Archief

Nog maar even zo een van die Spaanse solidariteits-toestanden waarnaar wij het nakijken hebben.

Voor het eerst in mijn leven reed ik langs Spaanse wegen, en op een bepaald moment reed ik achter een vrachtwagen. Plots ging diens rechter knipperlicht branden. Ha! Hij zou afslaan en dan was ik er vanaf. Alhoewel… ik vroeg me af waar die kerel wou afslaan, want rechts naast me was een afgrond van toch wel 100 meter diep!

Maar hij sloeg niet af! Bleef gewoon doorrijden. Ik keek of er tegenliggers waren en reed hem voorbij. Later op de dag had ik precies dezelfde situatie voor, en nog eens en nog eens. Toen begreep ik het:

Als een Spaanse trucker zijn rechter knipperlicht aansteekt, betekent dit dat je hem voorbij kunt! Met andere woorden: vanuit zijn hooggeplaatste positie kijkt hij niet alleen uit voor zichzelf, maar ook voor jou!

En dat kwam enkele dagen later volledig tot zijn recht toen i

k over een steile, kronkelende bergpas reed, en me plots achter een kilometers lange file trage vrachtwagens bevond.

De achterste liet op een bepaald moment zijn rechter knipperlicht werken. Ik reed voorbij en stelde vast dat ze dat allemaal gedaan hadden. Lustig reed ik truck na truck voorbij. Tot enkele vrachtwagens vóór me eentje zijn arm uit het raam stak als een soort stopteken. Ik glipte tussen twee trucks in die netjes plaats maakten voor me, en ja hoor! Even later kwam een tegenligger af. Daarna gingen alle knipperlichten weer aan.

Betrouwbaar? 100%!!! Aanvankelijk lijkt dat systeem een beetje griezelig, want tenslotte leg je blindelings je leven in hun handen op bochtige, onoverzichtelijke wegen! Maar dat kan. Ze kijken echt voor je uit en zullen je heus niet laten verongelukken. Moeten daar waarschijnlijk een soort erecode voor hebben.

Het maakte mijn verdere reis, ondanks de soms smalle wegen, een stuk ontspannender. En vrachtwagens vond ik niet langer een hinder op de weg, maar voelde me er pas veilig tussen. Ontroerend hoe die camioneros niet enkel op zichzelf, maar vooral op de medemensen om hen heen letten.

Later kreeg ik ook door dat, als je langs de weg lekker en goedkoop wilt eten, je dat moet doen aan restaurants waar veel vrachtwagens op de parking staan. Daar heb je gegarandeerd goede kost en heb je meteen nog een leuk babbeltje ook, want die truckers zijn ongelooflijk sociaal en zullen je, als je buitenlander bent, zéker helpen bij je keuze van een menu. Desnoods met handen en voeten uitleggen waaruit het bestaat, hoe het smaakt en wat er allemaal insteekt.

Wat ik daaruit leerde is dat niet de infrastructuur waarover je beschikt een probleemloos verkeer schept, maar wél de mentaliteit van de chauffeurs onderling.

Spijtig dat bij ons, ondanks onze kostelijke wegeninfrastructuur, die mentaliteit heel eenzijdig uit alleen maar egoisme bestaat. We zouden het ons toch zoveel makkelijker kunnen maken door niet alleen maar voor onszelf te denken! Want hoe meer rijstroken wij hebben, hoe eerder gaan we er eentje (liefst de middenste, want daar kun je alle kanten uit) voor ons alleen opeisen en kunnen alle anderen de boom in!

Willy.

(Vervolg op ‘globalisatie’)

Solidariteit had ik als derde argument van de globalisten nog vergeten. Foei! Hoe kon ik dàt nu vergeten? Wàt een mooi woord!

Want nu wil ik wél solidair zijn met ieder volk dat zowat hetzelfde heeft gepresteerd als wij, maar op een of andere manier pech heeft gehad. Maar niét met volkeren die alle kansen hebben verkeken uit luiheid of door geloof te hechten aan religies of andere indoctrines die enkel maar inspelen op de domheid van hun aanhangers.

Want die geloofsfanatieke volkeren… wat hebben ze ooit gepresteerd?
Wie vond auto’s uit? Wij.
Wie vond treinen uit? Wij.
Wie vond telefoons en GSM’s uit? Wij
Wie vond de computer uit? Wij.
Wie vond internet uit? Wij
Wie vond de elektriciteit uit? Wij.
Wie stichtte een beschaafde samenleving met ontelbare solidariteitsmaatregelen die voor eigen volk waren bedoeld? Wij.

Wie maakt gretig gebruik van dit alles en komt daar nu bovendien nog ter plaatse van profiteren ook? Zij!

