De atalanta

Omdat het vandaag Halloween is een foto van een kruisspinnetje.

De vogelkersstippelmot behoort tot onze inheemse nachtvlinders. De rupsen van deze soort leven van de blaadjes van de vogelkers (prunus padus). Niet te verwarren met de uitheemse Amerikaanse vogelkers. (prunus serotina). Alhoewel ze behoren tot de nachtvlinders kom je er ook wel eens overdag eentje tegen zoals deze in aug. 2017 in de tuin.

Na de vrieskou van vannacht zal het wel gedaan zijn met libellen en vlinders voor dit jaar. Uit nostalgie naar warmere tijden zijn we eventjes in ons fotoarchief gaan rondneuzen (zal nog wel meermaals gebeuren de volgende winter). Bijgaand fotootje dateert van de tweede helft van juli toen de azuurjuffers met tientallen over en rond de vijver toerden bij temperaturen van 30° en meer .

Dit zijn 2 verschillende volwassen kikkers. De foto dateert van juli en is genomen aan de tuinvijver. De grootste kikker is een meerkikker, de kleine waarschijnlijk een bastaardkikker (kruising tussen meerkikker en poelkikker). Kan je nog volgen?

Ik zeg wel 'vermoedelijk' een bastaardkikker, het verschil met een poelkikker is bijna niet zichtbaar! Je kan het onderscheid wel horen want ze roepen anders maar da's nogal lastig met een foto.

Als je ze ziet kwaken kan je het onderscheid ook zien. De poelkikker heeft een witte kwaakblaas, de bastaard een grijze. En vermits er 10 keer meer bastaardkikkers in de vijver zitten dan poelkikkers is de kans ook 10 keer groter op een bastaardkikker. Simpel toch hé !

Zolang het mooie warme weer blijft duren blijven ook de houtpantserjuffers actief. Je ziet ze wel slechts 's namiddgs opduiken als de temperatuur wat gestegen is. Ze zijn zelfs nog actief bezig met het produceren van nageslacht zoals uit de foto's blijkt!

Dit exootje is ooit met een lading hout uit Amerika via Italië in onze contreien verzeild geraakt. In Amerika zuigen ze het sap uit de kegels van de dennenbomen. Ze worden daar dan ook als schadelijk aanzien. Sinds 2007 worden ze in België waargenomen. De schade hier blijkt tot nu toe nogal mee te vallen. 

Deze "alien" is een vrouwtje beekoeverlibel. In augustus kwamen ze regelmatig eens in de tuin naar de vijver kijken. Hun vaste woonplaats is een beekje enkele honderden meters verder.

Dit is een algemeen voorkomende hommeltje in de tuin. Het zijn rustige beestjes, ideaal om even poseren voor de lens. Deze was juist langs de kapper geweest zo te zien want mevrouw haar kapsel zag er beeldig uit!

't Is ondertussen al weer bijna een eeuwigheid geleden dat de keizerlibel een aantal keren op visite kwam. Op de foto een vrouwtje die haar eitjes wil afzetten op plantenstengels net onder het wateroppervlak. Ondanks het feit dat de keizerlibel de grootste vertegenwoordiger is van de libellenfamilie is dit toch niet zonder risico want de kikkers liggen altijd op de loer voor zo'n smakelijke libellensnack.

De libel op de foto is ofwel een steenrode heidelibel of een zuidelijke heidelibel. Die laatste is hier nogal zeldzaam en komt, je raadt het nooit, uit meer zuidelijke contreien. De foto op zich is niet scherp genoeg om deze libel met zekerheid op naam te brengen. Wel interessant is, dat als je goed kijkt op de vleugels (vooral linker voorvleugel) er kleine vlekjes zichtbaar zijn. Dit zijn mijten (kleine parasieten) die normaal enkel in het zuiden voorkomen. Onze libel komt dus ook uit het zuiden want hier komen die beestjes niet voor, wat doet vermoeden dat het toch een zuidelijke heidelibel zou kunnen zijn. Heel uitzonderlijk zo laat op het seizoen maar daar zullen de zomerse temperaturen wel iets mee te maken hebben zeker ?

Koekoekshommels besteden de opvoeding van hun jongen uit. Ze kapen een nest, zoals piraten een schip veroveren. Eenmaal in het nest, verjagen of doden ze de koningin en leggen hun eitjes, die grootgebracht worden door de werksters van een andere soort. Slim, maar ook extreem gevaarlijk! Want net als bij piraten, vallen er tijdens de kaping vaak doden. De vierkleurige koekoekshommels heeft het op nesten van de weidehommels voorzien.

Als de drang er is om voor nakomelingen te zorgen gaan libellen op een speciale manier met mekaar om. Meneer en mevrouw vormen een "tandem" en vliegen zo rond, ondertussen wordt mevrouw bevrucht. Om zeker te zijn dat er geen andere Casanova's onder zijn duiven gaan schieten blijven ze bij mekaar tot de eitjes worden afgezet. Zo is meneer zeker dat er geen kleine libelletjes komen waar hij niks mee te maken heeft. Die kleine libelletjes zijn overigens pas voor volgend jaar. De larven die uit de eitjes komen blijven al die tijd onder water leven !

Deze, nog jonge, bastaardkikker profiteert van het late zomerweer om wat te zonnen en om eventueel een libelletje mee te pikken die ook nog steeds actief zijn.

De houtduiven in mijn tuin zijn luxemodellen. Ik vermoed dat zij met meer kippeneten aan de haal gaan dan de kippen zelf. Ze zijn wel goed opgevoed, uit dankbaarheid voor kost en inwoon hebben ze nog nooit iets laten vallen op de tuintafel of tuinstoelen. Je weet wel wat ik bedoel zeker?

Citroentjes zijn meestal bij de eerste voorjaarsvlinders, dit jaar hebben ze blijkbaar besloten om het seizoen ook nog eens af te sluiten ! Op purperen herfstasters zie je ze in ieder geval extra goed zitten.

Slechts éénmaal heb ik ze deze zomer in de tuin te zien gekregen. Het was een zwoele zomeravond begin juli. Het groot avondrood is één van de grootste nachtvlinders in onze contreien en wat mij betreft ook één van de mooiste !

Deze aardhommelkoningin profiteert van het late zomerweer om zich nog eens lekker vol te proppen voordat de winterkou er aan komt. Geef haar eens ongelijk !

Waarschijnlijk omdat ik er gisteren over filosofeerde dat er zo weinig dagvlinders waren (koolwitjes uitgezonderd) kwam er een Gehakkelde Aurelia de tuin binnen dwarrelen. Aan de onbeschadigde vleugels te zien een jong exemplaar. Als deze generatie zich nog kan voortplanten voor de vorst toeslaat ziet het er een stuk beter uit voor de vlinders volgend jaar !

Deze zomer zijn normaal veel voorkomende vlinders bijna niet in en rond de tuin waargenomen. Dit geldt zeker voor de dagpauwoog, ik denk dat dit verhakkelde exemplaar één van de weinige was die we hebben gezien. Het was dan misschien wel heel goed vlinderweer maar de rupsjes gingen dood van de honger doordat veel waardplanten verdord waren door de droogte.