Malonne.

Toen ik dat voor het eerst hoorde panikeerde ik even! Het kwam namelijk akelig dicht bij mijn eigen conclusies over materie die waarschijnlijk voor minstens 99% uit energie bestaat in plaats van uit stof.

Die kerels zouden wel eens gelijk kunnen hebben! Oei! Dan heeft het leven eigenlijk geen zin?

Maar toch! Als we dààrin gaan geloven, en dan letterlijk zoals het op ons bord wordt gegooid, dan heeft het leven inderdaad geen enkele zin meer: een Alienpubertje schept op zijn pc een virtueel wereldje (en dat zijn wij), wordt het op een bepaald moment beu, trekt de stekker eruit, en floep, we bestaan niet meer.

Knap gedacht, maar niet erg realistisch. Al te simplistisch! Eenzijdig bekeken vanuit zuiver fysiek standpunt. En de ziel dan? Waar gaat die heen nadat de stekker eruit is? Waarom dan vergaren we al die levenswijsheid, als één muisklikje van een Alienpuber het allemaal weer ongedaan kan maken?

Neen hoor! Je kunt me wél aan het nadenken zetten met dergelijke theorieën, maar om me te overtuigen moet je toch vroeger opstaan! Die theorie zou namelijk impliceren dat het leven zinloos en doelloos is. En dat terwijl alles in mezelf schreeuwt dat juist niéts zinloos is.

Nee dus. Ondanks mijn vergevorderd doordenken over de aard der dingen om me heen en ondanks mijn matige kennis over elektronica en dergelijke zaken kan ik niets anders dan deze theorie verwerpen.

Echter, zonder de bedenkers ervan te verguizen. Ze bewijzen er tenminste mee dat ze ook mensen zijn die nadenken, en dergelijke mensen heb ik graag. Zo zouden er meer moeten zijn. Ze openen nieuwe denkpistes die ons op hun beurt tot nadenken stemmen. Het ligt aan elk van ons persoonlijk om ervan te denken wat we als correct aanvoelen.

En trouwens, hun theorie kàn ons ergens een stapje dichter bij de waarheid brengen. Niét bij die Alienpuber aan zijn peeceetje… maar misschien bij iets veel hogers dat, min of meer analoog aan die theorie, wel degelijk de touwtjes in handen heeft.

Ik ondervond zelf wel al dat een dergelijke theorie niet zomaar als nonsens kan worden afgedaan.

Maar ik ondervond ook de correctheid van wat ik nog altijd de natuur noem: altijd weer komt loontje om zijn boontje. Altijd weer blijft wat je opgooit op je eigen kop neerkomen. Zowel op fysisch als op geestelijk vlak. En dàt… neen, dat kan niet van een kleuter of puber komen, maar van iets dat héél erg ontwikkeld is, eerlijk is, en het héél erg goed met ons voor heeft. Op voorwaarde dan dat we ons zelf verdienstelijk maken en niet zomaar wat meezwemmen met de stroom.

Als die theorie ook maar een klein beetje steek houdt, dan moet diegene of de groep die dat virtueel systeem bestuurt wel uit héél volmaakte en eerlijke wezens bestaan, en met een heel specifiek doel. En wat kan dat doel anders zijn dan nog meer ervaring en wijsheid te ‘kweken’ voor de verdere ontwikkeling van… ja, van wát eigenlijk? Mensen? Geesten? Zielen? Het grote geheel?

Het mysterie van het leven blijft dus… maar is misschien door die theorie misschien wel weer voor een héél klein stukje ontrafeld.

Dat kan logica bevatten! De vraag blijft dan wel: wié is dat wezen dan? Of… zijn wijzelf allemaal dat wezen, dat zichzelf wil verbeteren door ervaring op te doen en zich daarom via zijn computer in enkele miljarden individuën verdeelt?

Wat er ook van zij, of hoé je het ook bekijkt, we léven. En we hebben het goed als we dat zelf willen en er iets voor over hebben. Wat wil je meer? Een god, een geest, of een Alien… wat maakt het uit? Blijven profiteren van wat we hebben is hoe dan ook de boodschap. Punt.

Van één zaak ben ik in elk geval overtuigd: de zielen van welmenende mensen met eigen gedachten en zelfstandige meningen zullen NOOIT verdwijnen. Ook niet nadat de stekker er is uitgetrokken en de lichamen niet meer bestaan.

God, waar zijn mijn hersenen weer mee bezig vandaag? Willy jong, drink een biertje en heb je pleziertje!

Gezondheid!

Willy.

Vlaanderen is van oudsher een Christelijk land, getooid met kathedralen, kerken en kapelletjes. Rijk aan bedevaartoorden. Bevolkt met een aanvankelijk godvrezend volkje dat nooit de zondagmis zou missen.

Het christendom was in de eerste plaats een religie. Maar in de tweede plaats ook, en dat wordt nogal gemakkelijk vergeten, een cultuur! Een vredelievende cultuur vol met goede waarden, gebruiken en zeden.

Niét de Christelijke religie, maar wél de kerk op zich, heeft die waarden kapotgemaakt. Aanvankelijk (middeleeuwen) door oorlogszucht, onverdraagzaamheid (heksenverbrandingen… kruistochten) en andere wreedheden. Rechtstreeks indruisend tegen wat ze predikte.

Haar macht begon dan ook te tanen naarmate de bevolking wijzer werd. De echte religie begon langzaam te verbleken vanwege te ongeloofwaardig, maar de cultuur en de waarden bleven. De kerken zelf stroomden wél leeg. De laatste ontwikkelingen met pedofiele priesters zouden wel eens de genadeslag kunnen betekenen.

Staan we dan in ons blootje? Helemaal niet, want wat het Vlaamse volk samenhoudt is niét het ‘geloof’ in die sprookjes, maar wél waar ze voor staan en wat hun inhoud ons aan waarden verschaft. Tenminste, voor diegenen die er hun leven willen naar richten zonder alle hypocrisie die de kerk er door de eeuwen heen heeft weten rond te weven.

Wel, zoals ik al zei: naast de religie heb je ook de cultuur die erdoor werd gevormd, en daar geloof ik wél graag in. Het is net als met sprookjes: als kleuters luisterden we ernaar met open mondjes. Ze drongen door tot in het diepste van onze hersentjes. Ze leerden ons nadenken over de dingen des levens. Zo van: “wel besteed” als weer eens een wreedaard zijn eigen graf dolf.

Ouder en wijzer wordend wisten we wel dat het verzinsels waren en we geloofden niet meer in de verhalen op zich. Maar wél hadden de waarden zich in onze geest gedestilleerd, en meestal bleken die waarden ook heel correct. Konden we dagdagelijks ondervinden.

Dààr komt het op neer bij zowel sprookjes als religies. De bedenkers waren, naar gelang het verhaal, geniale humanisten of oorlogszuchtige veroveraars. Er in ‘geloven’ doe je alleen maar als kind. Het gedachtegoed eruit blijft je levenslang bij.

Veel van de tegenwoordige Vlamingen begrijpen zichzelf niet meer: gaan niet meer ter kerke, of enkel maar ‘om zich te laten zien’, om te trouwen, of om een begrafenis bij te wonen. Geloven doen ze al lang niet meer. Maar toch panikeren ze als zich een andere religie in hun contreien komt vestigen! Lijden dan zogenaamd aan Islamofobie. Waarom? Als ze tóch niet meer geloven in hun eigen religie? Waarom dan niet een andere in huis halen?

Wel, zo simpel ligt het niet en dat bewijst juist dat het om veel meer dan religie gaat! Het gaat om cultuur! Het gaat niét om het sprookje. Het gaat om de waarden die het ons bijbracht.

We willen onze eigen geaardheid behouden. Die geaardheid die aansluit bij wat onze religie en de figuren Maria en Christus écht hebben bedoeld en betekend. Dat ze ‘goddelijke’ figuren waren vergeten we maar liefst. Maar waar ze voor stonden vergeten we nooit. Dàt is, misschien, wat ons ondanks alles zo behoudsgezind maakt voor onze religie. Oók als we niét geloven.

Heeft die Christusfiguur echt bestaan? Ik denk van wel. Ik zie hem als een man die meer dan zijn tijdgenoten nadacht. Die wist dat het veel beter kon in de wereld. En die zich ook niet te beroerd voelde om dat overal luidop te gaan verkondigen. Die daar zo van overtuigd was dat hij er de kruisdood voor riskeerde, en ook toebedeeld kreeg.

Is hij daarom ‘goddelijk’? Neen. Alleen maar controversieel en zijn tijd ver vooruit. Waarschijnlijk heeft hij ook nooit beweerd goddelijk te zijn, maar werd hem dit veel later toegedicht om geloofwaardiger over te komen. Zo kon het woord zondermeer wet worden, kon er niet worden getwijfeld, was de voortzetting van zijn woorden gegarandeerd en werden volgelingen ‘gelovigen’.

Tot hier geen vuiltje aan de lucht.

Tot lieden, belust op eigenbelang, er misbruik gingen van maken en het geloof voor hun persoonlijke kar spanden, met alle gevolgen vandien. Waren de eerste pausen trouwens geen oorlogszuchtige en machtsbeluste krijgsheren? Het kwam hen maar àl te goed uit dat het volk in Christus wilde blijven geloven.

