Categorie: Tuinweetjes

Op het eerste zicht is het heel raar om nu reeds waterjuffers te zien rondvliegen. Een week geleden vroor het 's nachts nog. Maar dat deert de winterjuffer niet, het zijn de enige vertegenwoordigers van hun familie die heel de winter lang actief zijn. Als het echt heel koud wordt gaan ze in stand-by modus. Ze kunnen dat omdat ze antivries in hun bloed hebben, handig toch !

En deze twee zijn al druk in de weer voor het nageslacht !

Deze plant is afkomstig uit Zuidoost-Europa. Ze werden hier ooit in tuin aangeplant en zijn van daaruit terug verwilderd.

De plant dankt zijn naam aan de zaaddoosjes die op penningen lijken. Volgend verhaaltje vind ik wel mooi en is actueel met de Paasdagen op komst. Judas Iskariot verraadde Jezus voor 'dertig zilverlingen'. Volgens sommige volkslegenden zou Judas toen hij zich verhing de zilverstukken onder zijn galg hebben laten vallen of hebben weggeworpen. Daaruit groeide de judaspenning. Persoonlijk geloof ik er niet al te veel van maar het is wel een mooi verhaaltje.

De plant is niet kieskeurig maar heeft een voorkeur voor zonnige of licht beschaduwde plaatsen

De judaspenning in mijn tuin heeft de omgekeerde weg gevolgd, van verwilderd terug naar de tuin !

Blauwe druifjes of om exact te zijn: de langbladige druifhyacint is een leuk klein bolgewasje dat nu uitbundig bloeit. Ze verwilderen heel makkelijk zodat je er elk jaar meer en meer van krijgt, gratis en voor niks. Ze groeien eigenlijk zowat overal, alleen mogen de bolletjes tijdens de winter niet te nat worden want dan rotten ze.

Ze komen uit het oostelijk Middellandse Zeegebied en tot in Bulgarije in het wild voor. De blauwe variant kent iedereen maar ze zijn er ook in wit en roze. Die roze variant heb ik zelf nog niet gezien. De witte wel, maar persoonlijk verkies ik de originele blauwe bloemetjes.

De narcissen (paasbloemen bij ons) staan al enkele weken mooi te wezen. Of ze Pasen zelf nog gaan halen is hoogst twijfelachtig maar ik word er elk jaar alleszins blij van als ze tevoorschijn komen!

Gisteren hebben we in het oud gedeelte van de tuin het gazon opgeruimd en ontdaan van weggewaaide takken en twijgjes. Daarna met de grasmaaier alle bladeren en dennenappels opgeruimd en kalk gegeven. Voor donderdag wordt een plens water verwacht, da's goed want dan kunnen de kalkkorrels uiteenvallen en in de bodem opgenomen worden. Gazonmeststof volgt binnen enkele weken als de meeste kalksporen verdwenen zijn. Eerder heeft niet zoveel zin want de wortels van het gras kunnen weinig of geen meststoffen opnemen als de bodem te zuur is !   

De bloemetjes van de Fatsia japonica zijn eindelijk volledig aan het opengaan. Als we nu nog enkele dagen zonder nachtvorst en een beetje zon mogen beleven zit het hier binnenkort vol met zweefvliegjes en hommeltjes. Duimen maar ! De Fatsia zelf is volledig winterhard, bij strenge vorst hangen de bladeren slap en gekruld net zoals Rododendrons dat ook doen. Eens de vorstperiode voorbij is er na 2 dagen niets meer van te zien.

Er zijn een groot aantal planten die perfect bestand zijn tegen vriestemperaturen maar niet tegen onze winterse nattigheid. Daarvoor zal deze serre zonder bijkomende verwarming een toevluchtshaven moeten worden. De grotere serre achteraan de tuin wordt wel net vorstvrij gehouden om een aantal exoten te overwinteren. Chamaerops & Co, phormium en andere oleanders kunnen daar terecht.