Wie kan één voorbeeld geven van wat die anderen uitvonden om tot een betere samenleving te komen? Wel, ik kan er zelfs twee geven:

1. Hun geloof. Wél een heel serieuze uitvinding van een heel gewiekste kerel, maar wat heeft het hen gebracht?

2. Het terrorisme. De bommen vonden wij dan wel weer uit, maar zij gebruiken ze wel! Toch even een nuance: niet elke moslim is een terrorist hoor! Maar elke terrorist is wél een moslim!

En dan zouden we solidair moeten zijn met hén, ze binnenhalen en knuffelen, en ze laten meegenieten van alles wat ons volk heeft gepresteerd? Eigen volk laten meebetalen voor hen? Dat tart elke logica, maar toch vinden onze leiders dat ze naar die globalisten moeten luisteren en doen wat die zeggen.

Rest me nog één vraag: ben ik te oud geworden om die jonge generaties ‘deskundigen’ nog te begrijpen? Of beseffen die jonge generaties niet hoe ze het erfgoed van hun voorouders te grabbel gooien aan elk die er maar wil van profiteren en rijk worden zonder werken?

Joost zal het weten.

Willy.

Globalisten hebben een aantal al dan niet idealistische (drog-)redenen om te ‘globaliseren’. Eentje ervan is: vreemde arbeidskrachten aantrekken vanwege de vergrijzing van de bevolking! Anders zou onze industrie stilvallen.

O ja? En wat zijn dan ónze duizenden jonge werklozen? Quantité négligeable? Haal dié uit hun bed en geef ze een plaats in het arbeidsproces. Dan hebben we zéker geen vreemde krachten nodig.

Trouwens, als ik om me heen kijk dan importeren we veel meer armoede en criminaliteit in plaats van werkkrachten, met nog grotere werkloosheid én grotere onveiligheid voor gevolg.

Een ander argument is ‘vreemde intellectuelen’ binnenhalen om het tekort aan eigen intelligentie aan te vullen!!!

Vreemde intellectuelen? O ja, die zijn er heus wel. Maar dat werkt wél eventjes heel anders: die komen hiér studeren en vertrekken terug naar het moederland zodra ze hun diploma op zak hebben. Want waar kun je met een waardevol diploma sneller aan de bak en sneller rijk worden dan in een arm land?

Niet logisch? Toch wel! Kijk maar even rond in de wereld: waar je de grootste armoede vindt, zul je ook de grootste rijkdom, villa’s en paleizen vinden. Dàt is de logica! Daar zijn immers goedkope arbeidskrachten zó voor het grijpen, is het leven goedkoop, en kun je als intellectueel op rozen leven. Daar bestaan immers de vele overdreven sociale alternatieven voor ‘werken’ niet.

Terwijl we hiér juist een tekort hebben aan handenarbeid, en intellectuelen het steeds moeilijker hebben om een job te vinden die hun diploma waardig is.

Intellectuelen hebben we al genoeg. Wat ons ‘ontbreekt’ zijn handarbeiders. Maar dat wil niemand nog zijn. Onze jeugd niet en vreemden niet. Zo lang ze in hun sociale hangmat kunnen blijven liggen en door de belastingbetaler gesponsord worden zullen ze zéker niet in beweging komen.

Willy

Ja. Het moest er van komen en ooit was het zo ver in mijn carrière: alle min of meer leidinggevende mensen moesten een ‘spoedcursus’ volgen bij een bedrijfspsycholoog. Een paar volledige dagen psychologieles volgen.

Ik vervloekte het. Had betere dingen te doen en weinig tijd te verspillen! Maar ja… modern times hé? De werkplek was toch al grondig naar de bliksem gebracht met big brothertoestanden zoals ‘evaluaties’, waarmee je iemand aan wie je een hekel had helemaal kon kelderen…

Tja, we leken wel veel bijgeleerd te hebben van Rusland!!! En toch waren we niet overgeplaatst naar Moskou. Moskou was naar óns gekomen! Op zijn sloffen. Stapje per stapje. Negatieve perestrojka heet dat. Wat zij misprijzend weggooiden namen wij gretig over.

Die psycholoog kon er dus ook nog maar eens bij. Wat zou dié ons nu weer op de mouw spelden? Met heel gemengde gevoelens trok ik dus maar naar het zaaltje waar de ‘voorstelling’ zou worden gegeven.

Een onooglijk mannetje met een al even onooglijk baardje verscheen achter de lessenaar. ‘Verscheen’ moet hier heel letterlijk worden genomen. We hadden hem niet zien binnenkomen. Geen deur gehoord. Niet zien stappen. Plots stond hij er. Griezelig! Zijn zacht “ehum” leek zo oorverdovend stil te klinken dat je plots een speld kon horen vallen in de zaal.