In de volksmond noemt dat ‘bekering'. Opportunisme lijkt me een beter woord.

‘Goed leven’ is dus zéker geen synoniem van ‘geloven’. Goed leven is uit de religie van je voorvaderen de juiste waarden destilleren, daarnaar leven, en constant jezelf in vraag stellen: “heb ik vandaag iemand benadeeld? Pijn gedaan? Heb ik voldoende gewerkt voor alles wat ik ervoor terugkreeg?”

Dàt is onze cultuur. Het is alleen maar in een sprookjesachtige religie gegoten voor de simpelen van geest die een of andere ‘hogere’ macht nodig hebben om normaal te kunnen leven.

De anderen… die hebben er al lang de juiste waarden weten uit te destilleren en leven méér volgens het geloof dan de ‘gelovigen’ zelf.

Dié mensen leven inderdaad naar de waarden die Christus heeft verkondigd. Of tenminste toch… volgens wat er ons na alle vervalsingen van overbleef. En dat is meer dan voldoende om er, als denkende mens, de juiste conclusies uit te trekken.

Willy.

Er zouden 20.000 banen vrij zijn in de bouw!

Tiens, is men de illegale Brazilianen aan het buitenwippen?

Volgende vraag: wie zal deze banen invullen?

Ik ken in mijn omgeving veel, om niet te zeggen massa’s jonge, sterke kerels. Laaggeschoold. Werkloos. Steungenietend. Je vindt ze ook veel in de fitness- of sportclubs om hun werkloos lichaam beweging te gunnen. Alles wat je wilt, als het maar geen werken is!

Voelen die zich aangesproken? Helemààl niet! Waarom ook? Om een paar euro meer te verdienen dan wat de staat ze gratis geeft? Je zou wel een volslagen gek moeten zijn.

In één adem door is er ook het ‘verheugende’ nieuws dat België op wereldvlak het hoogst genoteerd staat qua belastingsdruk. Hoe zou dàt nu komen zeg? 50% van het inkomen van tweeverdieners zou naar vadertje staat gaan. Datzelfde vadertje dat zijn werkloze beschermelingetjes een gulle hand boven het hoofd houdt…

Die 50% is wél niet ‘aantoonbaar en integraal’ afgehouden van het loon, maar loopt ook via benzine, voeding, sigaretten en wàt je verder ook koopt naar de schatkist.

Zou eigenlijk leuk moeten zijn. België zou stinkend rijk moeten worden. Als die schatkist waterdicht zou zijn. Maar dat is ze niet! Nóg sneller dan ze van boven gevuld wordt, loopt het er onderaan weer uit. En wordt in plaats van winst, schuld gemaakt.

Willen we het even simpel houden en alle ingewikkelde economische regeltjes aan onze laars lappen? Wel, leven doe je niet vanzelf. Brood komt niet uit de lucht gevallen. Iemand moet het voor je maken. En als je het wilt, dan moet je die bakker betalen. Als je iets wilt moet je er dus ook iets voor doen. De allersimpelste natuurwet.

Als één persoon op twee niét werkt, kan de samenleving die niet in leven houden, tenzij de tweede dubbel werkt, en betaalt voor de andere.

Dat mag nu wel een mooi en solidair principe zijn dat zéker opgaat in het geval van een gehuwd stel, of waar mindervalide medemensen in het leven moeten worden gehouden. En dàt was uiteindelijk ook de bedoeling van het systeem.

Helaas, elk systeem kent zijn profiteurs, en alle profiteurs vinden vroeg of laat wel een systeem waarvan ze kunnen profiteren. En bijgevolg verdwijnt alles waar onze voorvaderen voor vochten in het niets. Het systeem is zijn doel heel ver voorbijgeschoten en heeft, in plaats van solidariteit, profiteurs gebaard, en baart er elke dag meer.

Niet alleen wordt het eigen volk tot profiteren aangezet, neen, men ziet ook nog kans vreemde volkeren met de rode loper binnen te halen en te laten meegenieten.

En dat zal niet veranderen zo lang die systemen niet ofwel worden afgebouwd (wat jammer zou zijn voor de échte sukkelaars) ofwel degelijk en streng worden gecontroleerd (= bovendien extra tewerkstelling).

Kun je het die profiteurs kwalijk nemen? Eigenlijk niét, want ze weten niet beter en staan er helemaal niet bij stil dat hardwerkende mensen 50% van het loon van hun arbeid moeten afstaan om hén te onderhouden die een hekel hebben aan werken… maar dan toch weer van minstens één fitness- of sportclub lid zijn ‘om hun luie lichaam in conditie te houden’. En ook dàt wordt door het werkende gedeelte van de bevolking betaald!

Wie moet je het dan wél kwalijk nemen? De vakbonden natuurlijk! Ooit waren zij het die de arme, uitgebuite bevolking uit het slop wisten te halen. Die écht aan een gezonde samenleving hebben gewerkt. Maar het nu helaas door overmatige ijver allemaal weer kapotmaken.

Tja… het verloopt zoals het meestal verloopt in de wereld: de eerste generatie bouwt iets op, de tweede profiteert ervan en de derde maakt het weer kapot.

Heel logisch en (helaas) menselijk:

De eerste generatie levert een wanhopige strijd om uit de armoede te komen en weet iets op te bouwen.
De tweede kan dankbaar van de vruchten van die strijd profiteren.
De derde heeft nooit armoede gekend, en vindt het allemaal normaal. Zo normaal dat veranderingen, bijsturingen en verbeteringen niet nodig worden geacht. Alleen maar de trend van de voorgangers verderzetten, niet beseffend dat de wereld om hen heen verandert.

Willy.

Na mijn schrijfsel van gisteren ben ik nog maar even in mijn herinneringen gedoken en moet enige nuances aanbrengen. Nou… nuances eigenlijk niet, maar ik mag toch echt niet zeggen dat het vroeger allemaal van een leien dakje liep. Wel integendeel. Maar er was een groot verschil:

Toen werden de meeste ongevallen veroorzaakt door onbezonnen dwazen. Roekeloze brokkenmakers die alleen maar dáchten te kunnen rijden, maar dat helemaal niét konden. Die door hun onverantwoordelijke snelheid dachten bewonderd te worden om hun ‘rijkunst’.Veelal ook na goed doorzakken in alcoholmisbruik.

En dat enkel en alleen maar omdat de vers gevormde verkeersspecialisten nog altijd blijven denken in termen uit de jaren zestig, toen snelheid en roekeloosheid inderdaad de grootste doodsoorzaken waren op de toenmalige asfalt-jungle. Dat het merendeel van de autogebruikers ondertussen geëvolueerd is blijkt nog niet tot ze doorgedrongen te zijn.

In mijn leven, en dat beken ik grif, heb ik ook tegen 160 en meer over de autowegen geraasd. Waar ik vond dat dit kon en waar ik niemand in gevaar bracht. En nooit had ik daarbij een ongeval. Het enige ongeval dat ik met mijn eigen auto had in de 40 jaren dat ik reed, was een kop-staartbotsing in… jawel… file-omstandigheden in de bebouwde kom.

Iets opzij van me trok plots mijn aandacht. De file reed maar 20 km/u en ik keek héél even opzij. Op hetzelfde moment had mijn voorganger een parkeerplaatsje gezien en remde. En boem. Ik had prijs en was de uil. Geen excuus van mijn kant. Ik was stom geweest. Zoals ik gisteren al zei: het gebeurt altijd als je je volledig veilig waant!

Maar terug naar vroeger en de ‘macho’s’ in het verkeer, die dachten hun mannelijkheid te moeten bewijzen door het gaspedaal zo ver mogelijk in te drukken. En nu moet ik toch even kleur bekennen: in de eerste 18 jaar van mijn carrière was ik motard bij de politie van Knokke (later Knokke-Heist).

De algemene regel van 50km/u in de bebouwde kom bestond nog niet. Maar mijn gemeentebestuur, de vele zware ongevallen moe, besloot om alle straten vol te poten met ’50 km’ borden. En daar ook strenge controle op te laten houden door… de motorbrigade. Wij dus.

Bij ons was het menselijk. We hadden contact met de overtreder. Hij kon een zinnige (maar dikwijls onzinnige) uitleg geven. Hij kon ons de kop volschelden (wat zijn zaak niet verbeterde) en we moesten het allemaal ondergaan. Het was open en helemaal niet zo lafhartig als nu. Je kon bijna spreken van een oorlog voor de veiligheid. Nu moet je eerder van verkeersterrorisme spreken: laf... verdoken... steels... maar héél pijnlijk voor de slachtoffers.

En na een paar jaar zag je duidelijk het verschil: in heel België was de openbare weg een jungle en geldde het recht van de sterkste (of snelste). En dan reed je Knokke binnen… en al die snelheidsduivels werden brave lammekens en wisselden hun voet van gas naar rempedaal… Ze hadden ons bezig gezien en vonden het maar best zich koest te houden.

En ja. Dàt kostte mankracht en persoonlijke en blijvende inzet. Maar gelukkig had mijn bestuur dat er voor over. Knokke werd een stuk verkeersveiliger. En er waren géén achterbakse flitspalen aan te pas gekomen. Wie tegen de lamp liep had dit duidelijk verdiend. Want we konden gemakkelijk het kaf van het koren scheiden door observatie tijdens de achtervolgingen.

