Archief

Pulsatilla vulgaris (wildemanskruid), is een bladverliezende polvormende vaste plant met zeer fijn gedeelde, zilverbehaarde, gevederde lichtgroene bladeren. De plant bloeit van maart tot mei met grote klokvormige paarse bloemen, later gevolgd door attractieve bloempluizen zoals bij clematis. Pulsatilla vulgaris houdt van een standplaats in de volle zon en een kalkrijke en humusrijke grondsoort.

Vroeger kon je Wildemanskruid in de vrije natuur tegenkomen vooral op (kalk) graslanden. De planten die je nu tegenkomt zijn gecultiveerd voor onze tuinen en zijn er ook in verschillende kleuren. naast paars vind je nu ook witte en rozerode exemplaren. Wildemanskruid is goed winterhard, redelijk droogtetolerant, verdraagt zeewind, heeft weinig last van ziektes en ongedierte.

Deze zijn nieuw aangeplant naast de vijver op een zonnige plaats waar we de voorbije weken Miscanthus hebben verwijderd. Vroeger stonden ze hier ook tot ze het moesten afleggen tegen de 2 meter hoge Miscanthus. Nu hebben ze het gezelschap van een ander siergras : de altijd zilvergroene Festuca glauca die slechts 10 cm hoog wordt ! Later op het seizoen komen daar verschillende soorten doorlevende geraniums bij die nu al aarzelend boven de grond komen kijken wat er allemaal gebeurd is.

Ribes sanguineum, ook wel rode ribes genoemd, is een middelgrote bladverliezende struik met een bossige, compacte, opgaande vorm. Ze komen oorspronkelijk voor aan de westkust van de VS. Rond deze tijd verschijnen de rozerode bloemen in hangende trosjes, gevolgd in de zomer door blauwzwarte eetbare bessen. Of die bessen lekker zijn is me onbekend want de vogels zijn me telkens te vlug af. Ribes houdt van een standplaats in de volle zon, maar tolereert goed halfschaduw. Op de Kempense zandgrond die snel opwarmt en uitdroogt  vermoed ik dat ze zelfs beter af zijn met een beetje lichte schaduw. De plant is niet veeleisend qua bodem zolang deze maar goed doorlatend is . De plant is zeer winterhard.

Je kan deze heester goed snoeien, sterker nog, je kan ze zelfs als haag gebruiken. Ze bloeien op tweejarig hout. Snoei ze dus best direct na de bloei om volgend jaar terug bloemen te hebben. 

De eerste knoppen van de Camelia staan klaar om open te ploppen. Zoek je een wintergroene plant die in februari-maart uitbundig bloeit en die je nooit moet snoeien dan zit je bij Camelia japonica  goed. Om goed te bloeien zijn er enkele aandachtspunten. Als je daar rekening mee houdt is zo'n Camelia heel makkelijk. 

Camelia"s houden net zoals Rododendron van een lichtjes zure bodem. Ze hebben graag wat zon maar niet de hele dag! Halfschaduw is eigenlijk ideaal.

Sommige mensen klagen dat de bloemknoppen bruin worden nog voor ze openen. Dat is meestal te wijten aan vorstschade. Omdat ze zo vroeg in het seizoen in bloei komen is er vooral 's morgens kans op vorst. Staat de plant op dat moment in de schaduw is er niks aan de hand ! Als de plant echter ochtendzon heeft loopt het mis. Doordat de sapstroom naar de bloem tijdelijk onderbroken is  en er door de zon veel water verdampt wordt drogen de bloemen vlug uit en worden bruin. De bladeren hebben daar veel minder last van want die zijn bekleed met een laagje dat verdamping tegengaat, vandaar de glans op het blad.

Zet je Camelia op een plekje uit de ochtendzon en het probleem is opgelost. 

Camelia japonica heeft ook nog een neefje : Camelia chinensis. Die wordt niet gekweekt voor de bloemen maar wel voor de blaadjes, die worden geplukt, gedroogd en gebruikt als thee !  

De vijverborder werd de voorbije jaren meer en meer ingepalmd door Micanthus. Dit siergras waar, op zich, niks mis mee is begon zich een beetje te uitbundig uit te zaaien op allerlei plekken. Gevolg was dat de vijver zelf nog amper zichtbaar was. Daarom werden nu de grove middelen ingezet. Niet alle Miscanthus moet weg maar wel de overgrote meerderheid. Van de oorspronkelijke 5 pollen mogen er 3 blijven. De rest, zo'n 20 stuks, ligt nu in de container. Enkele krijgen een tweede leven in de tuin bij de buren. Wat er allemaal in de plaats komt blijft nog even een mysterie. Een klein tipje: er komen o.a terug enkele siergrassen maar dan een maatje kleiner. Daarbij wordt gedacht aan bvb. Stipa's.

Alle werkzaamheden werden uitgevoerd onder het alziend en goedkeurend oog van de familie Kwak die hier de laatste week bijna constant aanwezig is.

t' Is weer bibberen en beven, en niet alleen van de kou ! De stermagnolia staat op het punt in bloei te gaan. Met het mooie warme weer van de voorbije week zag je de knoppen elke dag zwellen en nu is het zover. Net op het moment dat het kwik hier in de Kempen 's nachts wegduikt naar -5°C. Onze struik zelf is perfect winterhard, de bloemen echter alles behalve ! De foto's zijn van gisteren. Deze morgen was er nog niks van schade te zien maar binnen enkele uren zal dat waarschijnlijk wel zichtbaar worden. De bloemen verwelken en hangen er als slappe bruine schotelvodjes bij. 

