en meer. Met zo'n bontjas was het toen buiten niet te keren voor onze vrienden. Met de huidige temperaturen is het veel leuker, ze zijn dan ook veel actiever en spelen elke dag met mekaar in de tuin. En als ze het dan toch wat warm krijgen zijn ze slim genoeg om een schaduwplekje te zoeken en een zalige siesta te houden!

Geef ze eens ongelijk!

Vandaag is het in en rond Antwerpen "Moederdag", de rest van Vlaanderen doet dat in mei maar daar doen we hier niet aan mee. Daarom wat fotootjes met bloemetjes voor de mama's! Kwestie van iedereen tevreden te houden.

Pluk je zelf maar een mooi virtueel boeketje en geniet ervan!

Dit is één van de kleinste gevederde vriendjes die de tuin bevolken. Dit winterkoninkje was voor éénmaal eens iets minder schuw dan gewoonlijk. Je hoort ze dan wel dikwijls maar ze verschuilen zich liefst in het allerdikste struikgewas zodat je ze zelden goed te zien krijgt. Tijdens de winter heb je meer kans want dan laten veel struiken hun blad vallen en zijn ze makkelijker te spotten. Ondanks hun naam houden winterkoninkjes niet van strenge winters. Ze zijn zo klein dat ze dan moeite hebben om hun lichaamstemperatuur op peil te houden en lopen risico op doodvriezen. Ze leven vooral van spinnen en insectjes. Voorlopig moet ons winterkoninkje zich nog niet teveel zorgen maken want het is nog wel even zomerlekkertijd! Hm, zou dat een nieuw woord kunnen zijn?

De bijenwolf dankt zijn naam aan het feit dat hij, je raadt het nooit, bijen vangt. De mannetjes zijn onschuldige bloembezoekers. Het grotere vrouwtje echter is in staat met haar gevoelige reukzintuigen een bij te onderscheiden van andere insecten. Als ze een bij heeft gevonden, blijft ze boven de bij hangen tot het juiste moment daar is om aan te vallen. Dan stort de wesp zich op de bij, en met haar poten grijpt ze de bij vast. Gelijk geeft de wesp de bij een verlammende steek, en perst het gif door het lichaam van de bij, waarbij de eventuele nectar uit de monddelen van de bij komt, die de wesp dan opdrinkt. Dan legt de wesp een aantal van deze verlamde bijen in haar nest, en legt op enkele ervan een eitje. Het nest bestaat uit een gang waaraan een aantal kamers liggen, voor iedere larve één. Wanneer het eitje uitkomt, eet de  larve de bijen één voor één op. Omdat deze niet zijn gedood maar enkel verlamd, zijn deze nog vers en worden dus levend gegeten. Het aantal honingbijen bepaalt tevens het geslacht van de wesp; één of twee bijen geeft een mannetje, bij meer bijen wordt de larve een vrouwtje, deze zijn ook groter.

Gezien de grootte is dit waarschijnlijk een mannetje bijenwolf.

Met temperaturen die met moeite aan 20° geraken en alle dagen onweer of plensbuien kan je de zomer tot nu toe niet echt geslaagd noemen. OK, we moeten de tuin niet elke dag sproeien zoals de vorige jaren maar op het terras zitten genieten tot de vroege uurtjes was er tot nu toe ook nog niet veel bij. Nu zou er (voor een paar dagen dan toch) beterschap op komst zijn. Hoop doet leven.

Gelukkig zijn de Canna's en Oleander & Co niet zo snel uit hun lood geslagen. Alleen de petunia's aan de voet van de Canna zijn zo goed als opgevreten door een glibberige horde naaktslakken. Elke avond tegen de schemering ga ik op pad om er zo veel mogelijk weg te vangen. De "oogst " varieert van enkele tientallen tot 200-300 stuks per expeditie! Niet te verwonderen dat ik enkele dagen geleden, toen ik 's nachts de honden even uitliet, een egel tegenkwam die zo rond als een voetbal was. Ik weet niet wat de BMI van een egel moet zijn maar deze zat er zeker boven! Het beestje kan maar van zijn feestmaaltje genoten hebben.

Mijn Bermuda ligt klaar en ik heb de drankjes alvast koud gezet voor de volgende paar dagen, jullie ook?

Het kan leuk zijn om niet de hele tuin in één keer te overzien. Dat kan je bvb. doen door zgn. tuinkamers te creeëren maar dat kan soms wat kunstmatig overkomen. Je kan ook verschillende borders scheiden door wat heesters of hogere planten op strategische plaatsen te zetten. Zo krijg je ook een scheiding die wat natuurlijker oogt. Nu hangt alles natuurlijk ook af van wat voor soort tuin je nastreeft. In een strikt geometrische tuin met buxushaagjes en bollen moet je natuurlijk geen bamboe van 4 meter hoog zetten om tuinkamers te maken.