Van flitspalen kun je dit niet zeggen! De ‘uitvinder’ om op dié onnozele plaats een onnozele flitspaal te plaatsen, zit veilig weggeborgen in ergens een ministerie en weet van de prins geen kwaad. De uitvoerende partij (politie) heeft enkel contact met de pc. Eén muisklik en de processen-verbaal rollen uit de printer.

En de chauffeur… dat hoeft helemaal geen brokkenpiloot te zijn die mensen in gevaar brengt. Maar hij heeft geen verweer. Noch de flitspaal, noch de pc, noch de vinger op de muisknop luisteren naar hem. Kénnen hem niet, zagen hem nooit en hebben er geen idee van of hij al dan niet veilig reed.

En die hogeschool voor verkeerskunde daar in Diepenbeek? Als de afgestudeerden daar ónze ervaringen hadden kunnen leren zou het verkeer er tegenwoordig wel heel anders hebben uit gezien.

En ja… ik bén een paar keer tijdens zo’n achtervolging zélf van mijn moto afgedonderd. Met weinig letsel trouwens. Want op zo’n ogenblikken ben je gespannen en op alles voorbereid. En doe je automatisch wat je moét doen: niét onder je moto terechtkomen, maar er bijtijds afspringen! Liever met je gehelmde kop op het asfalt terechtkomen en je laten doorrollen, dan onder je moto! En telkens kon ik de volgende dag alweer aan de slag.

Als… àls de leerkrachten in die hogeschool zouden hebben bestaan uit mensen met onze ervaring, dan hadden ze ingezien dat roekeloosheid en zelfoverschatting ‘herkend’ moet worden, en dat die alleen herkend kan worden door mensen tijdens en IN de actie. Niét door flitspalen of ander geautomatiseerd spul dat kaf en koren over dezelfde kam scheert.

Als de afgestudeerden dié ervaring hadden meegekregen, zouden ze niét zijn beïnvloed door het traagheidsprincipe, maar beseft hebben dat je verkeer alleen maar veilig kunt maken door menselijke observatie. De slechten er gewoon uithalen, en de goeien laten begaan. En dat kan, tot op heden, geen enkele flitspaal waarmaken.

Maar ja, dat vereist mankracht! En mankracht is tegenwoordig een vies woord in België. Liever mensen betalen om te stempelen dan ze nuttig in te zetten! Arm België… arm Europa… arme wereld!

Want goede chauffeurs constant zwaar beboeten omdat ze doen wat elke goede chauffeur intuïtief zou doen in de gegeven omstandigheden… daarmee bekom je alleen maar grondige demotivatie, dood je elke vorm van natuurlijke intuïtie en reactievermogen en creëer je helemáál geen veiliger verkeer.

Willy.

Gisteren was het weer zover: om 11 uur nog 20 km file rond Brussel en Antwerpen. Weeral door een aantal zware ongevallen. Dagelijkse kost geworden.

Maar toch zullen de eindejaarsstatistieken weer bewijzen dat er dit jaar nog maar eens zoveel minder ongevallen waren. Jammer toch dat we op TV dagelijks het tegendeel zien hé? Ooit zullen die statistiek-goochelaars er wel eens aan gaan denken om te verbieden auto-ongevallen nog in het nieuws te brengen.

Dán pas zullen ze vrij spel hebben met de cijfertjes en zullen ze, dit keer zonder schaamrood, kunnen zeggen dat de dalende ongevallencijfers het rechtstreeks gevolg zijn van ‘hun’ drastische snelheidsbeperkingen.

Ja, ook al heb je géén gelijk, je moet je gelijk toch kunnen bewijzen hé? Ongevallen gebeuren door verschillende factoren, en snelheid kán daar een factor van zijn, maar lang niet de voornaamste. Wél het gemakkelijkst aan te pakken door de ‘verkeersspecialisten’, die op hun hogeschool voor verkeerskunde blijkmaar maar één regeltje hebben geleerd: ‘traag… trager… traagst’. En daar nog in geloven ook.

Dat je in een bebouwde kom maar 50km/u mag rijden lijkt me logisch. En dát heeft destijds wel degelijk de ongevallencijfers doen dalen. Maar daarbuiten? Kom nou.

Ook gaan die mensen totaal voorbij aan de factor doorstroming van het verkeer. Als je op een snelweg 100 km ver moet rijden tegen 50km/u (onder andere door fileleed…) dan zit je 2 uur op de baan. Tegen 100km/u is dat maar 1 uur. De helft minder auto’s op de weg dus!

Is tijdwinst hier de enige geboekte winst, zoals die heren denken? Helemaal niet! Veel positiever is dat hieruit volgt dat, hoe sneller gereden wordt, hoe minder auto’s in een bepaalde tijdspanne op de baan zijn. En minder auto’s op de baan betekent een grotere spreiding, grotere tussenafstanden en daardoor minder kop-staart botsingen.

Maar spijtig genoeg, daar zijn ze nog niet rijp voor. De verkeersspecialisten van deze tijd zitten vastgeroest in het traagheidsprincipe. Er zullen hamers en breekijzers moeten aan te pas komen om hun hersenen daar nog uit los te kappen.

Nu zou ik wél eens willen weten welk soort verkeer op een autoweg het veiligst is: een strikt, en streng gecontroleerd 120 voor iedereen, of een ‘gesuggereerde’ snelheid van 120, waar iedereen een beetje kan flirten rond die snelheid. Dus, zoals het voorheen was. Vóór Flip de flitspaal zijn intrede deed.

Mij kun je namelijk niet wijsmaken dat de toestand nú veiliger is: strikt 120 voor iedereen. Geen improvisatie mogelijk. Allemaal netjes kop aan staart, net als een peleton renners die min of meer solidair ‘op wandel’ zijn zolang de eindstreep niet nadert.

En… waar gebeuren bij die renners de meeste ongevallen? Bij weglopende enkelingen? Bij de eindspurt? Helemaal niet! De meeste gebeuren juist in die samengeklitte peletons. Ten eerste omdat daar geen uitwijkmogelijkheden zijn en ten tweede omdat daar geen spanning heerst. Eerder ‘ontspanning’. Voor de renners is dat een gezondheidswandelingetje en elke onverwachte gebeurtenis, hoe klein ook, kan tot een massale valpartij leiden.

In het autoverkeer is het niet anders! ‘Peletonrijden’ is uit den boze en zal altijd weer voor ongevallen zorgen.

Geef mij dan maar liever, als ik 120 km/u rijd, een kerel die me tegen 150 inhaalt en waar ik in luttele seconden ‘vanaf’ ben, dan een bange wezel die wil inhalen maar niet durft. Zo’n kerel blijft dan vele kilometers links achter je hangen en verplicht je hem constant in de gaten te houden in je buitenspiegel. Ondertussen heb je maar een half oog op wat vóór je gebeurt.

En nu daag ik iedereen uit om dit alles eens goed te overdenken en zélf conclusies te trekken over welk soort verkeer het veiligst is.

Maar ja, ik kan het niet ontkennen! ‘Vrij’ verkeer, of relatief vrij verkeer, vergt kennis van zaken. Vergt van de chauffeur dat hij drommels goed weet waar hij mee bezig is. Vergt ook het besef dat je eigenlijk een regelrecht moordwapen in de hand hebt en dat je dit geen seconde vergeet.

En dààr juist is het, waar het fout loopt. Een auto besturen is zo belangrijk dat je eigenlijk met niets anders mag of kan bezig zijn. Niét met je GSM, zelfs niet handenvrij. Niét zitten faceboeken. Niet eens een sigaret opsteken tijdens het rijden. Zelfs muziek beluisteren kan je aandacht al afleiden. Wie rijdt oefent een fulltime job uit, en moet dit ook beseffen. Multitasking hoort niet thuis in het verkeer.

Hoeveel mensen beseffen dat? Vrijwel niemand. Dát, in combinatie met ‘peletonrijden’, kan niet anders dan de ongevallencijfers doen stijgen. Wát de statistieken ook maar ‘proberen’ te bewijzen.

Rijscholen? Kostelijke praktijkopleiding? Les in het verkeersreglement? Allemaal goed en nuttig… maar verkeersfilosofie? Leren waar je mee bezig bent? Waar leer je dát? Nergens. Moet je ervaren… als het tegen dan niet telaat is.

En dàt is nu juist een vak dat, al was het maar 1 lesuur per week, zou moeten ingelast worden in het lessenrooster van +14 jarigen. Zo zouden ze al, zonder hoge kosten of extra inspanning, grondig geacclimatiseerd zijn alvorens ze naar de rijschool trekken. En kunnen rijscholen datgene doen wat ze verondersteld worden te doen: leren rijden. Zondermeer.

Te onthouden:

ONGEVALLEN GEBEUREN ZELDEN WAAR OF WANNEER JE HET ZOU KUNNEN VERWACHTEN.

WEL WAAR OF WANNEER JE DENKT DAT JE NIETS KAN GEBEUREN.

Willy.

Onder het Googlenieuws vandaag, vond ik het volgende:

Antisemitisme is geen vies woord voor zowat de helft van de jonge Brusselse moslims. Dat blijkt uit een onderzoek van de Vrije Universiteit Brussel (VUB), waarover de Vlaamse krant De Morgen vandaag bericht. Bij autochtone jongeren is dat slechts 10 procent.

