Archief

Cistus is afkomstig uit het Middellandse Zeegebied en de Canarische eilanden. Het is een struikje waarvan de meeste variëteiten een hoogte kunnen bereiken van 1.5 meter. In totaal bestaan er zo'n 21 geregistreerde soorten. Cistus is wintergroen. De bloemen blijven maar één, hoogstens twee dagen mooi, maar verschijnen in zulke grote aantallen over een periode van enkele weken, dat de relatief korte bloeitijd per bloem niet opvalt. Wat dat betreft zitten ze in hetzelfde straatje als daglelies of Hibiscus. Ook kent een aantal soorten een vrij goede en langdurige nabloei. Bloeikleuren zijn wit, roze en paars. Soms zijn de witte, roze of paarse bloembladen tegen de kroon aan voorzien van een donkere vlek, die rood tot zwart kan zijn. Het zijn warmteminnende planten die een open en zonnige standplaats vereisen. Cistus is echt een aanwinst voor in de tuin. De meeste soorten zijn goed winterhard en hebben geen bescherming nodig in de winter. Cistus doet het goed op moeilijke plekken waar haast geen andere planten willen groeien, met name in hele arme bodems op een erg warme plek. 

Tijdens opruimwerkzaamheden in de tuin kwam ik dit spinnetje tegen. Ik herkende ze nog van vorige zomers. Het is de gewone kameleonspin die behoort tot de familie van de krabspinnen. Het zijn "afwachtende jagers" die geen web weven, maar vaak urenlang roerloos zitten te wachten tot een prooi dicht genoeg genaderd is, om dan toe te slaan en direct hun gif te injecteren. Krabspinnen maken bij het bijten kleine gaatjes in de prooi. Daardoor zuigen ze het insect leeg zodat er na de maaltijd enkel nog een leeg omhulsel overblijft.

De gewone kameleonspin heeft de bijzondere eigenschap dat ze, zoals een kameleon, van kleur kan veranderen. Ze gaat meestal op gele of witte bloemen zitten en kan dan zelf ook een gele of witte kleur aannemen. Die kleurwisseling duurt soms wel enkele dagen. Dit is vooral een goede camouflage om aanvallers zoals vogels te misleiden. Of insecten haar ook minder goed opmerken door deze camouflage is niet zeker. De meeste insecten zien kleuren immers niet zoals mensen of vogels ze zien. Wel zeker is dat ze de spin meestal niet opmerken. Soms zie je hoe bijvoorbeeld een bij of een vlinder achteloos over de spin loopt om dan genadeloos gegrepen te worden.

Als ik dit beestje zo van dichtbij bekijk ben ik blij dat ik zo groot ben en zij zo klein zijn. Anders was ik misschien ook avondmaal voor de spin geweest !

De oude bosborder die vorige herfst en winter een make-over heeft gekregen begint er goed uit te zien. Er staan nog enkele phloxen klaar om een paar gaatjes in de halfschaduw op te vullen en dan nadert de voltooiing. De oranje toets in het midden van de foto zijn enkele inca-lelies die hier al meer dan 10 jaar staan en elk voorjaar mooi terugkomen ondanks hun tropische afkomst (Brazilië), daar komen we later nog op terug.

Dit fraaie kleine hommeltje met zijn karakteristieke rode kontje is een steenhommel. Hommels zijn niet agressief en deze al zeker niet. Ze zijn dan ook ideaal om even te poseren voor een foto van dichtbij. 

Echt talrijk zijn ze hier niet maar af en toe zie je er toch eens eentje voorbijzoemen.

Wat als je maar 70 cm groot bent ? Hoe zou de wereld er dan uitzien ? Ik heb me even op Berner Sennen ooghoogte gezet en de resultaten zijn verrassend. De daglelies zien er nog redelijk normaal uit maar de Verbena heeft meer van een woud weg ! Al bij al valt die blauwe lucht als achtergrond nog wel mee vind ik. Zo had ik de Verbena nog nooit bekeken !