- Nu zullen we het gaan hebben, dacht ik. Wat kan ik nu van dàt ventje gaan leren? Moet ik daaraan mijn kostbare tijd verspillen?

Het draaide anders uit. Nooit heeft iemand mij zoveel tijd doen winnen als die man. Ja. Zonder hem was ik zelfs helemaal verstrikt geraakt in mijn vele sterk verschillende taken!

Zijn openingszin en stokpaardje was namelijk: “Laat geen apen plaatsnemen op je schouders”.

Wat hij dààrmee bedoelde werd al snel duidelijk, en had een grote en heel gunstige impact op de rest van mijn carrière.

Als ik namelijk door de wandelgangen van mijn afdeling liep werd ik heel dikwijls aangesproken door ondergeschikten: “Ha… blij dat ik je zie, want dit of dat loopt een beetje spaak. Kun je dat eens bekijken?”

En zulke dingen kwamen niet van één, maar van vele verschillende mensen. Met als gevolg dat, toen ik weer in mijn bureel kwam, er telkens weer een tiental nieuwe ‘apen’ op mijn schouder zaten. Want dàt was nu precies wat die man bedoelde met ‘apen op je schouder’!

En die apen op mijn schouders verplichtten me ze me allemaal te herinneren met naam en bijnaam, én te noteren. Zoniet vergat ik de helft ervan.

“Niks van!” zei die man. “ZIJ zijn van hun ‘aap’ af. JIJ zit ermee en als je ze aanvaardt zullen er steeds meer bijkomen.” En verdorie, dat was nog waar ook! Als zij iets van mij wilden, dan was het aan hén om hun deel van het ‘huiswerk’ te maken in de vorm van een rapport of mail. Nu echter lieten ze (uit luiheid?) zelfs dat rapport over aan mij. Wachtten tot ze me ‘ergens’ tegenkwamen om dan heel nonchalant als toevallig ‘babbeltje’ hun aap op mijn schouders te laten overspringen en zich tussen de vele andere te nestelen.

Dat kwam vooral ook tot uiting toen ik in de korte koffiepauzes een kopje ging drinken in de kantine. Dàt was het moment waarop ze gewacht hadden. Alle apen uit de kantine, en dat waren er nogal wat, werden schaamteloos op mijn schouders gedeponeerd.

Het werd zelfs zo erg dat ik de kantine begon te vermijden!

Na afloop van die stoomcursus kon ik enkel maar denken:

- Die vent moest al veel eerder in mijn leven zijn verschenen.

Want ja hoor, vanaf die dag ging het er anders aan toe. Ze vroegen me weer eens iets, en ik antwoordde dat ze maar een rapportje moesten schrijven en in mijn IN-bakje of mailbox deponeren. Van daaruit kon ik die rapportjes dan naar belangrijkheid sorteren, en afwerken als ik er de tijd voor vond. Hún deel van het huiswerk was dan tenminste gemaakt. Nu pas was het aan mij, en niet eerder.

Ze keken me aanvankelijk wél raar aan. Dachten dat ik een dikke nek gekregen had. Het hoog in mijn bol had gekregen. Beseften totaal niet dat mijn brein geen vuilbak was waar ze al hun ‘apen’ zondermeer konden in dumpen. Beseften nog minder dat hún aap niet de enige was die op mijn schouders werd gegooid. Begonnen me ‘onaanspreekbaar’ te vinden. Kon me niet schelen. Als zij het al teveel vonden hun vragen of wensen op papier te zetten, wat zou ik er dan mijn tijd aan verspillen om een oplossing uit te dokteren?

Want ik? Ik was van de vele apen op mijn schouders af en was daar totaal niet rouwig om. Mijn werksfeer was weer een beetje beter gestructureerd, mijn kop een heel stuk helderder, en ik werkte véél makkelijker dan voorheen. Nu kon ik tenminste mijn energie voor 100% inzetten voor waar ik mee bezig was. Moest niet meer constant denken aan de vele apen die nog op mijn schouder zaten te wachten en die ik niet mocht vergeten. En óf ik daar tijd mee won!

En, raar maar waar: steevast waren dergelijke ‘apen’ van ondergeschikten gekomen. Oversten met een vraag stuurden me een mail. Die bleken niét te beroerd om hun vraag op (digitaal) papier te zetten.

Psychologie op de werkvloer? Je kunt niet zonder! Apen horen in de zoo.

Willy

Op sleeptouw.

Tijd om een en ander netjes te ordenen in je nieuw aangemaakte mappen. Het beste kun je dat doen in die grandioze verkenner. Een véél te veel miskend programma, want daar kun je alle kanten mee uit.