'Erger is dat die anti-joodse gevoelens niets te maken hebben met een laag opleidingsniveau of sociale achterstelling, wat wel het geval is bij racistische autochtonen. Het antisemitische is theologisch geïnspireerd, en er is een rechtstreeks verband tussen moslim-zijn en antisemitische gevoelens koesteren', zegt VUB-socioloog Mark Elchardus.

Het onderzoek toont dat de jeugd van de vele bevolkingsgroepen in Brussel niet multicultureel denkt. De verschillende groepen leven niet samen, maar naast elkaar. Jonge Belgen, Marokkanen, Turken en Zuid-Europeanen hanteren allemaal het 'eigen volk eerst'-principe.

Wat daarvan te denken?

- Wie verwijt ons van ‘racisme’?...........De Moslims!

- Wie blijkt nu meest racistisch?............De Moslims!

- Racistische autochtonen?.....................Wie wat waar?

Of staat, volgens de Moslims, antisemitisme niet gelijk aan racisme?

Uit het bewuste onderzoek blijkt in de eerste plaats dat het woord racisme, dat samen met de toeloop van Moslims in ons land, in ons woordenboek verscheen, vooral hén mag worden toegedicht. Niet wij, maar zij vonden dat woord uit.

Erger nog: ze laten zich in een vreemd land met een voor hen vreemde cultuur verwennen en beknuffelen en vooral… betalen (door ons). Noemen ONS racist, maar zijn wél de eerste om een andere bevolkingsgroep, de Joden, die hier al jarenlang een samenleving hebben opgebouwd zonder ons noch onze cultuur enige schade te berokkenen, te discrimineren!

Mijn autochtone hersenen kunnen echt niet meer mee! Wij? Racisten? En spijtig, nu moet ik toch teruggrijpen naar wat kleutertjes vaak zeggen: “Wat je zegt ben je zelf!”

Tja, van kleutertjes kunnen we toch nog veel leren ervaarde ik vandaag.

Vandale jongen, de dikke of de dunne, kom maar eens terug en schrap dat woord uit het Nederlands woordenboek! Het past er niet in. Dat is onze volksaard niet. Laat het maar verhuizen naar de Koran. En bovenal: probeer dat ook maar wijs te maken aan onze (zieltogende) regering.

Misschien zullen ze dàn pas snappen waarom geen (multiculturele) regering meer kan gevormd worden. We hebben namelijk onze buik vol van multicultureel gedoe sedert de Moslims hier hun blijde intrede deden.

Willy.

Als een waargebeurd verhaal al geplagieerd kan worden, dan is het verhaal hieronder plagiaat, want ik pikte het uit een Spaans blog (Bruja’s blog) en vertaalde het, omdat het zo mooi is.

Het verhaal:

Zijn naam was Fleming en hij was een arme Schotse boer.

Op een dag, toen hij naar zijn werk ging, hoorde hij een hulpgeroep dat uit een dichtbij moeras leek te komen. Hij liet zijn gereedschappen vallen en snelde naar het moeras.

Daar vond hij een jongetje, tot het middel in het stinkende zwarte moeras, grijpend en proberend zich te bevrijden, wat uiteraard niet lukte. Boer Fleming wist het jongetje te bevrijden van een langzame en pijnlijke dood.

De volgende dag stopte een elegante koets voor zijn boerderij. Een edele, elegant geklede heer stapte uit en stelde zich voor als de vader van de geredde jongen.

- Ik wil u belonen voor het redden van mijn zoon, sprak hij

- Neen, ik wil geen beloning voor wat ik deed! Antwoordde de boer.

Op dit moment verscheen de zoon van de boer in de deuropening.

- Is dit je zoon? Vroeg de edelman.

- Ja, antwoordde de boer fier.

- Wel, ik wil je een voorstel doen. Sta me toe dat ik aan uw zoon dezelfde studiemogelijkheden biedt en betaal als die van mijn zoon. Als jouw zoon op zijn vader lijkt, is er geen twijfel dat hij zal opgroeien tot een man waarop we fier mogen zijn.

De boer stemde toe. Zijn zoon liep school op de beste scholen van het land, en werd later gegradueerd in de medische faculteit van het St. Mary’s hospitaal te Londen.

Hij werd wereldberoemd als dokter Alexander Fleming en vond de penicilline uit.

Jaren later liep de zoon van de edelman een zware, levensbedreigende longontsteking op.

Wat zou dit keer zijn leven redden?... Penicilline!!!

De naam van de edelman? Sir Randolph Churchill.

De naam van zijn zoon? Sir Winston Churchill.

Willy.

Hoe spijtig het ook mag klinken, veel overheidsbeslissingen berusten totaal op wat een jankende minderheid wil! Ik zei het al dikwijls en blijf het zeggen omdat ik het bijna dagelijks ondervind.

Wie treft hier schuld? De overheid? De jankerds? Of de niet-jankerds? Ik zou bijna durven zeggen: gespreide verantwoordelijkheid; alle drie zijn even schuldig!

De jankerds omdat ze niet weten waarover ze janken;
De overheid door naar die minderheden te luisteren;
De niet-jankerds door zich niet te laten horen.

Waarom jankerds janken heb ik al uitgebreid uitgelegd: egoïsme dat totaal voorbijgaat aan realiteit en/of algemeen belang.

Waarom de overheid luistert eveneens: bang om stemmenverlies.

Maar de niet-jankerds, die gemakkelijk het evenwicht zouden kunnen herstellen, die laten zich zelden horen.

De ene categorie omdat ze te positief ingesteld is om te klagen over alles en nog wat;
Een andere categorie omdat ze niet voor jankerd wil doorgaan;
En een derde en grootste categorie… omdat ze te lui of te bang is om te reageren. Denkt dat het toch geen aarde aan de dijk zal brengen.

En over deze laatste categorie wil ik het vandaag juist hebben. Je vindt ze overal en in alle diensten: mensen die wel degelijk inzien dat bepaalde overheidsbeslissingen op termijn desastreus zullen werken, maar de moeite niet doen om te reageren.

Want reageren kost inderdaad wel moeite: je moet een zinnige brief opstellen, hem aan het juiste adres richten, kort en bondig je grieven tegen de maatregel verwoorden… en voor veel mensen is dat teveel gevraagd.

Vooral ook omdat dergelijke mensen liever de nek niet uitsteken. “Je weet nooit hoe het zal worden geïnterpreteerd”…

En nochtans, de overheid heeft nood aan positieve feedback. En dat weet ze zelf best. Feedback van mensen die dagdagelijks in de praktijk staan is altijd welkom. Maar helaas… héél erg schaars.

Een voorbeeld uit de verkeerswereld: de regering keurt een nieuw artikel in de wegcode goed. In volle vertrouwen denkend goed te doen. Wie zal er tegen protesteren? In de eerste plaats de leken uit de samenleving: zij die er niks van kennen maar denken er alles over te weten.

Maar soms ook zijn vaklui, werkzaam in die branche, het niet helemaal eens met die maatregel. En zouden er waardevolle veranderingen kunnen aan toevoegen. Maar helaas, zoals dikwijls het geval is… ze kiezen de gemakkelijke weg en gehoorzamen blindelings.

Gevolg: de regering krijgt geen ernstige en positieve feedback en blijft denken dat de maatregel juist was. Of ze luistert naar de jankersfeedback en herroept een juist heel correcte maatregel.

Voorbeelden uit de onderwijswereld: de niet-deskundige regering meent goed te doen door een bepaalde maatregel in te voeren. Positief ingestelde leraren of schoolhoofden zien er onmiddellijk de nadelen van in of zouden dat moeten zien. Ze zouden kunnen reageren maar doen het niet. De regering ziet daardoor de maatregel als ‘juist’ en doet er nog een schepje bovenop. En nog een schepje en nog een schepje… tot de hele onderwijswereld naar de knoppen is.

En de schooldirecties? Die kiezen de gemakkelijkste weg: meedrijven naar de pensioenleeftijd, onder het motto: “Het zal mijn tijd wel meegaan”. Meedrijven met alle dooie vissen in de rivier. Het tegen de stroom in zwemmen laten ze maar liever aan de levende vissen… als die er al zijn. Maar helaas, die blijken er telkens weer juist niét te zijn.

En zo komt het dat de ene idiote beslissing op de andere volgt: geen feedback, geen commentaar van professionals… integendeel! Eerder bravogeroep ‘om te behagen’. En ‘daarboven’ denkt men goed bezig te zijn.

En àls er al eens commentaar komt, dan kun je er donder op zeggen dat het uit de altijd jankende hoek komt en dus van nul en generlei waarde is.

Persoonlijk heb ik, tijdens mijn beroepscarrière, heel dikwijls tegen de stroom in gezwommen. Dat kwam aanvankelijk soms eigenaardig over. Maar op de duur werd er rekening mee gehouden. Vooral omdat werd vastgesteld dat mijn voorstellen het echt wel deden in de praktijk.

En ja, het kwam zelfs zo ver dat openbare projectontwikkelaars éérst het advies van mijn dienst kwamen inwinnen alvorens hun project in te dienen!

Lef van mijn kant? Neen!
Is dit column als eigen bluf bedoeld? Neen!

Het wil enkel aantonen dat, àls je ergens iets over weet én weet waarover je praat, je gehoor zult vinden. Vind je dat niet bij laagdrempelige instellingen, ga dan meteen door naar hogere of de allerhoogste. En lukken zàl het. Want zélfs politici zijn niet zo dom dat ze niet zouden weten dat ze heel afhankelijk zijn van de mensen die met beide benen in de praktijk staan.

