Categorie: Tuinweetjes

Het is een feit dat er altijd wel ergens onkruid in de tuin groeit en ook dat er momenten zijn dat het me echt niets kan schelen. Gisterenavond was zo'n momentje. Maar met een goed glaasje wijn en een boek of tijdschriftje kom ik doorheen deze moeilijke momenten.

Een tuin die piekfijn in orde is is natuurlijk fijn maar in mijn geordende chaos is het toch ook goed vertoeven ! De kikkers en de vogeltjes zijn er blij mee, waarom zou ik dan klagen ?

Geniet mee !

PS: voor de drank moet je zelf zorgen !

Vanuit mijn luie zetel heb ik zicht op kikkerland ! Om misverstanden uit te sluiten : het huis op de achtergrond is niet de conciergewoning maar het huis van de overburen.

Als je van van deze bloemetjes niet blij wordt weet ik het niet meer. De naam ben ik even kwijt maar ze komen wel elk jaar terug.

Iets ingetogener hieronder is de geel-purperblauwe combinatie van roos met rododendron. De rododendron is binnenkort uitgebloeid maar de roos zal nog heel de zomer doorbloeien !

Op de foto's zie je twee kleuren van Aurikeltjes. Op zich niks speciaals zou je denken maar daar ben je dan toch een beetje mis. Het is namelijk zo dat de lila en de gele bloempjes aan dezelfde plant hangen. En dat maakt het - in mijn ogen dan toch - wel een beetje speciaal ! Of dit verschijnsel dikwijls voorkomt weet ik ook niet en al evenmin of er een speciale naam voor bestaat. Wie het weet mag me altijd een seintje geven. 

De tuinschermen hebben vorig weekend een nieuw likje tuinbeits gekregen, de bank nog niet maar dat komt nog wel. Alles op zijn tijd ! Papa neemt af en toe ook eens tijd om van een fris drankje te genieten. Kwestie van het niet af te leren tegen dat ooit misschien de terrassen weer open gaan en het leven terug normaal wordt !

Pulsatilla vulgaris (wildemanskruid), is een bladverliezende polvormende vaste plant met zeer fijn gedeelde, zilverbehaarde, gevederde lichtgroene bladeren. De plant bloeit van maart tot mei met grote klokvormige paarse bloemen, later gevolgd door attractieve bloempluizen zoals bij clematis. Pulsatilla vulgaris houdt van een standplaats in de volle zon en een kalkrijke en humusrijke grondsoort.

Vroeger kon je Wildemanskruid in de vrije natuur tegenkomen vooral op (kalk) graslanden. De planten die je nu tegenkomt zijn gecultiveerd voor onze tuinen en zijn er ook in verschillende kleuren. naast paars vind je nu ook witte en rozerode exemplaren. Wildemanskruid is goed winterhard, redelijk droogtetolerant, verdraagt zeewind, heeft weinig last van ziektes en ongedierte.

Deze zijn nieuw aangeplant naast de vijver op een zonnige plaats waar we de voorbije weken Miscanthus hebben verwijderd. Vroeger stonden ze hier ook tot ze het moesten afleggen tegen de 2 meter hoge Miscanthus. Nu hebben ze het gezelschap van een ander siergras : de altijd zilvergroene Festuca glauca die slechts 10 cm hoog wordt ! Later op het seizoen komen daar verschillende soorten doorlevende geraniums bij die nu al aarzelend boven de grond komen kijken wat er allemaal gebeurd is.

Ze zijn er weer, de meest"knuffelbare" insectjes van de "Lage Landen". Op de foto zie je een zevenstippelig LH beestje. Ze zien er redelijk schattig uit maar ze zijn het zeker niet. Ze eten zowat alles op wat ze te pakken krijgen. Gelukkig voor ons zijn dat vooral bladluizen en andere kleine beestjes die we eigenlijk liever niet te veel tegenkomen in onze tuin. Daarmee rangschikken we ze in de categorie nuttige insecten.  Ook de larven zijn geduchte rovers. Het blijven alleszins mooie beestjes om naar te kijken. 