Vermits onze nieuwe tuinkamer aan de noordzijde ligt zal daar in de winter weinig rechtstreeks zonlicht binnenvallen. Ideaal voor Bletilla, Dracunculus (drakenwortel) en andere aronskelkachtigen. Enkel in geval van extreme vorst (hoe lang is dat weeral geleden ?) zullen we hier een beetje bijstoken. Ik heb nu éénmaal slechts een budget dat wat kleiner is dan wat Bill Gates of Richard Branson kunnen spenderen !

Ondanks hevige wind en enkele wolkbreuken blijft deze herfstaster fier rechtop staan ondanks hun hoogte van 150 cm. Deze bloemen gaan er nog wel even mee door, soms wel tot Allerheiligen. Alleen de eerste nachtvorst zal ze klein krijgen. Nu Verbena bonariensis het stillaan welletjes vindt is onze herfstaster zowat het laatste bloemetje waar nog nectar te vinden is voor de ook schaarser wordende insecten. Tot groot plezier van deze blinde bij die nog snel even komt "bijtanken". 

Sinds er tijdens een onweer in juni een boom op het dak van de serre terechtkwam was er plots extra ventilatie beschikbaar. Met de winter op komst was het nog "haast je, rep je" om dit voor de eerste nachtvorsten hersteld te krijgen. Zoals bij zulke zaken dikwijls het geval is was het wachten tot de verzekering haar fiat gaf om de boel te herstellen. In dit geval betekende dat afbreken en terug een nieuwe constructie op dezelfde plaats zetten. Gelukkig komt deze serre na 15 jaar nog steeds voor in de catalogus van de constructeur. Dat betekende dat we dezelfde fundering konden gebruiken wat een hoop werk bespaard heeft. Afgelopen zaterdagochtend om 10u23 werd de deur geplaatst en was de nieuwe serre officieel een feit. En hopelijk valt er niet te vlug een andere boom om want er staan er nogal wat en ik ben niet van plan ze allemaal om te leggen. Ecologische voetafdruk en CO2 kringloop weet je !

Vorige winter heb ik de coniferen naast het huis een kopje kleiner laten maken. Bedoeling was indertijd de achterzijde van de garage en het rommelkot van de buren uit het zicht te onttrekken. Dat is een aantal jaren goed gelukt maar nu begonnen deze coniferen onderaan kaal te worden waardoor ze eigenlijk geen reden van bestaan meer hadden. Ze waren ondertussen ook boven het huis uitgegroeid. Redenen genoeg om in te grijpen. Dat we tot nu gewacht hadden om heraan te planten had een reden. Omdat ik een aantal taxusplanten van elders in de tuin als haag wou hergebruiken en het deze zomer veel te droog was om deze met enige kans op succes te verplanten moesten we wachten. Dus was het moment nu eindelijk aangebroken. Daar waar de stronken van de coniferen in de weg zitten worden steenkorven geplaatst. De stronken verwijderen is geen optie want ergens daaronder ligt nog een elektriciteitsleidng naar het tuinhuis. En ons tuinpad is nu ook terug bruikbaar over de volle breedte. We hebben een (zeer traag groeiende) mini Gingko biloba geplaatst en de border zelf werd beplant met een combinatie van Geranium renardii en Heuchera "Fire Chief" die onderling mooi contrasteren met hun verschillende bladkleur. De Geranium bloeit in juni en de Heuchera in het najaar zo dat er steeds iets te beleven valt. In oktober worden er ook nog bloembollen gepoot (laagblijvende narcissen en tulpjes). Om zeker te zijn dat alles voorspoedig zou groeien houdt Boedha met z'n derde oog alles in de gaten (Boedha moet nog een definitief plekje krijgen). 

Als binnenkort alles afgewerkt is volgen meer fotootjes !

Gisteren vloog er een Icarusblauwtje in de tuin. Het zijn kleine vlindertjes maar hun kleurenpalet compenseert hun formaat ruimschoots. Het zijn onregelmatige gasten in de tuin. Ze komen meestal zonder afspraak in de nazomer en deze was de eerste dit jaar.