Willy.

We leven dus bijna een jaar regeringsloos en het ziet er niet naar uit dat daar verandering in komt. Onze regeringsvorm lijkt volledig klemgereden. Kon op termijn ook niet anders, want al gaat de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel.

Leugen? Jawel! Onze samenleving stikt er in, en zoals meestal het geval is, begint de vis te stinken aan de kop. Liegen is zo normaal geworden dat, àls al eens waarheden worden verteld, overal de wenkbrouwen worden gefronsd.

Als we weer eens het gezicht van een minister of ‘ministeres’ op het scherm zien, dan weet elk normaal denkend mens al bij voorbaat dat ofwel leugens zullen verkondigd worden, of wegens gebrek aan doorzicht prietpraat zal worden verteld. Zo van ‘We zullen dit en we zullen dat…’ zonder er bij stil te staan hoeveel energie en geld ‘dit en dat’ weer zal kosten, áls het uiteraard al mogelijk is in de praktijk. Het resultaat van dergelijke uitspraken is dan ook dat NIETS zal worden gedaan.

Na dit scenario lang genoeg te hebben ondergaan, begin ik me af te vragen of we niet rijp zijn voor een totaal nieuwe regeringsvorm. Een regeringsvorm die de leugen bij de horens pakt en voorgoed verbant uit de samenleving. Ja, die zelfs zware straffen stelt op leugens in het nieuws. Zo van die onmogelijk hoge boetes die je krijgt als je één km/u te snel rijdt.

Een regeringsvorm die het woordje ‘officieel’ weer enstig neemt. Iets dat verschijnt in het nieuws… zou ‘officieel’ moeten zijn. Dàt is wat de mensen ervan verwachten tenminste. En velen nog altijd geloven ook! Maar helaas… we worden dagelijks om de oren geslagen met halve waarheden en hele leugens. Blijven we dat slikken? Zijn we dan echt zo erg gedegenereerd dat we blijven geloven in sinterklaas? In regelrechte roddelpraat? Zélfs, en vooral, van onze ‘leiders’?

Gaat het slecht met de schatkist? Wel, vertél dat dan ook aan de bevolking. En doe het met kennis van zaken. Zeg waar het op aankomt en vertel er bij wat er tegen kan gedaan worden.

Het zal niet sympathiek klinken misschien, maar zal (misschien pas op termijn) wél motiveren. Open kaart spelen. Niéts verbloemen om sympathie te winnen. Eerlijkheid duurt nog altijd het langst. Zélfs in onze bepamperde samenleving.

Een samenleving die zichzelf kapot maakt door knuffelbeleid uit angst niet herkozen te worden. En wees er maar zeker van… dat kost ons pakken geld en ongemak! En daar staat niemand bij stil…

Als demonstratie van dit laatste duik ik even heel diep in mijn herinnering, toen, zowat veertig jaar geleden, in de gemeente waar ik voor werkte de eerste parkeermeters werden geplaatst. Op een haar na een primeur in België.

DOEL: in belangrijke commerciele straten de klanten de gelegenheid geven ‘even’ te parkeren om boodschappen te kunnen doen. Dat kon namelijk niet meer omdat die straten volgeparkeerd waren met auto’s van bewoners en winkelbediendes.

EERSTE KRITIEK: kwam van de winkeluitbaters zélf: konden hun eigen auto’s niet meer parkeren! Eisten… jawel… inspraak. Met heel veel moeite konden we hen (mét de waarheid) uitleggen dat het juist in hun voordeel zou werken, want wiens wagen wilden ze voor hun deur: die van hén of die van een klant? Desondanks moesten we manu military doordrijven, en pas veel later bleek dat de verkoopscijfers enorm waren gestegen en was er sprake van enige dankbaarheid.

TWEEDE KRITIEK: kwam van mindervaliden die in dergelijke straten woonden. Konden hun wagen ook niet meer voor de deur parkeren. We besloten, vermits mindervaliden toch maar een kleine minderheid vormden, die gratis te laten parkeren met kaart van mindervalide.

Maar dat was zonder de waard gerekend!!! Na enkele jaren bleken (met tellingen gecontroleerd!) 35% van de autobezitters en bezoekers in de gemeente mindervalide te zijn!!! Of tenminste toch… zo’n mindervalidenkaart te hebben bekomen.

Het spaaklopend sociaal systeem was weeral eens op gang geschoten: de jankerds lieten zich mindervalide verklaren door hun huisdokter, die twee mogelijkheden had: toestemmen en de formulieren tekenen, of de helft van zijn klanten verliezen. De formulieren moesten weliswaar in Brussel worden goedgekeurd, en er waren ‘zogezegd’ strenge controles… Maar zoals normaal in België: ze glipten allemaal door de mazen van dit ‘strenge’ net!

En toen begon de ellende weer: de commerciële straten slibden weer dicht! Nu met ‘zogenaamde’ mindervaliden. Potentiële klanten vonden weer geen plaats meer.

En nu zou je kunnen zeggen: ach ja… we zijn Belgen en kunstenaars in het omzeilen van de wet. Ja maar… en de échte mindervaliden dan? De mensen die écht hun auto dicht in de buurt moesten hebben?

Die mensen een speciale parkeerplaats voor mindervaliden geven voor hun deur was geen optie, want ook dié werd schaamteloos in gebruik genomen door de ‘kaartbezitters’ en daar kon je niks tegen doen.

We konden geen kant op en waren verplicht de vrijstelling voor mindervaliden terug af te schaffen IN HET BELANG van de echte mindervaliden, die nu tenminste, zij het tegen betaling, weer boodschappen konden doen.

Natuurlijk botste die ‘onsympathieke’ maatregel weer op enorme kritiek, en moest ik in dat bepaalde jaar vele honderden boze brieven beantwoorden met de correcte uitleg en reden voor die maatregel. Maar ik deed het graag en ik deed het met mijn hart. Ontzag me geen moeite en beantwoordde elke brief persoonlijk. De echte mindervaliden waren nog maar eens het slachtoffer geworden van de profiteurs onder ons. Profiteurs van een sociaal systeem dat profiteren promoot wegens gebrek aan efficiente controle.

Tja… als je de waarheid verkiest boven het wijsmaken van sprookjes, geef je jezelf wél een pak werk, maar kom je wel degelijk tot een systeem dat aan het algemeen belang beantwoordt.

Geen controle? Toch wel hoor! Nu wees het ‘vingertje van hogerhand’ weer naar de politie. Weliswaar NA het gehele systeem zodanig te hebben opgezet dat ook de politie, zoals gewoonlijk, machteloos stond. Misbruiken waren onmogelijk vast te stellen bij gebrek aan ondubbelzinnige kaarten met nummerplaat, naam en adres van de ‘mindervalide’, en nog veel andere uitgevonden ‘zotheden’.

En weer waren het de jankerds onder de kaartbezitters die het systeem hadden helpen kapotmaken: hun naam op de kaart zetten zou hun ‘privacy’ schenden! De nummerplaat mocht er ook niet op, want de mindervalide betovergrootvader moest ook met de auto van zijn achterkleinkind of wie dan ook kunnen vervoerd worden… Die betovergrootvader ergens uit Brussel had waarschijnlijk in geen jaren de zee nog gezien, maar toch stond de wagen van zijn achterkleinkind of buurman elk weekend weer aan de kust geparkeerd met ‘naamloze’ kaart van mindervalide.

Ja… de Belg is héél inventief in dergelijke zaken. En ik zou de eerste zijn daar de humor van in te zien… ware het niet dat de echte mindervaliden er het slachtoffer van waren!

Bovenstaande herinnering toont nog maar eens duidelijk aan hoe jankerds en profiteurs onze samenleving telkens weer grondig weten te verpesten en elke oplossing die het algemeen belang op de eerste plaats stelt in de weg staan. En dit zal voortduren zo lang we naar die jankende profiteurs gaan luisteren!

En wat mij betreft: ik heb het mezelf echt wel jarenlang heel moeilijk gemaakt door telkens weer voor het algemeen belang te kiezen. Dat vond ik gewoon mijn plicht en daarvoor werd ik betaald. Moest ik tegen heilige huisjes schoppen? Wel, dan schopte ik ertegen. Ook moest ik hierdoor tot vervelens toe vele duizenden brieven schrijven. Maar achteraf bleek het allemaal wel de moeite waard geweest te zijn voor mijn eigen zielerust: nooit heb ik me laten verleiden leugens te schrijven. Enkel maar de (soms harde) waarheid. Een koe een koe noemen en er geen doekjes om winden! En dat werkte!!! Niét altijd direct, maar wél op langere termijn.

Waarom niet hetzelfde principe gebruiken op nationaal gebied? Waarom steeds weer met niet waar te maken sprookjes afkomen? Daarop is slechts één antwoord te bedenken: Gemakzucht! Geven wat gevraagd wordt. Ook al snijdt de vragende (lees: jankende) partij er zichzelf mee in de duim.

Net wat moderne ouders doen: kindje jankt om ijsje? Gééf het een ijsje. Dan ben je (voor enkele minuten) van het gejank af. Op langere termijn? Hm!!!