Om bestanden, foto’s, muziek, enz. van de ene map naar de andere te verplaatsen zet je die verkenner best twee keer op je scherm, zoals hierboven. (2X de window toetsingedrukt houden en ’E’ aanklikken). Je versleept ze zodanig dat van beide de inhoud te zien is. In het ene venster blader je tot de ‘doelmap’ zichtbaar is, in het andere de bronmap. Maakt niet uit of die mappen in de linker- of rechterkolom staan. En nu kunnen we naar hartelust hele mappen of documenten van de bronmap naar de doelmap slepen.

Merk op: het venster waarop je klikt of iets in doet, wordt automatisch actief en overlapt het ander, dat dan passief wordt tot je weer dààrin klikt.

Hierboven staat nog altijd die ‘nieuwe map’ van enkele columns geleden. Stel dat ik die als submap in mijn muziekmap wil.

Wel, ik ‘sleep’ hem met ingedrukte muisknop over alles heen naar die ‘andere verkenner’ en laat hem los in het leeg gebied van de rechterkolom (1). En hup, hij staat nu daarbij. Hetzelfde bereik ik door hem naar de linkerkolom van die verkenner te slepen, en hem netjes in de map ‘muziek’ te droppen (2). Wél juist mikken (doelmap verkleurt). Anders komt hij in een andere map terecht.

Tip: als je meer dan 1 bestand in één keer wilt verslepen kan dat als volgt:

Je klikt één bestand aan. Dan hou je de CTRL toets ingedrukt, en klik je alle andere bestanden die in één keer mee moeten aan. Ze zullen een na een geselecteerd worden(verkleuren). En dan sleep je het hele zooitje in één keer naar de doelmap.

Of… als alle te verplaatsen bestanden na elkaar staan, klik je de eerste aan, vervolgens met SHIFT ingedrukt de laatste. Alle tussenliggende bestanden zijn nu mee geselecteerd.

Hiermee stop ik voorlopig met dit lessenpaketje. Het was trouwens helemaal niet mijn bedoeling pc-les te geven. Daarvoor is er lectuur en info te kust en te kuur. Maar één ding hebben zowat al die werken gemeen: de auteur kan zich niet in de plaats stellen van iemand die totaal van 0 moet beginnen. En hoé hij het ook over ‘basisbeginselen’ heeft, meestal zijn zijn eerste woorden al tien stappen te ver voor een beginneling. En die moet dan maar leren lopen voordat hij kan gaan.

En… na een verkeerde start volgt natuurlijk frustratie… stress… onbegrip, en blijft die hele pc levenslang een verdomd eigenzinnig ding.

Als ik een nieuwe pc koop is mijn eerste werk hem naar mijn hand zetten, hoeveel tijd me dat ook kost. Ik wil dat mijn pc doet wat ik er van verwacht en vertik het te doen wat hij van mij verwacht!!! Ik heb hém betaald. Hij niet mij.

Zo. Morgen heb ik het niet meer over pc’s, maar over apen!!!

Willy.

Met vensters werken.

Sommige mensen hebben een 4:3 schermverhouding (het eerste scherm-formaat). Modernere schermen hebben een 16:10 verhouding, wat breder dus, zoals die van mij hieronder.

Wat valt hierbij nu op? Wel, mijn tekstverwerker ‘Word’ staat aan, maar niet over de hele breedte van het scherm, want dit is zinloos. Als mijn A4 blad er in de breedte op kan is het al meer dan genoeg.

Deze werkwijze geeft me namelijk de gelegenheid een ander programma, mail bvb, er naast te zetten. Zo kan ik in het een schrijven en het andere lezen. Of twee keer mail naast mekaar bvb. Handig: je leest een bericht in het een, en schrijft een antwoord in het ander. Dat ziet er dan zo uit:

Links een mailformulier klaar om in te vullen, rechts de inkomende post. Handig toch? Als je scherm tòch zo breed is, benut het dan ook.

Hoe je dat doet? Wel, allereerst verklein je het programma waarmee je werkt met deze knop:

Klik er op en je programmavenster verkleint. Bovendien kun je de grootte nu aan je wensen laten tegemoetkomen door je muispijl boven een der 4 randen van het venster te bewegen tot de pijl in een dubbel pijltje verandert. Door nu de linker muisknop ingedrukt te houden kun je zijwaarts en de breedte, of opwaarts in de lengte de vorm aanpassen.

De volgende keer dat je het programma opent zal het precies weer in die vorm en op die plaats openen.

Hoe nu het venster naar de gewenste plaats slepen? Dat doe je door de muispijl helemaal boven in het venster op een lege plaats te zetten (naast die verklein-knoppen). Nu kun je het hele venster met ingedrukte muisknop slepen naar waar je wilt.

Of die methode de moeite loont als je een smal scherm hebt? Toch wel! Het stelt je namelijk in staat een stukje van je bureaublad zichtbaar te houden. Kan handig zijn als je snel bvb een bijlage aan een mail naar je bureaublad wilt slepen. Je ‘sleept’ dit bestand dan met ingedrukte muisknop buiten je venster en laat het los op je bureaublad. Daar staat dan een kopie van dit bestand.

