Archief

Boven de phloxen torenen nu ook de rode bloemaren van de Persicaria op. Deze duizendknopen zijn (gelukkig) slechts verre familie van de woekeraars zoals de gevreesde Japanse duizendknoop. Het zijn gemakkelijke, langbloeiende (eind juni tot vorst) vaste planten die het vrijwel goed doen op elke grondsoort. Belangrijk is niet te droge grond. Ze houden van neutrale tot kalkrijke bodem (meest voorkomende tuinbodems) die goed doorlatend zijn maar zelfs hier, op de zure zandgrond schijnen ze het naar hun zin te hebben. Op zandgrond is het aangewezen om regelmatig kompost toe te voegen, ingewerkt of als mulchlaag.
De Himalaya als herkomst verraadt al dat ze het goed doen in onze contreien. Bloemkleuren zijn er van wit over roze naar rood, donkerrood en mauve. Hun verticale bloeiwijzen zijn zeer dankbaar te gebruiken in de bloemborder. De hoogte variëert van 45cm tot ergens 150cm. De bladmassa bedekt goed de bodem zodat ze kunnen fungeren als bodembedekker met weinig onderhoud. Hier staan ze wat verder uit mekaar om de phloxen niet te verdringen. Slakken schijnen het blad gelukkig niet te lusten. In een warm voorjaar gevolgd door een strenge ochtendvorst kunnen de bladeren vorstschade oplopen maar dit heeft nauwelijks verdere gevolgen. Ze doen het goed in de zon maar ook in de halfschaduw lijken ze gelukkig.

En terwijl ik gisterenmorgen op fotosafari was had het jonge hondenvolkje het blijkbaar ook naar hun zin. 

Een exotische gast die meer en meer opduikt is de kolibrievlinder. Net als het vogeltje kan de kolibrievlinder al vliegend stilhangen boven een bloem en met zijn lange roltong de nectar opzuigen. Die tong is even groot als het beestje zelf. Ze hebben een soort geheugen want ze gaan dagelijks langs dezelfde bloemen op bezoek. De laatste jaren duikt dit dagactief nachtvlindertje dat tot de pijlstaarten behoort meer en meer op. Ook hier op Bernerhof is het de derde zomer op rij dat ze langskomen. Zou er dan toch iets aan het klimaat aan het veranderen zijn meneer Trump ?

Koelreuteria paniculata heeft meerdere Nederlandse namen: lampionboom, blaasjesboom of vernisboom. Ze hadden hem ook hommeltjes- of bijtjesboom kunnen noemen want die komen er met honderden op af als de boom in bloei staat. Het is een kleine elegante, bladverliezende boom met een losse ronde kroon en vaak een gesplitste hoofdstam. Deze boom heeft grote dubbelgeveerde bladeren die groenrood uitlopen, later dofgroen worden en in de herfst weerom een schitterende oranjegele kleur aannemen. Onze blaasjesboom bloeit in juli en augustus uitbundig met gele bloemen in grote bloempluimen. Er zijn ook niet zoveel bomen die midden in de zomer bloeien. Later in de herfst komen er merkwaardige, wat opgeblazen, lampionachtige peulvruchten met zwarte zaden tevoorschijn. Koelreuteria paniculata houdt van een beschutte standplaats in volle zon, gesitueerd op het zuiden of westen. Verder stelt deze kleine boom weinig eisen aan de bodem. Koelreuteria is redelijk winterhard, droogte tolerant en niet gevoelig voor ziektes. Dit exemplaar staat in het nieuwe tuingedeelte reeds zo'n 5 jaar en doet het prima !

Wachtend op het deuntje van de ijsjeskar zit onze jongste mooi te wachten. Deze foto is van gisteren, deze avond is het weer iets minder zonnig !!! En het kan ook niet alle dagen feest zijn !

De oude bosborder kreeg vorige herfst/winter een make-over. Een aantal daglelies die te weinig zon kregen zijn naar de prairieborder verhuisd waar zon zat is. Ze hebben me dit jaar beloond met uitbundige bloei. 

In de plaats zijn een aantal phloxen gekomen die wat meer schaduw kunnen hebben. De Veratrum niger heeft gezelschap gekregen van zijn neefje Veratrum alba. Zwart en wit dus, of mag je dat tegenwoordig niet meer zeggen ? In ieder geval is het voor beide soorten opletten met slakken, ondanks het feit dat Veratrum zwaar giftig is, zijn ze er dol op. Ik hoop dat het hun laatste avondmaal geworden is ! Normaal gesproken beschouw ik mezelf als een dierenvriend maar slakken staan niet mee op mijn 'like" lijst.