Het is elk jaar een beetje gokken met een stermagnolia, de laatste jaren ging het goed en nu wordt het bang afwachten. De bloei duurt niet lang, bij optimaal weer zo'n weekje en dan is het gedaan. Maar o zo mooi,...!

't Is officieel, de winter heeft z'n beste tijd gehad. Af en toe zal hij nog wel eens wat tegensputteren maar de zon komt elke dag wat hoger waardoor hij uiteindelijk toch het onderspit zal moeten delven. Gisterenmorgen had het aan de grond nog gevroren maar na de middag was het heerlijk vertoeven in het zonnetje bij zo'n 18°. De citroenvlinders waren volop aan het genieten, blijkbaar waren de narcissen erg in trek. Ook enkele gehakkelde aurelia's waren op verkenning.

Maandag had ik aan de vijver een groene kikker gehoord maar niet te zien gekregen. Gisteren heb ik er dan twee betrapt die zaten te zonnen, de eerste van dit jaar! Als ze binnenkort op vrijersvoeten lopen kan het kwaakconcert weer gaan beginnen. Tot grote ergernis van de buurvrouw, maar ik vind het wel iets hebben!

Zondagmiddag was het weer dolle Berner Sennen pret. Er was bezoek uit Bulldogland en dat hebben we geweten. Alle meubels opzij (doen ze zelf) en nadien terug op hun plaats (mag ik doen) en hopla. De plukken Bernerhaar vliegen in het rond zodat ik na afloop ook nog even wat te doen heb om alles terug wat te fatsoeneren. Het initiatief voor deze "spelletjes" ligt bij mevrouw Bulldog. Dat de Berners twee keer groter zijn dan zij is slechts een pietluttig detail. Heel dit spelletje speelt zich af in complete stilte, geen grolletje, geen piepje! Niemand doet iemand anders pijn!

En 's avonds als mevrouw Bulldog terug naar huis is keert een heerlijke rust weer. Iedereen is dan uitgeput van de strijd en houdt een schoonheidsslaapje ! Wat een hondenleven !

Morgen begint voor de meteorologen de lente! Ondanks het feit dat de temperatuur nu beduidend lager uitvalt dan enkele dagen geleden is het toch nog een lekker weertje om wat in de tuin te werken. Of gewoon uit de wind in het zonnetje zitten genieten. Vrijgesteld van dienst zijn onze Bernervrienden. Die genieten van het lentezonnetje en wisselen luieren af met snuffeltochten en tussendoor het tuinpoortje bewaken. Tenzij je het risico durft lopen afgelikt te worden van onder tot boven komt daar niemand langs!

Gisteren heb ik de eerste groene kikker van 2021 op Bernerhof gehoord. Gezien heb ik het beestje niet. Daarvoor zat ie waarschijnlijk te goed verscholen tussen het riet. De vogeltjes beginnen ook lentekriebels te krijgen. Ik zie regelmatig meesjes met nestmateriaal in hun bekje door de tuin vliegen en er zijn heel de dag concertjes te beluisteren.

Daarom laat je kleine takjes en plukjes mos beter nog wat liggen. Onze kleine vriendjes kunnen het materiaal goed gebruiken. Het is ten andere nog veel te vroeg om de tuin helemaal grondig op te ruimen. Er komt ongetwijfeld de volgende weken (en maanden) nog nachtvorst en dan zorgt dit materiaal voor wat bescherming van de tere nieuwe blaadjes van de vaste planten. 

Meneer (op de voorgrond) op zoek naar de kikker

Hier ook niet, waar is die groene kwaker nu ? 

Ze zijn er weer, de meest"knuffelbare" insectjes van de "Lage Landen". Op de foto zie je een zevenstippelig LH beestje. Ze zien er redelijk schattig uit maar ze zijn het zeker niet. Ze eten zowat alles op wat ze te pakken krijgen. Gelukkig voor ons zijn dat vooral bladluizen en andere kleine beestjes die we eigenlijk liever niet te veel tegenkomen in onze tuin. Daarmee rangschikken we ze in de categorie nuttige insecten.  Ook de larven zijn geduchte rovers. Het blijven alleszins mooie beestjes om naar te kijken. 

Het is de tekst van een oud kinderliedje. Helaas is de rest van de tekst in de loop der jaren uit mijn geheugen verdwenen. Als je constant plek moet maken voor nieuwe zaken in je geheugen te stockeren moet je de harde schijf af en toe eens opkuisen. Voila, een mooie manier om te zeggen dat papa af en toe al eens dingen durft vergeten.

Dit doet niks af van het feit dat ons koppel eendjes bijna elke dag in onze vijver komt ronddobberen. Op de foto's zie je drie eendjes, eentje is van kunststof, de twee andere zijn echt. Je zoekt het zelf maar uit! Als je beide foto's vergelijkt is het niet moeilijk.