Archief

1 Mei : ik herinner me nog van vroeger bij ons thuis dat er meiklokjes (Lelietjes-van-Dalen) geplukt werden in de tuin en dat heel het huis ernaar geurde !

Meiklokjes heb ik niet in de tuin, ik heb het al geprobeerd maar het wil niet lukken. Te droge of te zure grond misschien ? We doen het dan maar met Meidoorn, die staat momenteel ook prachtig in bloei en is een goede schuilplaats voor vogeltjes. De kat zal wel 2 keer nadenken vooraleer ze zich hier tussen waagt ! En ook de Rododendrons doen goed hun best om de meimaand feestelijk in te zetten !

Momenteel schijnt het zonnetje hier, of dat heel de dag blijft duren is hoogst onzeker. We zullen er maar van profiteren om met de familie Woef te gaan wandelen. Tot binnenkort !

Blue Bells, zo noemen onze buren over het kanaal de boshyacinten die nu in bloei staan. Ook daar is het een hype om massaal naar de blauwe wolken in het bos te gaan kijken, net als bij ons in het Hallerbos onder Brussel. Covid-19 heeft er dit jaar anders over beslist, wij moeten in ons "kot" blijven, tenzij je er te voet kan naar toe wandelen. Gelukkig heb ik mijn eigen toefje blauw in de tuin staan zodat ik me niet moet verplaatsen ! Een jaar of 5 geleden heb ik een tiental bolletjes geplant die sindsdien elk jaar terugkomen en zich vrolijk vermeerderen. Ik heb er ondertussen op andere plekken onder de bomen nog bijgezet. Ze hebben geen last van slakken of ander gespuis en je moet er niks aan doen. Kan het nog makkelijker ? Het blad na de bloei is niet zo mooi maar dat wordt gecamoufleerd door de hosta's die tegen dan uit hun winterslaap komen.

Als je bedenkt dat tot voor enkele weken alles buiten nog grauw en grijs was en je vergelijkt met nu kan je wel rustig van een groenexplosie spreken. Het frisse lichtgroen van de Japanse esdoorns steekt prachtig af met het donkergroen van de dennen en hulst. Het berken- en dennenstuifmeel is weggespoeld door de regen en het onweer van gisterenavond. Nu kan ik eindelijk terug in de tuin komen zonder geprikkelde ogen en een loopneus !

Padden leven normaal op het land, niet in het water. En normaal worden ze pas tegen de schemering actief, nooit midden op de dag. Eén uitzondering echter : onze pad zoekt éénmaal per jaar het water op om zijn (of beter gezegd haar) eitjes te deponeren. Het lijkt een beetje op kikkerdril maar padden leggen strengen eitjes. Eens de eitjes gelegd zal onze pad terug het droge opzoeken en moeten de eitjes en later de dikkopjes zichzelf zien te redden ! Onze pad moet zich hier alleszins geen zorgen maken om onder de auto te sukkelen, Bernerhof is voetgangerszone !

Onze oudste had blijkbaar geen goesting gisteren om te poseren voor de foto. Mevrouw besloot haar ideeën duidelijk te maken door dan maar haar tong uit te steken naar de fotograaf !

De toekomst is opgerold ! Vooraleer je denkt dat ik aan de hallucinerende paddenstoelen heb gezeten moet je maar eens naar bijgaande foto kijken. Drie dagen geleden zag de koningsvaren er nog uit alsof hij naar de eeuwige jachtvelden was vertrokken. Ondertussen komen de opgerolde nieuwe bladeren aan recordsnelheid de omringende wereld bekijken. Hoe ze zo'n groot blad (zo'n 80 cm) zo klein opgerold krijgen is me een mysterie. Maar er is nog veel in de natuur dat mijn petje te boven gaat ! 

Da's nou net het leuke van een tuin: mijn eigen "National Geographic". In full HD en supergroot scherm ! En nooit herhalingen en onderbrekingen voor reclame !

Choisya ternata is een compacte wintergroene groenbladige sierheester afkomstig uit Mexico. De plant wordt uiteindelijk circa 2 meter hoog en staat het liefst beschut in verband met vorstgevoeligheid. Het blad van Choisya ternata is leerachtig. De witte bloemetjes geuren heerlijk en verschijnen in april. Deze plant is goed te gebruiken in exotisch ogende tuinen, in patiotuinen en als kuipplant. Graag op een zonnige plek want dat zijn ze in hun thuisland gewend. 

Bij mij staat Choisya in de halfschaduw onder een grote berk. Dat heeft als voordeel dat de struik nooit te nat staat want de wortels van de berk zuigen bijna alle vocht weg. Droogte is geen probleem, de plant komt uit Mexico. Het is wel belangrijk hem tegen de koude oostenwind te beschermen. Hier staat hij sinds een jaar of 6-7 en bloeit elk jaar uitbundiger en uitbundiger alhoewel de Kempen de koudste plek van Vlaanderen zijn in de winter !

Met zijn opvallende zwart-witte verenkleed is de ekster een van de gemakkelijkst te herkennen vogels. De vogel bouwt zijn grote nest meestal in de bomen, maar er zijn ook nesten gevonden in struikgewas, op elektriciteitsmasten en zelfs op vensterbanken. Zijn kostje scharrelt hij op de grond bij elkaar en bestaat voornamelijk uit insecten en aas. 's Winters eet hij ook wel zaad (van de voertafel) en andere plantaardige bestanddelen. In het voorjaar, als hij jongen heeft, wil hij ook wel eieren en jongen van andere vogels aan zijn eigen jongen voeren, maar uit wetenschappelijk onderzoek is inmiddels wel gebleken dat de zangvogelpopulaties hieronder niet te lijden hebben. Dat wil niet zeggen dat ik blij word als een ekster pas uitgevlogen meesjes als ontbijt nuttigt maar da's de natuur zeker ? 

Eksters vormen levenslange broedparen, net als de kauw, en ze vormen met de uitgevlogen jongen nog een tijd een gezin. De juveniele eksters in komen in groepen voor waarbij er meestal veel lawaai wordt geproduceerd. Echte zangers zullen ze helaas nooit worden !

Terwijl baasje geniet van de bloemen van de boompioen genieten deze twee viervoeters op hun manier van de tuin. Epische gevechten worden hier geleverd, afgewisseld met momenten van zalig luieren in het zonnetje ! Iedereen geniet op zijn manier van de tuin.

Hoe de vuurjuffer aan zijn naam is gekomen laat zich makkelijk raden. In de Kempen komen ze vrij algemeen voor, in Oost- of West-Vlaanderen moet je alwat meer geluk hebben. Dit jaar zijn ze er vroeg bij, dat zal wel met het mooie weer van de laatste weken te maken hebben vermoed ik.