Op lange termijn sta je dan als ouder nergens meer, want de eisen zullen steeds hoger worden, tot het onmogelijke toe. Net zoals een regering op lange termijn nergens meer staat met het huidige knuffelbeleid. Niet eens meer in staat is een regering te vormen!

Willy.

De nieuwe tramlijn Deurne – Wijnegem is voor 2/3 af, en nu wordt de bouwvergunning ingetrokken door de raad van state!!!

De buurtbewoner die vier jaar geleden naar de raad van state stapte en er tot twee keer toe bot ving, is nu zelf verrast dat achter zijn rug om het dossier toch tot op de bodem werd uitgespit op zoek naar dat éne kleine foutje!!!.

O ja? Waarom is hij pas verrast ná het zien van het onheil dat hij heeft aangericht?

Hoewel het al lang niet meer mijn probleem is, word ik nog altijd kotsmisselijk bij het zien en horen van die ‘inspraakgeile’ genieën.

Die hele onverkwikkelijke geschiedenis is nog maar eens een bewijs dat je in dit land niets kunt doen zonder dat jankerds om inspraak schreeuwen. Schoenmakers die beter bij hun leest zouden blijven in plaats van zich te moeien in zaken waar ze geen verstand van hebben. Stuurlui aan wal die het altijd beter kunnen, maar in werkelijkheid enkel aan het belang van hun eigen kleine persoontje denken.

Het motief voor de klacht blijkt, as usual, de angst dat zijn straat meer sluipverkeer zou krijgen. Altijd weer hetzelfde liedje in het verkeer:

“Door MIJN straat mag niemand rijden. Maar IK mag wél door andermans straten rijden!” Egoïsme ten spits gedreven. Dat honderden auto’s door de straten van Jan en Piet rijden, daar hebben ze geen enkel probleem mee. Vinden ze helemaal normaal. Maar toch niet door HUN straat hé?

Dergelijke mensen zou men gewoon het rijbewijs moeten ontnemen. Zo kunnen ze zelf ook niet meer door andermans straten rijden.

Maar in België worden dergelijke parasieten, die de samenleving zware schade toebrengen, ernstig genomen. Vallen prachtige projecten in duigen, of zoals nu het geval is, worden bijna afgewerkte projecten lamgelegd.

Ik drukte er vroeger al op: inspraak zonder inzicht leidt tot uitspraak zonder uitzicht.

Inspraak dulden van volslagen leken, is vragen om problemen. Want die leek kent niets van de stof op zich; het interesseert hem ook niet. ZIJN kleine omgevinkje moet smetteloos clean blijven. De nadelen van onze auto-samenleving moeten ze maar voor andermans deur dumpen.

Bij de systematisch terugkerende perikelen rond luchthavens is het idem dito: iedereen gaat graag op reis en neemt daarvoor graag het vliegtuig. Maar o wee als dat vliegtuig opstijgt boven het dak van een jankerd! En nu zou ik wel eens willen weten waar in België een vliegtuig nog zou kunnen opstijgen zonder over iemands dak te vliegen… of zonder dat iemand zijn huisje komt bouwen nét onder de vluchtroute.

“De Macht aan het Volk” mag dan al een mooi ideaal zijn… het werkt niet! Het zorgt enkel voor extra kosten door voor iedereen goed te willen doen, met als enig resultaat dat je voor niemand goed doet. En wie dat nu nog niet doorheeft zal het nooit doorhebben.

Geef in elke branche de macht aan diegene die hard heeft moeten studeren, ervaren of knokken om inzicht in ‘zijn’ stof te krijgen. Die weet waarmee hij bezig is. Laat hem in het algemeen belang werken. Niét in het sterk versnipperde belang van honderden inspraakgeile enkelingen die allemaal wat anders willen voor hun persoonlijk belang.

Dàn pas zal de samenleving weer een stukje gezonder geworden zijn.

Willy.

Ik zou vandaag niets hebben geschreven. Veel te mooi weer, veel te druk met genieten: een abdijbiertje… een schoteltje Italiaanse ham… meer moet dat niet zijn hé?

Maar toen kwam mijn vrouw op het idee die levensgenieter even op de gevoelige plaat te zetten, met dit resultaat:

’t Was trouwens al na den elven…

En ik peinsde bij mezelven…

’t Moet maar niet zo lekker zijn,

Dat ham- en bierfestijn.

Ik wens dan ook al mijn vrienden een even prettig weekend als dat van ons. Wij zullen er in elk geval wel wat van maken met dit mooie weer!

Willy.

Tiens. Nu mag zout plots wél en vermindert de kans op een hartaanval zelfs heel sterk volgens onderzoek door de universiteit van Leuven. Die onderzoeken zouden uitgewezen hebben dat we zelfs twee keer zoveel zout mogen gebruiken als voordien was gedacht. Enkel wie last heeft van hoge bloeddruk moet aan een zoutarm dieet.

Hm. Mijn eetgewoontes verander ik in elk geval niet, want ik heb nooit mijn zoutgebruik noch wat dan ook afgestemd op wat de medische wereld orakelt. Wél op wat ik lekker vind en waar ik me goed mee voel, en ik ben er van overtuigd dat mijn lichaam veel beter weet wat het wel en niet nodig heeft dan al die geleerde professoren samen.

Dat bericht heeft op mij dan ook geen enkel effect, tenzij dat het nog maar eens bewijst dat we al die nonsens van de medische wereld letterlijk met een korreltje ZOUT moeten ne

En nu dwalen mijn gedachten eventjes af naar al die arme mensen, gelovers in de onfeilbaarheid van medicijnmannen of meelopers met de trends, die al die jaren bijna zoutloos, en dus ook smakeloos, hebben gegeten terwijl daar geen enkele reden toe was. Erger nog! Ze liepen meer risico op een hartinfarct. O ironie!

Net zo is het met sigaretten. Ooit gepromoot door de medische wereld, en nu, na ook zo’n voorbarige plotse ommezwaai, slachtoffer van een draconische heksenjacht.

Ik ben er van overtuigd dat het net is als met dat zout: slecht voor ‘sommige’ mensen. Goed voor de anderen.

Ontegensprekelijk slecht voor mensen met longproblemen.

Maar toch ook met vele voordelen voor sommige anderen. Naar mijn mening ook een veel gezonder middel tegen stress dan al die antidepressieve rommel van de apotheek.

Mag ik nog een beetje baas zijn in eigen lichaam alstublieft meneer doktoor? Mag ik ook nog een klein beetje luisteren naar wat dat lichaam vraagt? Is het mijn schuld dat er mensen met hoge bloeddruk rondlopen? Is het mijn schuld dat er mensen met longaandoeningen bestaan?

Die mensen zullen heus wel voor zichzelf voelen wat hen schade berokkent en wat niet. En als een rokerige kroeg hen schade berokkent, dan blijven ze daar maar liever weg. Veel verstandiger dan al de andere klanten te laten buitenwippen.

Maar al met al vind ik het toch braaf van die professoren dat ze de vroegere fouten bekennen… Wanneer bekennen ze dat sigaretten niet voor iederéén slecht zijn? Of toch minstens minder slecht dan antidepressiva?

Hartelijk dank bij voorbaat meneer doktoor.

Willy.

Ze hebben hem dus te pakken. Tenminste, dat zeggen ze dan wel, maar de manier waarop ze hem met supersonische snelheid op zee hebben ‘begraven’ roept toch vraagtekens op bij mij. Waarom al die haast? Waarom het kostbare ‘bewijs’ zo snel mogelijk verdonkeremanen?

Zeg me nou niet dat we dezelfde toer opgaan als destijds met Hitler hé? Op de duur wist niemand nog of hij nu dood, ontsnapt of gevangen was. Is de geschiedenis zich aan het herhalen?

Ik hoop dat ik ongelijk heb, maar iets in me zegt: ‘eerst zien en dan geloven’. Het zaakje lijkt me helemaal niet koosjer. Komt bovendien op een moment dat Obama wel een steuntje in de rug kan gebruiken.

De Amerikanen daarentegen twijfelen niet en zijn volop in feeststemming. Ach ja… de gelovigen zijn dat ook met Kerstmis. Oók om wat ze werd verteld.

Niet dat ik iets tegen Obama heb hoor! Verre van. Hij lijkt me wel de juiste man op de juiste plaats. Maar ja… enerzijds neemt mijn speurneus een eigenaardig luchtje waar, anderzijds hoop ik dat mijn neus me bedriegt.

Maar stel dat ze de verkeerde pakten. Iemand die niets met Osama Bin Laden te maken heeft… Hoe verdoezel je zo’n megablunder? Juist! Supersnel en superdiep in zee dumpen. En komt de ware Osama nog ooit met een videoboodschap op TV? Dan vertel je doodleuk dat het een dubbelganger is. Niet moeilijk trouwens met die baardmannen die allemaal op mekaar lijken.

Alhoewel… mét of zonder Osama… aan het terrorisme zal er wel niets veranderen hoor. Zo lang er extremisten zijn, zal die ‘oorlogsvoering onder de gordel’ wel blijven doorgaan. En aan extremisten lijkt er in deze wereld geen tekort.

Als het allemaal waar is, heeft Amerika mooi wraak kunnen nemen, maar daarmee niets gewijzigd aan het verder verloop van de geschiedenis in het algemeen en het terrorisme in het bijzonder.

Willy.

In Memoriam.