Onze oudste (15 jaar) had even tijd gevonden om tussen twee dutjes in eens in de tuin te komen kijken ! Waarschijnlijk om te zien of de tuininrichting nog conform de (hoge) eisen van mevrouw was. En toen kwam onze jongste er voor de gezelligheid even bijliggen. Onze derde rakker zat al aan het tuinpoortje te wachten op de crèmekar die gewoonlijk rond dat uur langskomt. Die ijscrèmewafeltjes zijn één van de hoogtepunten van de dag !

Belamcanda chinensis is een niet zo bekende plant, ten onrechte want de plant verdient beter. De bloemen zijn oranje-goud-geel met donkere vlekjes en met uitstekende meeldraden. Deze plant wordt ook wel de luipaardbloem genoemd.
De bloei valt gewoonlijk in de tweede helft van augustus en vormt daarmee een waardevolle aanvulling op de vaste planten die de latere zomer boeiend en bloeiend houden. Ik denk dan aan Rudbeckia en Echinacea (zonnehoed).
Na de bloei krult het bloemetje zich op en ontstaat er een grote groene bol. Daarin worden de bijzondere bessen gevormd. Deze zitten als een trosje bijeen en drukken de bol na verloop van tijd open.  Ze zijn glanzend zwart. Ze zijn heel decoratief en blijven erg lang mooi, tot ver in de winter. 

Niet alleen zijn deze zaden heel mooi, ze zijn heel makkelijk te oogsten en te zaaien. Dit komt goed uit, want de Belamcanda is niet altijd een lang leven beschoren. Hoewel de plant vorstbestendig is, zal ze een strenge winter bij ons niet makkelijk overleven.

Hoewel het bloempje er heel teer uitziet, vraagt Belamcanda niet veel zorg. Een plaatsje in de zon en een bodem die goed doorlaatbaar is houdt de plant gelukkig. Het loof van Belamcanda chinensis wordt ongeveer 40 cm hoog. De bloemstelen steken daar met hun zestig centimeter mooi boven uit.

Het was weer hetzelfde met de onweders. Op de ene plaats alles (met wateroverlast), enkele kilometer verder niets !

Hier heeft het wat gerommeld in de verte en het heeft 5 druppels water geregend. Daar moesten we het dan mee doen ! De sproeier heeft weer overuren mogen maken.

Dryopteris erythrosora, in het Nederlands ook rode sluiervaren of herfstvaren genaamd, is een kleine halfwintergroene tot bladverliezende varen. Deze varen heeft dubbel geveerde glanzende donkergroene bladeren en het jonge loof bij het begin van het groeiseizoen is mooi roodachtig tot bronsrood gekleurd. Onze herfstvaren houdt van een beschutte standplaats in de halfschaduw of schaduw en een goed doorlaatbare, humusrijke, vochtige grond. De herfstvaren is goed winterhard en eens goed ingeworteld kan hij ook drogere periodes aan. Deze plant heeft weinig last van ongedierte en is ook goed ziekteresistent .Deze varen is geschikt voor de bostuin, informele tuin of cottage tuin en kan toegepast worden als onderbeplanting of bodembedekker, maar ook als kuipplant om een schaduwhoek van het terras op te vrolijken.

De prairieborder begint kleur te bekennen. De daglelies en vuurpijlen (Kniphofia) doen hun best om mooi te zijn. Het donkere blad van Cotinus steekt mooi af tegen het lichte fijne gras.

Het echte hoogtepunt van deze border komt pas in augustus en september als de Rudbeckia's en de zomer- en herfstasters de show stelen. En overal staat Verbena bonariensis tussen als verbindings element. Verbena bloeit maandenlang en is een echte magneet voor bijtjes en vlinders. Eens je éénmaal Verbena hebt raak je het nooit meer kwijt. Het zaait zichzelf vrolijk uit en schiet het jaar erop overal uit. Maar da's niet erg, je trekt gewoon uit wat je niet moet hebben, het blad is makkelijk herkenbaar !

Het enige dat al deze planten gemeen hebben is hun voorliefde voor een zonnig plekje. Ik weet ook wel dat vuurpijlen uit Z-Afrika komen en niet van de prairievlaktes in N-Amerika maar daar lig ik niet wakker van !