Of als je, zoals ik, een sidebar hebt. Die kun je dan blijven zien terwijl je in een programma werkt.

Om het verkleinen ongedaan te maken terug op diezelfde knop bovenaan klikken, en je programma vult weer het hele scherm.

Willy.

Opmerking: de leerstof in deze columns is héél simpel; heel elementair. Ervaren pc-gebruikers zullen het misschien belachelijk simpel vinden. Vergetend dat niet iedereen even ervaren is. Maar zelfs ervaren gebruikers zullen er misschien toch wel handigheidjes in vinden. Ik ken namelijk ervaren pc-gebruikers, maar van gestructureerd werken hebben ze geen kaas gegeten!

-o-o-o-o-o-o-o-o-

We hebben nu een nieuw map gemaakt, genaamd: ‘documenten’. Nu moet je die map zien als een heel grote kast waarin je onbeperkt onderafdelingen kunt maken (submappen genoemd). De werkwijze is volledig hetzelfde:

Muispijl op de map zetten waarin je een onderafdeling wilt maken, rechts klikken en weer een nieuwe map maken en een naam geven.

Stel: je wilt een map ‘muziek’ maken, en die map weeral onderverdelen in genres. Wel, je maakt in ‘documenten’ een nieuwe map ‘muziek’. In de map ‘muziek’ maak je dan weer een aantal submappen met verschillende genres, en zo kun je eindeloos verder.

Hierboven zie je mijn mapstructuur: de verschillende mappen onder documenten’ nota’s, info, brieven enz. Onder ‘muziek’ zie je dan weer de verschillende genres. Omdat momenteel ‘muziek’ is aangeklikt (grijze achtergrond) zie je die mappen ook in de rechter kolom. Zodra je namelijk een item aanklikt in de linkerkolom, verschijnt de inhoud van de map in de rechter.

En nu steek je in het vervolg het soort muziek dat je ontvangt in de passende map en moet je nooit meer zoeken.

Zo kun je op dezelfde manier bvb een map ‘pps’ aanmaken onder ‘documenten’, en daarnaar kopieer je dan weer alle powerpoint presentaties die je hebt, of maak je daarin nog maar eens submappen aan volgens genre. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Misschien vraag je je af waarom mijn ‘muziekgenres’ hierboven genummerd zijn. Wel, dat is omdat ze anders alfabetisch gerangschikt worden. Door er een nummer voor te zetten heb ik zélf in de hand welke map bovenaan komt.

N.B. Zoals gezegd bestaat er al een map ‘documenten’, ongelukkig genoeg standaard op de C-schijf gepositioneerd. Die verplaats je best naar de D schijf, waar meer ruimte is. Hoe je dat moet doen vind je terug op de Microsoft-site hieronder:

http://support.microsoft.com/kb/310147/nl

Na de originele map ‘documenten’ naar de D-schijf te hebben verplaatst, is het misschien aangewezen om hiérin verder onder te verdelen en de nieuwe map ducumenten die je maakte, terug te wissen. Het ging er tenlsotte maar om hoe je met mappen kunt werken. Wissen doe je eenvoudigweg door op de map te gaan staan met de muiswijzer, rechts te klikken en ‘verwijderen’ te kiezen. Je krijgt dan nog een berichtje of je zeker bent… natuurlijk ben je zeker, en dus klik je op ‘ja’.

Willy.

Vele wegen leiden naar Rome, en niet elke weg is de kortste. Mensen kunnen het zichzelf soms heel erg moeilijk maken. In pc-gebruik hebben vooral veel senioren er geen benul van hoe ze wat structuur in de chaos kunnen brengen, zodat ze alles veel sneller terugvinden. En nochtans, het is zo eenvoudig!

Als ik zo wat om me heen kijk zie ik bureaubladen vol met documenten en programma’s. Gewoon omdat de eigenaar niet weet waar hij ze anders kwijt kan dan op zijn bureaublad. Pps’jes blijven dan meestal aan een mail hangen in plaats van ze ergens netjes op te slaan, enz.

Ik besloot dan ook maar hier even een column aan te wijten.

Je pc kun je vergelijken met een enorm groot bureel, vol kasten, laden, mappen en documenten, en dan nog een afzonderlijke afdeling vol machines: schrijfmachines, kopieermachines, rekenmachines, filmprojectoren, fotolabo’s en nog veel meer.

Slordige mensen gooien alles maar door elkaar, met als gevolg dat ze telkens weer pas na lang zoeken het document dat ze nodig hebben vinden.