Het was een prachtige dag vandaag ! Lekker zonnetje, 17° in de schaduw, de vogeltjes die volop floten en de lentekriebels kregen. Wat wil een mens nog meer ? Exact een week geleden zag alles nog wit en was het 's morgens -10° ! Dat lijkt alweer lang geleden.

De knoppen van de Camelia worden elke dag dikker, het gras begint te groeien en als het zo doorgaat staan binnen een week de eerste narcisjes in bloei ! Van mij mag het hoor ! 

Toch een kleine waarschuwing : op de VRT nieuwssite stond een artikeltje over tuinieren bij dit mooie weer. Diegene die dat geschreven heeft heeft alleszins weinig kaas gegeten over tuinieren. De auteur beweerde doodleuk dat je van het mooie weer nu kon profiteren om o.a. dahlia's en gladiolen te planten in de volle grond. Nonsens natuurlijk. Als het 's nachts vriest en dat zal het zeker nog eens doen voor half mei zijn de nieuwe blaadjes van je dahlia's zwart bevroren! Ik wacht met dahlia's in de grond te steken tot eind april. En het kan nooit kwaad eens naar de 14 daagse weersvoorspelling te kijken. Die is niet altijd even juist maar je kan wel de tendens volgen van wat de temperatuur gaat doen!  Het duurt een week of 2 voor de eerste blaadjes boven komen en tegen dan zijn de IJsheiligen achter de rug. Je kan ze eventueel wel vroeger in potten zetten die je vorstvrij kan stockeren, dan heb je enkele weken voorsprong op volle grond cultuur.

Gisteren zag ik deze merel in de tuin zitten. Niks speciaal dacht ik eerst tot ik zag dat deze mannetjes merel een zwarte snavel had i.p.v. de klassieke geel gekleurde. Daar moest ik het fijne van weten. Na niet zo lang zoeken vond ik de oplossing. Het betreft hier een jonge merel die het afgelopen jaar uit het ei gekropen is. Het gele snaveltje komt pas volgend voorjaar tevoorschijn. Het is hoopgevend dat er een jongere generatie merels klaarstaat want de merelpopulatie is de laatste jaren fel uitgedund door een gemeen virusje. Maar zijn de Kerstdagen niet de periode van hoop ?

De foto is niet 100% scherp want genomen door het raam en dan heeft de autofocus het moeilijk!

Bedenking : zouden vogels ook zeeziek kunnen worden als ze voor de storm schuilen in zo'n heen en weer wiegende boom ?

't Is ondertussen weeral een paar maanden geleden dat we 30° hadden en in de tuin konden BBQ'en. Soms kregen we dan bezoek van niet uitgenodigde gasten die het vooral op het aperitief of het dessert gemunt hadden. Op de foto zie je tussen de fijne bloemetjes van de venkel een Franse veldwesp rusten. Deze wespensoort heeft zelden conflicten met de mens. Ze kan weliswaar steken maar ze is niet geïnteresseerd in zoetigheid. Ze jagen op andere insecten en blijven uit onze buurt.

Waren alle wespen maar zo netjes opgevoed maar helaas ...

De siergrassen staan nu op hun mooist. Voorlopig hebben nachtvorst en stormwinden er nog geen vat op. De sedum is nu definitief uitgebloeid maar zelfs dan nog hebben de bloemhoofdjes iets over zich dat de moeite loont om ze te bewonderen. Ik laat ze dan ook staan totdat in het voorjaar de nieuwe bladneuzen komen kijken. De siergrassen mogen ook blijven staan zolang ze mooi rechtop blijven. Eens ze definitief platliggen gaat de snoeischaar erin voor een eerste snoeibeurt waarbij we ze zo'n halve meter boven de grond kortwieken. Dat beschermt het hart van de plant tegen eventuele strenge nachtvorst in januari of februari. In de lente volgt dan een tweede snoei. 

Maar zover zijn we nu nog niet, eerst nog even genieten van het herfstzonnetje !