Dat is nu net het leuke aan een tuin, je doet er helemaal je eigen zin in. En gelukkig maar!

De Kleine parelmoervlinder is een zeldzame soort die vooral in de kuststreek te vinden is, maar door zijn mobiliteit overal kan opduiken. Ze zijn vooral te vinden op voedselarme graslanden en duinen waar veel viooltjes voorkomen. Duinen hebben we we hier in de Kempen ook en viooltjes staan hier ook volop. Vandaar dat er de laatste zomers telkens wel een paaropdagen die de tuin komen bezoeken.

In de vlucht of van ver zou je op het eerste zicht kunnen denken aan een gehakkelde aurelia maar er zijn duidelijke verschillen. Het 'parelmoereffect' zie je enkel op de onderkant van de vleugels en is hier jammer genoeg niet te zien. Volgende keer beter!

Boven: parelmoervlinder                           Onder: gehakkelde aurelia

Dit is onze jongste die heel de dag als een hondje achter mij loopt om zeker niks interessants te missen.

Met zo'n boeketje schijnt de zon altijd !!!

De stadsreus: zo noemt het beestje officieel. Het is één van de grootste zweefvliegen in W-Europa. Hij ziet er gevaarlijk uit en da's niet toevallig! Hij doet namelijk heel hard zijn best om op een hoornaar te lijken en die kunnen wel steken. Onze vriendelijke reus echter niet. Ze hebben geen angel maar met een grootte tot 2cm en eenzelfde kleurpatroon als de hoornaar kan je menig insectje op het verkeerde been zetten. Mimicry noemt zoiets officieel.

Ze hebben geen 'wespentaille' en daaraan kan je ze o.a. herkennen. Ze leven vreedzaam van nectar en ander lekkers dat ze uit de bloemen halen.

Blijkbaar zie je ze meer in stedelijke omgeving en da's dan ook de reden dat ze stadsreus noemen. De laatste jaren zie je ze meer en meer opduiken. Deze was de eerste dit jaar die in de tuin op bezoek kwam.

Gisteren heb ik nog eens op de kalender gekeken om te zijn dat ik me niet vergist had van seizoen. Maar neen, 31 juli zei het ding. Dat wil zeggen dat de zomer zo ongeveer halfweg is. En toch heb ik zoiets van "wanneer beginnen we eraan ?". Nu is het niet allemaal kommer en kwel. Het is al enkele jaren geleden dat de grasmat er in de zomer nog zo groen bij lag. En zonder sproeien dan nog. De rozen hebben een topjaar. Anderzijds ga ik na elke onweersbui op safari, gewapend met schopje en emmer om slakken te vangen. Die gluiperds beleven gouden tijden. Margrieten, helemaal opgevreten ! Dahlia's, euh, welke dahlia's ? Niets meer van te bespeuren !  

Ondanks de ondermaatse temperaturen doet de nieuwe tropenborder het meer dan behoorlijk. De vlinders zijn wel aan een slecht jaar bezig, waarschijnlijk nog een gevolg van de hitte en droogte van vorig jaar toen veel rupsjes verhongerd zijn. Ik moet bekennen dat ik er toen ook niet aan gedacht heb om de brandnetels water te geven !

Ondanks alles hebben we de voorbije week toch een droge dag gevonden om de houten tuinbank af te schuren en terug van een likje tuinbeits te voorzien. Het ding ziet er terug als nieuw uit.

Hieronder zie je onze  jongste Berner op één van zijn laatste controlerondes door de tuin. De dagtaak zit er bijna op !

Zo af en toe, als het eens even niet regent, kunnen de juffers een daguitstapje maken. Gezellig met z'n tweetjes een tandemvlucht rond de vijver maken en dan even uitrusten zoals deze bloedrode heidelibellen hier demonstreren. 

Van al dat rondvliegen krijg je honger. Dit lantaarntje laat zich een dikke vlieg als snack goed smaken.  

Vandaag is het rustdag. Niet omdat het zondag is maar omdat ik zin heb om vandaag eens lekker niets te doen. Morgen komt er nog een dag ! De nieuwe tropenborder naast de vijver staat er ondanks een aantal plensbuien nog goed bij. De Kniphofia's ploffen open en de Crocosmia's staan ook klaar om met hun kleurenspektakel te starten.

Onze jongste woef ligt lekker in de schaduw te niksen want het zonnetje op zo'n zwarte pels is vlug te warm. Of dat zonnetje nog lang zal schijnen is maar de vraag want de wolken beginnen zich samen te pakken om een onweertje langs te sturen. 

Ondertussen ga ik nog snel even aperitieven. Wat kan het leven toch hard zijn ! Schol !!!