Ordentelijke mensen structureren hun bureel dan weer: in de gele kast zit bevoorbeeld de correspondentie; de correspondentie van verleden jaar staat op het hoogste rek, in mappen per maand. Enz… In de groene kast zitten dan weer de nota’s en instructies… En zo gaat het verder. Als je iets nodig hebt moet je niet het hele bureau doorzoeken, maar ga je recht naar de kast en map waarin het gegarandeerd moet steken.

Wel, de structuur in een pc is net hetzelfde. En véél gemakkelijker om te ordenen. (Let wel, ik werk met Vista. Andere besturingssystemen werken identiek, maar het ziet er een beetje anders uit.)

1. Open ‘verkenner’. Vind je deze niet direct terug, houd dan op je toetsenbord de Windowsknop ingedrukt en druk nu op E (van Explorer). De verkenner gaat open. In de linkerkolom zie je wat hiernaast staat. Halfweg zie je SYSTEM (C:). Dat is de C-partitie van je harde schijf, en daar blijf je voorlopig af. Daar staan normaal de programma’s in.

Net daaronder staat DATA (D:). Dat is de partitie van de schijf waar je best je eigen werk kunt in opslaan. Klik die aan, en je ziet de inhoud ervan nu in de rechter kolom. (Hieronder).

Als je er nooit iets in stopte zal er ook niets insteken tenzij de mededeling ‘lege map’, en dus maak je maar een nieuwe map om in die ‘kast’ te stoppen. Bevoorbeeld een map die je ‘documenten’ noemt. En dat doe je als volgt:

2. Een nieuwe map maken.
Zet de muispijl op DATA(D), zodat die verkleurt. Klik nu met de rechter muisknop en kies (in Vista): Nieuw, en vervolgens ‘map’. Als ik me niet vergis kun je in XP na rechtklikken direct ‘Nieuwe map’ kiezen.
Wel, dat klik je gewoon aan en nu zie je dat er onder DATA (D) een map is bijgekomen met de voorlopige naam ‘nieuwe map’. Klik nu met de rechter knop weer op dié map en kies uit het snelmenu: ‘naam wijzigen’.

Nu kun je daar netjes ‘documenten’ in typen, en je hebt je eerste nieuwe map gemaakt. Klik nu gewoon ergens in een leeg gebied met de muis, en de nieuwe naam wordt definitief. Let wel: de mappen worden automatisch alfabetisch gesorteerd. Een nieuwe naam geven zal meestal ook betekenen dat hij naar een andere plaats in de lijst springt.

3. Wat we vandaag geleerd hebben is dus:

-In die linker kolom van Verkenner heb je als het ware een overzicht van je hele ‘bureau’, wat een pc tenslotte is. De ‘machines’ zitten in afdeling C. Je documenten, foto’s, filmpjes enz. zitten best in afdeling D.

In die afdeling D hebben we nu een ‘kast’ gemaakt, en in een volgend verhaaltje vertel ik hoe we die kast verder kunnen indelen.

OPMERKING: jammer genoeg bestaat er al een map ‘documenten’ of ‘documents’ op de C-schijf, en daar komen sommige dingen automatisch in terecht. Stom genoeg van de makers, want daarvoor dient de D schijf juist. En nog spijtiger: sommige programma’s slaan het resultaat automatisch in de documentenmap van de C schijf op.

Daar valt wel wat aan te doen, maar dat zou ik zelf even moeten opzoeken. Misschien later wel eens. Het is van ondergeschikt belang. Mijn bedoeling is om te leren hoe je gestructureerd kunt werken met een pc, zodat je alles altijd netjes terugvindt.

Willy.

Neen. Dit geen spelfout. Ik heb het niét over dokwerkers. Wél over dopwerkers. Een nieuw woord in de dikke Vandale? Een nieuw beroep? Voor wat België betreft toch! Klinkt in elk geval wat minder vulgair dan dat vunzige nieuwe woord ‘tentsletje’.

Een kennis van me werkt al jaren in een middengrote fabriek. Ze maken sedert jaar en dag een bepaald soort machines die wereldfaam genieten. Maar hij is veel thuis. Héél erg veel vind ik. En àls hij dan weer gaat werken, komt hij elke dag weer compleet afgemat thuis. Leek me niet erg logisch.

Toen vroeg ik hem hoe dat eigenlijk in elkaar steekt in die fabriek. Had het beter niét gevraagd, want de uitleg ergerde me nog maar eens mateloos.

Blijkt dat die fabriek eigenlijk, met hetzelfde aantal werknemers, gewoon jaar in jaar uit tegen een normaal tempo zou kunnen draaien. Maar wat doet de directie? Ze probeert diezelfde productiecapaciteit klaar te spelen met weliswaar hetzelfde aantal arbeiders, maar er slechts de helft van te betalen. De andere helft wordt betaald door vadertje staat via de dop.