De borderzijde die je vanaf het terras kan zien krijgt enkele uurtjes zon, daar staan behalve de Plox ook Persicaria en Geraniums in verschillende kleuren. Dominante kleur hier is alles tussen lichtroze en donkerpaars ! Ook de Trachycarpus wagnerianus palm staat hier al vele jaren. De meeste mensen denken bij het woord palm aan de woestijn maar deze palm komt uit China en groeit daar in de bossen op de hellingen van de Himalaya. De achterzijde van de border krijgt slechts wat gefilterd zonlicht en is het domein van Hosta's en varens, astilbe, elfenbloem en andere schaduwplanten. Er staan enkele speciale varentjes tussen. Daar komen we later nog wel eens op terug.

Boven: de "voorzijde" van de bosborder.

Hierboven: de achterzijde

Het wordt een dubbeltje op z'n kant. Gaan de witte Agapanthussen nog samen met de witte Phlox in bloei komen? De regen van dinsdag heeft er alleszins niet veel aan bijgedragen. De Agapanthus wacht op nog één of twee mooie zonnige dagen om in bloei te komen terwijl de Phlox zo'n beetje einde bloeitijd is. Door de regen vallen er bovendien al veel Phlox bloemblaadjes af. Nu was die regen wel een zegen voor de rest van de tuin ! Zo zie je maar dat je nooit alles geregeld krijgt zoals je het graag zou hebben. Dat belet niet dat we van de Agapanthus gaan genieten, met of zonder Phlox ernaast !

De meeste Fuchsia's, en dat zijn er veel, kunnen onze winters niet overleven. Je ziet ze dan ook meestal ofwel als kuipplant, ofwel als éénjarige in onze tuinen. Er zijn echter enkele uitzonderingen op deze regel. Eén daarvan is F. magellanica Riccartonii. Deze kan temperaturen tot -12° aan. In normale winters sterven ze bovengronds af. In het voorjaar, net voor ze terug uitlopen, snoei je ze tot tegen de grond. Dat is dus zo ongeveer dezelfde behandeling als bij een doorsnee vaste plant ! In extreem zachte winters zoals we er eentje achter de rug hebben is Fuchsia magellanica gewoon wintergroen gebleven en is het nog eenvoudiger. In Ierland en Wales waar de winters doorgaans nog zachter zijn is dit het jaarlijkse scenario. Ze verhouten dan onderaan en kunnen opgroeien tot struiken van 1.5 meter en meer ! Zo'n vaart zal het hier nog niet direct lopen ! Ze staan niet graag in de volle zon, geef ze een plekje in de halfschaduw of nog beter onder het getemperd licht van een boom.

Hier staan ze onder de dennenbomen. Die dennen zorgen in de winter zoals een parasol er voor dat de lucht eronder minder snel afkoelt. Dat kan al snel 2-3° verschil maken met een open plek op het gazon. Je moet ze in droge zomers wel af en toe eens wat water bijgeven want kurkdroge grond hebben ze niet zo graag. In ruil belonen ze je elk jaar met bloemen van juli tot de eerste nachtvorst !

Gewoon genieten van de bloemetjes en het zonnetje !

Als je onderstaande foto's bekijkt zou je kunnen denken dat dit 2 verschillende soorten juffers zijn. Niets is minder waar, enkel het mannetje ziet grijsblauw. De vrouwtjes zien er totaal anders uit in hun lichtbeige kostuumpje. Dit koppel viel me op door de avances van meneer waterjuffer. Je ziet deze niet zo gek veel (hier toch niet) en dat je dan een koppel kan vereeuwigen is leuk meegenomen.

Je kan ze tegenkomen tussen half mei en half september.

Sommige kleurcombinaties worden doelbewust gemaakt, andere ontstaan toevallig en deze zijn soms de mooiste. Op bijgaande foto's zie je een stukje van mijn prairieborder. Verbena bonariensis zorgt voor de verbinding. Het purper gaat goed samen met de knaloranje vuurpijlen. Ook de purperen Phloxen passen goed bij de Verbena. Rose Phlox zou hier weliswaar ook goed bij passen maar zou, naar mijn inziens, een minder goede combinatie vormen met de bleekgele daglelies. Nu contrasteert de daglelies zowel met de Phlox als de Verbena. Je moet ook rekening houden dat binnen enkele dagen de geel-oranjekleurige Rudbeckia's open knallen. Deze border mag een beetje pijn doen aan de ogen, dat was de bedoeling van bij het begin. 

Maar als iemand anders daar andere ideeën op nahoudt is dat uiteraard geen probleem. Iedereen doet in zijn tuin zijn wat hij of zij leuk vindt. Da's net het verrassende en zorgt ervoor dat er geen twee identieke tuinen zijn. Als iedereen hetzelfde zou mooi vinden wordt het uiteindelijk maar een saaie bedoening !