Schrijven heeft vandaag geen zin.
Mijn gedachten dwalen af naar ‘t Zwin!
Waar twee vrienden, veertig jaar geleden,
Uit plichtsbesef hun leven moesten geven.

Toen, vóór ze wisten wat er gebeurde,
Een salvo de stilte van de nacht verscheurde.
Daar lagen ze, in één seconde neergeveld
Droevig resultaat van zinloos geweld.

Veertig jaren zijn verstreken
Maar hun dood werd niet vergeten.
We herdenken ze zoals het hoort.
Ze vergeten doen we nooit.

Willy.

Letterlijk en figuurlijk in de nasleep van het Britse koningspaar volgde de zus van Kate… Pippa.

En als ik even heel erg onbescheiden mag zijn… hoe stralend Kate ook overkwam op TV… mij leek het toe of iemand anders ongewild de show stal! Ongekunsteld en met ontwapenende charme.

Zodra haar figuur op TV verscheen, en zonder zelf op welke manier ook om aandacht te vragen, leek het allemaal om hààr te doen: Kate’s zus, Pippa.

De camera’s gingen onmiddellijk met haar flirten, ondanks het waarschijnlijk strakke protocollaire schema. De cameramannen moeten ijzersterk geweest zijn om de camera’s nog van haar weg te draaien. Echt paardenwerk moet daar geleverd zijn door die arme drommels. Je zag het zó: het liefste leken ze de verdere dag aan háár te besteden.

Zoals ze hier trouwens binnenkomt is het wel echt een natuurtalent. Bescheiden en bijna verontschuldigend, maar toch ook zo zelfzeker als wat. Ze lijkt bijna te zeggen: “Sorry hoor dat ik hier ook ben… ik wil heus de show niet stelen!”

Maar even later ontpopte ze zich dan weer ongekunsteld in een professionele sleepdraagster.

Fenomenaal zoals zij met diezelfde onovertroffen gratie de sleep hier draagt.

Nam William de verkeerde zus? Neen hoor! Kate mag er ook wel zijn, en als toekomstig koningspaar kan Engeland zich geen beter wensen. Kate lijkt eerder de sterke hand die een land, en William ook wel, nodig heeft. Pippa straalt alleen maar gratie en charme uit.

Spijtig voor Harry, die zijn blikken niet van Pippa kon afhouden: ze heeft al een partner. Een heel rijke bankier dan nog wel.

Poor Harry! Of… wie weet? Never say never zeggen ze toch in Engeland?

En als ik als meisje de keuze had met een rijke bankier naar het altaar te stappen, of, zoals Pippa nu hier, naast een bloedechte prins… mijn keuze zou gauw gemaakt zijn.

Bovendien zou je op bovenstaand plaatje enkel de koppels van plaats moeten verwisselen.

Harry boy, grijp je kans!!! Who knows?

Willy.

Wat romantiek betreft waarschijnlijk wél!

Een prins en een burgermeisje.

Lijkt verdacht veel op een Assepoestersprookje, en dat is het eigenlijk ook wel.

Het huwelijk bewees in elk geval dat de Britten hun koningshuis nog weten te waarderen en dat dit koningshuis het ook nog weet waar te maken.

Een toekomstig koningspaar om jaloers op te worden in een wereld waarin de monarchieën langzaam afbrokkelen en verwateren.

Tenminste, als je de Britse monarchie vergelijkt met sommige andere die er, wàt ze ook maar proberen, de grootste moeite hebben zichzelf geloofwaardig op te stellen.

Naar mijn bescheiden mening kan, met een dergelijke troonsopvolging in zicht, de Britse monarchie niet meer stuk en mag als voorbeeld voor de hele wereld doorgaan:

Een intelligente man met ballen aan het lijf, en een vrouw die pal achter hem staat.

Had Diana dat nog maar mogen beleven!

Daar kunnen wij Belgen alleen maar van dromen.

Met enige verwondering zag ik op TV dat VTM onder andere Pol Vandendriessche had afgevaardigd! De man die monarchieën haat. (Zou je ook niet in België?). Maar zelfs hij was onder de indruk en kon geen negatief woord uitbrengen.

Bewijs te meer dat monarchieën nog steeds kunnen werken… mits er ooit een generatie uit voortkomt die zich duidelijk weet te profileren. Dat is duidelijk het geval met William. Bij ons? Misschien nog een generatie geduld oefenen?

Met Mathilde lijkt er tenminste ook wat nieuw bloed in ons sterk decadent wordend koningshuis gekomen? Afwachten maar.

Willy.

Ik heb altijd al grote bewondering gehad voor wetenschappers die hun wetenschap ook positief in de praktijk weten te brengen. Slimme wetenschappers dus, want je hebt er ook domme. De ervaring leerde me ze in categorieën onder te brengen:

- Zij die een massa ‘weten’ maar daar verder niets mee doen, laat staan dat ze er iets aan toevoegen, kritisch denken, of er een eigen mening over hebben.

- Zij die, in plaats van zich op school te laten instrueren, zich eerder lieten indoctrineren en alles wat gezegd werd als zoete koek slikten.

- Zij die school liepen omdat ze ‘moesten’ van de ouders of omdat ze in studeren een goede mogelijkheid zagen om hun toekomst veilig te stellen.

- En tenslotte zij die leerden, nadachten, een eigen mening hadden over het geleerde, en er kostbare informatie en verbeteringen aan wisten toe te voegen.

Helaas, deze laatste categorie wordt nogal dikwijls gedoodverfd als controversieel… rebels… gevaarlijk voor de samenleving. Terwijl zij het juist zijn die de evolutie stimuleren.

Zo lang het over exacte wetenschappen gaat zoals wiskunde en zo, is er geen probleem. Twee en twee is vier en daar valt niet aan te tornen.

Gaat het over minder exacte dingen, zoals theologie of gezondheidsleer, dan is het eerder opletten geblazen want de docent kan je wijsmaken wat hij wil, en vooral zijn eigen mening indoctrineren. Een mening die hij dan weer klakkeloos heeft overgenomen van zijn eigen docent…

Een comfortabele mening dus, want er hoeft niet te worden nagedacht: zo was het, zo is het en zo blijft het.

Er hoeft, in de theologie bevoorbeeld, ook niets te worden bewezen want er is geen enkel bewijs. En waar geen bewijs is, kan ook het tegendeel niet worden bewezen.

En zo komen we dan maar weer terecht bij religies. De aller-comfortabelste wetenschap die je je ook maar kunt indenken.

De bron is gewoon de fantasie van de bedenker. En al leefde die nog in het stenen tijdperk, zijn fantasie blijft meegaan. Je zou denken dat de toenemende kennis van de bevolking voor een vervaldatum zou moeten zorgen. Maar neen hoor! Tegen alle nieuwe ontdekkingen en bewijzen in blijft die fantasie doorwoekeren in de geest van het volk.

Telkens weer vinden de aanhangers een middel om nieuwe tegenbewijzen te ontkrachten. Niet moeilijk, want dat doen ze vanuit hun comfortabele positie: het verkondigen van een onbewijsbare wetenschap.

Kennis en eigen inbreng worden vervangen door dat geniale woordje: ‘geloven’. Héél erg comfortabel dus en niet te ontkrachten. Als een muur wit is, maar de docent zegt dat hij zwart is, dan IS hij zwart.

Wat ik altijd al ongeloofwaardig heb gevonden is dat de mens van tegenwoordig, gewapend met de wetenschap van tegenwoordig, er tóch altijd weer inloopt. Hoe ‘oud’, ontkracht en voorbijgestreefd die religie ook maar mag zijn.

Ik kan dan ook maar één conclusie trekken uit de tegenwoordige doorsnee gelovige mens:

Ondanks alle wetenschap en kennis, is die mens op zich totaal niet geëvolueerd. Zijn lichaam leeft in de eenentwintigste eeuw. Gebruikt gretig computers en andere technologische snufjes. Maar zijn geest is toch blijven hangen in het steentijdperk.

Hoe dat mogelijk is? Heel simpel: elke religie heeft zijn ‘fictieve’ stok achter de deur, en daarop, en nergens anders op, berust het succes: “ Let op! Want als je ons niet gelooft kom je in de hel terecht! En daar zul je eeuwig branden en huilen van de pijn. ‘Eeuwig’ weet je wel? Zonder enig uitzicht op een einde!” Het sadisme op de spits gedreven!

De aanhangers werden van kindsbeen af om de oren geslagen met dergelijke fantasierijke waandenkbeelden. Pure bangmakerij.

Gevolg: zélfs als hij heel sterk twijfelt denkt elke gelovige: “Het zou eens waar moeten zijn… ik neem maar liever mijn voorzorgen!”.

Het recept voor een duurzame religie is dan ook heel eenvoudig:

1. Fantaseer een God en plaats hem in een ideologische en utopische ‘wereld’.

2. Zorg ervoor dat die God je massa’s fictieve voordelen heeft te bieden door er een aantal mooie en ‘zaligmakende’ verhaaltjes aan toe te voegen.

3. Wapen je tegen de ‘denkende mens’ door vreselijke straffen te bedenken voor wie niét gelooft maar liever nadenkt.

En voilà. Je religie is klaar voor gebruik. En zodra je voldoende aanhangers hebt hoef je zelfs niet te wachten op die hel. Je kunt het zaakje dan een beetje forceren door die hel al op aarde te maken voor de ‘ongelovigen’. Je kunt ze vervolgen, folteren, doden, alles wat je maar wilt.