Achillea ptarmica 'Xana' is een vrij lage en compacte bossige cultivar van het bekende duizendblad met aromatische, zeer fijne, glanzende bladeren. De bloei is zeer rijkelijk met afgeplatte tuilen van redelijk grote zuiverwitte bloempjes

Het eerste jaar heeft de plant moeite met droogte, vooral op zandgrond. Eens aangeslagen is dit echter geen probleem meer. Dus het eerste jaar af en toe gieten met wat extra water maar dit jaar is dit geen echt probleem. 

Na een aantal jaar kan je ze vermeerderen door te scheuren in de lente of herfst. Ze zaaien zich ook spontaan uit.

Leonorus cardiaca is een plant die vanuit Centraal Azië verspreid is geraakt tot Europa en een groot stuk van Azië. Deze plant vond je vroeger terug in abdijtuinen. Van de naam zelf kan je afleiden dat deze plant vroeger gebruikt werd voor het behandelen van hartklachten. Bij ons is dit plantje tegenwoordig redelijk zeldzaam. Dit exemplaar is op één of andere manier (wind, vogeltjes ?) in de tuin terecht gekomen. Het misstaat hier niet als tuinplant en wordt druk bezocht door hommeltjes en bijtjes ! Van mij mag ie blijven alhoewel veel mensen zouden zeggen "onkruid, weg ermee" !

Na de zondvloed kwamen de slakken. Nadat we hier woensdagnacht en donderdag zo'n 60 liter water per m² te verwerken kregen stonden er plots plassen op plaatsen waar ik in geen 25 jaar water heb weten staan. En dan zijn we hier nog goed weg gekomen. Even later kwam er een glibberige horde de tuin in bezit nemen. Honderden heb ik er opgeruimd maar dat belette niet dat de dahlia's, margrieten en éénjarigen er moesten aan geloven. Het fotootje van de dahlia dateert van een paar dagen geleden. De bloemen en de stengels zijn overgebleven maar blad staat er niet meer aan. Bye bye dahlia's !

Dus zijn we gisteren eventjes naar mijn favoriet kwekerijtje gereden in Weert (NL) net over de grens. Het resultaat daarvan zie je op het tweede fotootje. Veel is het niet maar het was een leuke plantjes safari en we hebben weer een paar nieuwe aanwinsten. Daar komen we later nog wel eens op terug. En nu hop hop naar buiten want het zonnetje schijnt uitbundig en het werk in de tuin lonkt!

Elke bloem houdt het slechts één dag uit maar ze zijn met zoveel dat het feestje toch enkele weken duurt. Bovendien hebben daglelies weinig last van ziektes. Zelfs de slakken houden zich gedeist, een enkele bloem wordt wel eens aangevreten maar al met al valt het mee. En van leliehaantjes heb je hier ook geen last. Enige voorwaarde voor een rijke bloei : zon, zon en nog eens zon.

Doen dus, je kan ze nu overal vinden, in bloei, dus je ziet wat je koopt. En er zijn honderden cultivars, dus voor elk wat wils ! 

De Hottentottenvilla ziet er op het eerste zicht uit als een bij maar het is wel degelijk een vlieg. Meer bepaald een Wolzwever.
Deze soort legt haar eitjes in de buurt van rupsen van bepaalde nachtvlinders. De larven ontwikkelen zich in de rupsen van Uiltjes (nachtvlinders). Tegen dat de rups van binnenuit opgegeten is verpopt onze larve tot vlieg en is de cirkel rond.

Dit is blijkbaar weer zo'n beestje dat profiteert van de klimaatopwarming om hier voet aan de grond te krijgen. Voor de jaren '90 zag je ze hier bijna nooit. Vooral de laatste 3-4 jaren met de hete zomers is het aantal meldingen spectaculair gestegen. Dit jaar schijnt terug een slecht jaar te worden voor deze soort.

Als je d'r eentje wil zien heb je het meeste kans in de buurt van zandgronden en landduinen, dus dat zit wel goed hier vlak bij de Keiheuvel. Deze zat gisteren bij mij in het gazon. Hoe ze aan hun naam gekomen zijn is me een raadsel, ik heb het alleszins niet zelf verzonnen. En het blijft sowieso een redelijk zeldzaam beestje!

Een paar dagen geleden hebben we al eens aandacht aan deze pioenroos besteed (P. Coral Charm). Nu is ze helaas uitgebloeid maar afgelopen weekend zag ze er nog zo uit !

Nog enkele dagen eerder zag ze er meer zalmroze met een zweempje oranje uit.

Tien dagen geleden, nog in knop, zag ze er zo uit.

Drie kleuren voor hetzelfde geld, goede investering toch ! Niet ?