En dat gaat zo: de helft van de arbeiders werkt zich een week lang de plooien uit de broek… en kunnen dan een of twee weken gaan ‘doppen’ (technisch werkloos). Dan is het de beurt van de andere helft om met halve capaciteit dubbel werk te leveren.

Wat er op neerkomt dat de fabriek eigenlijk het hele jaar door draait, maar telkens is een helft van de werknemers ‘aan de dop’ en werken de anderen dubbel zo hard.

En nu weer probeert die fabriek om via diezelfde weg een systeem te vinden om meteen maar 6 maand ineens te werken en dan 6 maand te doppen via hetzelfde systeem: werken tot je er bij valt, en dan 6 maand dopvacantie.

En nu vraag ik me af: is dat een snugger gevonden achterpoortje in de wet, of is dàt de manier waarop de overheid de industrie steunt? In het laatste geval vind ik dat een regelrechte wegwijzer naar sociale hangmatten en zo. Er kunnen betere manieren gevonden worden om de industrie te steunen als dat nodig is.

In het eerste geval… een goede manier om snel rijk te worden.

Of die werknemers daar blij mee zijn? Njet! Hun lichamen worden telkens weer elke vorm van arbeid ontwend, worden lui, en moeten dan plots weer 200% van hun energie leveren. Kan niet anders dan een erg ongezonde toestand scheppen.

Het werkt zelfs zwartwerk in de hand, want wat doet een gezonde, fitte arbeider als hij telkens weer gedwongen rust moet nemen?

En neen. Dat kan niét de bedoeling geweest zijn van dit soort wetten. Alleen, toen die wetten in elkaar geknutseld werden heeft niemand er bij stilgestaan hoe schromelijk ze zouden kunnen misbruikt worden via de vele achterdeurtjes die ‘vergeten’ werden.

Door een jarenlang dergelijk blunderbeleid is de doorsnee Belg (en quasi Belg) namelijk heel creatief geworden als het er op aankomt wetten te omzeilen, of ze juist in zijn voordeel te gebruiken. Het zeil naar de wind zetten heet dat.

Wie het over de wetgever heeft, heeft het automatisch over het parlement. En als je van ‘wetgever’ spreekt, dan denk je toch minstens over een hooggekwalificeerd beroep te spreken. Over mensen die tien keer nadenken alvorens te spreken. Over echte primussen en bollebozen. Over de hoogste IQ’s die in dit land ook maar te vinden zijn.

Niets blijkt echter minder waar! In werkelijkheid kan het over broodzangers, goochelaars, entertainers, tooghangers, cafébazen of wat dan ook gaan. Met andere woorden: de mensen waarvoor wijzelf ‘kiezen’!!! En dat doen we graag, als ze maar leuk presenteren op de beeldbuis en ons veel beloven.

De gevolgen zijn dan ook navenant en desastreus…

Als ‘wetgever’ moet je verdomd goed weten in te schatten wat er allemaal kan gebeuren met wat je op papier zet en ondertekent. Slimmer zijn dan de creatiefste werknemer of -gever. Alle achterdeurtjes stevig vergrendelen. Geen beroep op aarde kan meer hoofdbrekens en ‘verder doordenken’ vergen.

En dan gebruiken de politieke partijen daar een zooitje gewiekste entertainers voor! Nie moeilijk dat het uiteindelijk helemaal spaak loopt!

Maar ze hebben geluk:

De gemiddelde Belg vindt politiek niet belangrijk en stemt er maar op los.

De gemiddelde Belg staat er niet bij stil dat de politiek in grote mate de inhoud van zijn portemonnaie bepaalt.

De gemiddelde Belg vindt politiek gewoon een bijkomstig verschijnsel. Iets waarvoor je af en toe eens naar de stembus gaat en wat een gelegenheid schept om je vooraf of achteraf een flink stuk in de kraag te drinken op de ‘goede afloop’.

De gemiddelde Belg denkt: “ ‘ZE’ zullen het wel weten zeker?”

Welnu, ‘ZE’ weten het helemaal niét!!! Ze entertainen maar. Spélen maar wetgevertje. Doen maar alsof. Nét wat je van een acteur verwacht.

Arme Belg… arm België. Het zal je vaderland maar wezen.

Willy.

Een van de spreuken die ik zonder ook maar één uitzondering telkens weer triomfantelijk waarheid zag worden is:

“De kruik gaat zo lang te water tot ze breekt.”

Zou er enkel nog willen aan toevoegen:

“En kruiken die in een te knellende en wereldvreemde vorm gemaakt zijn breken zéker vroeg of laat.”

Telkens en telkens weer heb ik die wijze spreuk zien uitkomen. Is het geen honderd, dan duizend keer. Daarom ook maak ik me niet zo erg veel zorgen over spaaklopende zaken, of dat nu in het parlement of in mijn omgeving gebeurt.