Je kunt een bloedbad scheppen, alleen maar in naam van je uitgevonden God. Je kunt oorlogen doen ontstaan. Hele volkeren tegen mekaar opzetten met onbewijsbare en dus ook onontkrachtbare ‘roddels’. Je kunt het begrip ‘terrorisme’ introduceren in de wereld. Alles wat je maar wilt…

Zolang… zo lang als de mens liever wil ‘geloven’ dan ‘weten’.

Willy.

Of je het nu leuk vindt of niet, maar winstbejag is de eerste en voornaamste drijfveer die onze maatschappij in stand houdt!

En hoewel het woord op zich dan al negatief mag klinken, we kunnen niet zonder. Want zonder…

- Zou er maar weinig medicatie zijn;

- Zou de technologie hooguit nog uit paard en kar bestaan.

- Zouden we geen TV kunnen kijken, niet kunnen mailen, internetten of wat dan ook!

Waarom? Gewoon omdat, op enkele eenvoudige uitzonderingen na, de technologie zo ver is gevorderd dat nieuwe uitvindingen, vernieuwing en de daarvoor nodige research zo kostbaar is geworden dat een enkeling er enkel nog kan over denken, over dromen, ideeën kan hebben, maar zonder kostbare apparatuur niet verder komt.

En dus spendeert hij er ofwel een fortuin aan met bedenkelijk resultaat, of hij zoekt een sponsor. Maar mecenassen in de ware zin van het woord, dus vermogende mensen die kunstenaars en zo steunden… bestaan er niet meer. Als ze tenminste ooit bestaan hebben zonder dat winstbejag ook dààr de drijfveer was.

Een sponsor zal pas sponsoren als hij er op een of andere manier munt kan uit slaan. Farmaceutische bedrijven zullen de ontwikkeling van een geneesmiddel pas steunen als er grote zekerheid bestaat dat het middel als zoete broodjes over de toonbanken zal gaan… en zij het alleenrecht krijgen en dus dubbel en dik het geïnvesteerde bedrag zullen terugwinnen.

Een uniek middel tegen een bepaalde ziekte ontwikkelen puur uit menslievendheid? Soms… misschien wel de uitvinder zelf ervan, voor zover ook dié niet vooral op winst is belust. Maar zodra voor de ontwikkeling kostbare apparatuur nodig is, moet hij toch in de gunst weten te komen van bedrijven die over die middelen beschikken, of er tenminste het kapitaal voor hebben.

Tja, zo gaat het nu eenmaal. Je kunt het woord winstbejag dan wel als negatief beschouwen, maar de positieve kant eraan is dat we, zonder winstbejag, nérgens zouden staan. Noch in de geneeskunde, noch in de technologie.

Ontwikkeling kan nu eenmaal niet zonder kapitaal. En ergens mogen we nog blij zijn ook dat we kapitalisten hebben die het, ondanks alle winstbejag, toch allemaal mogelijk hebben gemaakt.

Maar zodra zo iemand begint te dromen over het aan de man brengen en industrialiseren… dàn pas kun je hem beter dringend naar de dichtstbijgelegen psychiatrie sturen. Zoniet gaat hij een uitzichtloos avontuur tegemoet.

Negatief? Bijlange niet! Zo is de wereld nu eenmaal geëvolueerd en we kunnen er alleen maar dankbaar de vruchten van plukken.

Karl Marx mag het in zijn boek ‘Het Kapitaal’ dan wel anders hebben bekeken… zonder kapitaalkrachtigen zouden we nergens staan.

De ontwikkelingen in het destijds zo communistische Oostblok hebben dat trouwens duidelijk bewezen… En dat communisme wàs gestoeld op de theorieën van Karl Marx: alles voor vadertje staat, tot welzijn (?) van het volk.

Mooie theorie trouwens… althans theoretisch. In de praktijk echter was één factor vergeten: de factor ‘mens’. De mens die pas gaat marcheren als hij een groot deel van de koek krijgt.

Geef je die koek aan de staat, dan demotiveer je elke privé ondernemingslust, en komt de winst in handen van… ja… de mensen die zich ‘de staat’ noemen. En of je het nu wilt of niet… die mensen gaan doen wat mensen altijd al deden: eigenbelang zoeken.

Conclusie: laat dat eigenbelang dan maar liever rustig in handen van zij die er voor moesten knokken. Die zijn, als ze hun fortuin willen behouden, wel verplicht dat eigenbelang zo te gebruiken dat we er met zijn allen wel mee varen.

Want als dat niét het geval zou zijn zouden we hun producten ook niet kopen en mogen ze het vergeten.

Willy.

Gisteravond tijdens het nieuws werd me eindelijk het antwoord op een prangende vraag in de schoot geworpen:

Twintig jaar. Dat blijkt de tijd te zijn die een politieke frank nodig heeft om te vallen.

Nu  namelijk pas ‘wordt gedacht’ aan het weer afsluiten

Daarin stond onder andere te lezen dat alles wat aan een grenspost herinnerde zo spoedig mogelijk diende te worden verwijderd, zodat een heel open infrastructuur kon worden gecreëerd.

Toén, en niet 20 jaar later, viel mijn frank en herlas ik de brief tien tot twintig maal. Kon ik mijn ogen geloven? Klopte het adres van de afzender wel? Wist die afzender wel waar hij mee bezig was?

En ik droomde weg. Droomde weg naar mijn eigen huis en haard. Stelde me voor dat ik bij dag en bij nacht de voordeur wagenwijd liet openstaan. Meer nog… dat ik die voordeur uitbrak en het voetpad heraanlegde zodat het recht mijn woning binnen liep. Uitnodigend. “Komaan jongens, hier moet je wezen! Hier hebben we alles in overvloed. Maar we vertrouwen er wél op dat jullie de handjes thuis houden hoor!” En dan rustig gaan slapen…

Drie keer raden wat dààr het gevolg zou van zijn.

En toch… hoe gek en naïef het ook mag klinken, politici wisten dat waar te maken! Grenzen hoefden plots niet meer. In een tijd dat de onveiligheid jaarlijks verhoogde door steeds meer legale en illegale allochtonen. In een tijd dat, als de politie illegalen aantrof op straat, ze die een boterbriefje moesten geven waarop stond dat ze het land binnen 24 uur moesten verlaten.

Kinderlijk naïef natuurlijk! 24 uur later werd zo’n kerel natuurlijk weer aangetroffen en kreeg hij wéér zo’n boterbriefje. Tot vervelens toe! Deed me denken aan de kleuterklasjes. Het vingertje van de juf ging omhoog met de woordjes: “ventje… dat mag je nooit meer doen hoor!”.

Toén werkte dat nog. Tenminste toch op ons, naïeve naoorlogse kleutertjes. Wat juf zou doen als we het nog eens deden wisten we wel niet, hoéfden we ook niet te weten, maar we veronderstelden toch dat het wel iets vreselijks zou zijn en waagden het niet om het nog eens te proberen.

Nu steken de juffertjes in het parlement datzelfde vingertje omhoog… héél ernstig-streng kijkend, denkend met kleutertjes te doen te hebben. Maar het zijn verdorie zware criminelen!!! Dat vingertje werkt niet meer! Maar dat hebben ze nog niet door in de Wetstraat, want ik zie het vingertje bijna dagelijks in het nieuws:

“Wie dit of dat doet… ‘riskeert’ bla bla bla… er zal strenge controle zijn…”

Je ziét het vingertje niet, maar het is er wel. En uiteindelijk zijn de enigen die ‘zwaar beboet’ worden de brave autochtone burgers. De ‘godvrezende burgers’. De burgers die braaf genoeg zijn om het rookverbod in hun café te laten naleven in afwachting van hun totaal faillissement.

Want ZIJ, en niét de illegale criminelen, zullen zwaar beboet worden als ze hun boterham proberen te redden! Want bij HEN, de legale, autochtone, brave Belgen, werkt het vingertje van juf nog altijd. En heeft juf zelfs een verdomd zware stok achter de deur.

Torenhoge boetes worden met milde hand uitgedeeld onder de brave landgenoten, uit frustratie omdat ze niet eens een tandenstokertje achter de deur hebben staan om het steeds groter wordend leger migranten te beboeten als dié iets misdoen.

In ieder geval, er is al een stukje van mijn prangende vraag opgelost: hoe lang doet de politieke frank er over om te vallen? Minimum 20 jaar dus. En nu maar afwachten wat het maximum zal zijn. Want tussen een politiek idee en de uitvoering kan tot een eeuw verschil steken stelde ik al vast.

Eerst moet een consensus bereikt worden. Dan moeten modaliteiten worden vastgesteld. Teksten (ai) worden opgesteld… Puntjes en kommaatjes minutieus geteld… een legertje douaniers moet uit de mouw worden geschud. En tegen dan hoéft het al niet meer, want dan zijn ze al lang allemaal doodleuk en grenzeloos binnengesjeesd.

Kan een grens er enkel nog toe dienen ze niet meer te laten ontsnappen. Maar daar zal weinig neiging toe zijn vrees ik.

Minimum 20 jaar dus… dat weten we dan alweer. Toch met dank aan de openhartigheid van de nieuwsdienst.

Willy.