Kruiken blijven alleen maar drijven als ze perfect en passend met hun omgeving zijn gemaakt. Mank gemaakte kruiken doen dat zéker niet. Gelukkig maar. Het enige wat me zorgen baart is dat de vele  'stomme kruiken' van de overheid, die tóch ook niet zullen blijven drijven, de belastingbetaler ondertussen weer veel geld zullen gekost hebben.

Maar of ze blijven drijven? In geen geval! No way! Forget it! De vraag is enkel: ‘hoelang nog?’

De allereerste kruik die ik zag barsten was toen ik als achttienjarige in een vleesconservenfabriek werkte. In de technische afdeling. Een groot woord voor wat in feite een grote smidse was, met metaalbewerkers, loodgieters, electriekers en dergelijke vaklui. Onze opdracht: de fabriek draaiende houden onder alle omstandigheden.

Op zekere dag kwam daar een nieuweling bij. Iemand die een beetje had gestudeerd, erg theoretisch was ingesteld, en die ik totaal niet kon vereenzelvigen met het soort werk dat wij deden. Die vent hoorde thuis achter een bureau. Een toffe knul eigenlijk, maar op de verkeerde plaats terechtgekomen.

Maar onze chef, een ingenieur, was er direct beste maatjes mee en die man kon in zijn ogen niets misdoen. Vooral ook omdat hij ‘een vriendje van de grote baas was!’. En hij misdeed inderdaad ook niets… omdat wij uit verantwoordelijkheidsgevoel zijn fouten onmiddellijk verbeterden voordat ze aan het licht kwamen.

De keerzijde van de medaille was dat die vent het werktempo begon op te drijven. Nou ja… hij kwam rechtstreeks van school, was fit en uitgerust, en dan kun je inderdaad een pak meer presteren… tot je plat valt!

En hij viél plat. Na amper enkele maanden. Was dan plots ook geen maatje meer van onze chef. En was verstandig genoeg om ontslag te nemen.

En ik, die me had doodgeërgerd aan zijn voorkeursbehandeling maar niets wou zeggen om niet de verklikker uit te hangen, stelde voor het eerst in mijn leven vast dat de kruik inderdaad maar blijft drijven tot ze breekt.

Hetzelfde scenario is ondertussen vele tientallen malen aan mijn oog voorbijgetrokken… telkens weer met hetzelfde resultaat. En dus maak ik me nergens meer druk om. Het lost zichzelf op zodra er voldoende water in de kruik binnensijpelt. Meestal is dan al veel leed geleden, zijn sommige zaken onomkeerbaar geworden, maar desondanks komt het wel goed. Kruiken met barsten maken nu eenmaal water. Dat kan lang duren, maar blijven duren, dat doet het niet.

Maar ja… ondertussen heeft het ons soms al hopen geld gekost!

En dàt is nu juist mijn frustratie als ik zie welk soort mensen in de Wetstraat steeds weer de scepter weet te zwaaien, knellende kruiken maakt, en hoe de vele kippetjes daar rond heel ijverig ‘ja’ zitten te knikken. Of juist ‘non’ blijven zeggen.

Ik heb géén angst om de afloop. Die ken ik al. De balans zal op lange termijn toch weer naar positief overslaan. Maar tegen welke prijs? Ik heb wél angst om het uithollen van de Belgische schatkist en voor de Belgische geloofwaardigheid vanwege de tientallen verkeerde wegen die ondertussen wegens niet na te denken zijn ingeslagen.

Het zal ons nog heel veel moeite en heel veel geld kosten om van een ongeloofwaardig kleuterstaatje weer een staat met een volwassen beleid te maken met ernstige staatslui aan het roer!

En om nog maar eens op de dioxine-crisissen terug te komen: horen we nog veel van die in Duitsland? Niet erg veel hé? Hoe zou dàt nu komen? Ach ja… volgens de nieuwsdienst komt dat ‘gewoon’ omdat de onze honderd keer erger was!

Klinkklare onzin!

De onze werd alleen honderd keer meer opgeklopt. Is gewoon in betweterige, hersenloze kleuterpollekens geraakt met alle gevolgen vandien voor onze voedingsindustrie.

Want zeg nou zelf: die dioxine kan onmogelijk vanaf de eerste tekenen zijn ontdekt. Zó kort op de bal kan de voedingsinspectie nu toch ook niet spelen. We moeten er toch, als het zo erg was, al een flinke portie van hebben binnengekregen. Zijn er slachtoffers gevallen? Neen! Want als dat wél zo was geweest, had de kleutertamtam nog veel harder geroffeld en hadden we dat zéker geweten. Dus… Honi soit qui mal y pense.

Willy.