Archief

Zal ik vrouwen ooit begrijpen? Verleden week wou mijn lieve echtgenote een nieuw tapijt. Ze was natuurlijk eerst stiekem naar de winkel gaan kijken en had daar een mooie gezien. Grijs met wit en zwart dessin. En dik, zei ze. Je voeten zinken er in weg.

Ik keek onbewust eens naar mijn voeten. Mijn sloefen hadden nét die kleuren! Ze volgde mijn blik… “Zie je wel? Nét diezelfde kleur heeft dat tapijt!”

Nou ja… als het dàt maar was, gelukkig had ze geen auto gezien met de kleur van mijn sloefen, want daar laat ik me niet meer aan vangen.

Ik bekeek eens onze twee bruine tapijten, vroeg me af wat daar mis mee was, maar wist dat tegensputteren toch geen zin had. Ce que femme veut…

En ja hoor, een kwartier later lag dat fameuze tapijt in onze living. En inderdaad, het paste zo goed met mijn sloefen dat ik er mijn voeten niet meer in terugvond. Maar het lag toch wel mooi in de living.

Maar ik zag het al aan haar steelse blikken! Er hing me nóg iets boven het hoofd.

En ja hoor, de volgende morgen kwam het er uit:

- Zeg, dat bruin tapijt vloekt toch wel met dat nieuwe grijze hé?

Lap! Ik zag noch hoorde iets vloeken. Wél hoorde ik een belletje rinkelen in mijn achterhoofd. Vijf minuten later hoorde ik weer een belletje, maar toen was het de winkelbel van de tapijtenzaak. En verdorie, ze hadden er toch nog wel eentje zeker? Weliswaar met ander dessin, maar met net dezelfde kleuren.

En zo leef ik nu helemaal op grijze voet. Eén ding weet ik zeker: ik koop nooit ofte nimmer nog sloefen! Veel te duur als je dan weer je hele interieur moet veranderen!

Sloef.

Waarschuwing: dit lijkt misschien een vingerwijzing naar iets of iemand, maar dat is het zéker niet. Het is gewoon geschreven bij gebrek aan betere inspiratie, en viseert niemand uit mijn onmiddellijke omgeving. Want die omgeving heb ik al jaren geleden grondig schoongeborsteld. Maar het is een onderwerp dat deel uitmaakt van mijn persoonlijke kijk op het leven, en het mag hier dus ook niet ontbreken.

-o-o-o-o-o-o-o-o-

LIEGEBEESTEN.

Je hebt leugens om bestwil…
Je hebt leugens om je ergens uit te redden…
En je hebt leugens… om het plezier van het liegen!

Voor de eerste twee soorten kan ik nog begrip opbrengen. Ze hebben een doel. Wàt dat doel dan ook mag zijn.

Met het laatste soort heb ik nooit kunnen omgaan. Mensen die dàt doen blijven best uit mijn buurt. Mij beliegen om het plezier van het liegen betekent voor mij noch min noch meer dan dat ze denken dat er op mijn voorhoofd met grote letters ‘ezel’ staat geschreven.
Of dat er een ezel op mijn pasfoto staat.

Spijtig voor hen is dat niét het geval, en wens ik  een dergelijke vernedering ook niet te ondergaan. Vooral omdat het meestal juist onnozelen zijn die daar plezier in vinden. En dus buitenborstelen maar. Meegeven met het grof huisvuil. Moeten hun pleziertjes maar ergens anders gaan zoeken.

Een zeldzaam verschijnsel? Je zou verschieten! De helft van ons is ondertussen zo aan liegen gewoon geraakt dat ze niet eens meer beseffen dat ze het doen.

Via anderen komen die leugens dan soms terug bij henzelf, en dan lopen ze er nog in ook!!! Letterlijk: je eigen leugens geloven.

Gelukkig, sedert jaren is mijn omgeving ‘clean’ daarvan. Maar er was een tijd dat ‘vrienden’ de deur plat liepen. Zo van die vrienden waarvoor je, als ze zeggen dat het regent, toch best even aan het venster gaat kijken of dat nu juist is of niet.

Er een conversatie mee aangaan is zinloos, vermoeiend, en leidt tot niets, want telkens weer moet je je afvragen waar de realiteit eindigt en de fictie begint. En dat wil ik dus niet meer. Ook een van de redenen waarom je mij niet dikwijls aan de toog zult vinden.

Waarom ze dat doen? Ik kan maar één reden bedenken: hun eigen waarheid is te onbenullig en dus beginnen ze maar te fantaseren. Zonder te beseffen dat, als hun waarheid dan al onbenullig is, hun leugens dat nog meer zijn, want niemand gelooft ze. Al doet iedereen alsof uit (misplaatste) beleefdheid. Maar ook dàt is me er ondertussen al teveel aan.

Ook liet ik er eens eentje verstaan dat, als elke leugen een zwarte vlek op de muur zou veroorzaken, ik al lang in een pekzwart huis zou wonen en dat dit me totaal niet kon charmeren. En ze dropen af. De een na de ander.

Waarom ik dit schrijf? Nare ervaringen gehad in een recent verleden? Helemaal niet. Integendeel. Het is voor wie dit leest dan ook enkel maar bedoeld ter voorkoming. Als een soort vaccinatie tegen een boosaardige en besmettelijke griep.

Hopelijk krijgt niemand van mijn lezers die ziekte ooit te pakken, want het is iets dat zich altijd weer tegen jezelf keert. Op de duur verlies je alle geloofwaardigheid en word je zelfs niet meer geloofd als je toevallig eens wél de waarheid zegt.

Je zou het hoogstens kunnen proberen bij iemand waarvan je echt weet dat hij voor de volle honderd procent onnozel is, maar elk normaal denkend mens komt in de problemen als dit soort vrienden hun verhaal doen. Want ze zijn de deur nog niet uit of je hebt al een heleboel hoofdbrekend puzzelwerk: dit klopte niet… dàt kon niet… hoe kan het een nu weer met het ander gecombineerd worden? Waarom die klinkklare leugens zonder enig zichtbaar doel? Wat steekt er achter?

Wel, meestal steekt er helemaal niets achter, tenzij dat die mensen weer eens hun pleziertje hebben gehad en zichzelf heel snugger vinden als ze je dat op de mouw hebben kunnen spelden. Denkend… jawel, dat je maar het verstand van een ezel hebt.

En dus hoef ik het allemaal niet meer te weten en hou dit soort mensen angstvallig uit mijn buurt.

En heb er ook een beetje medelijden mee. Want meestal betreft het al geen al te grote lichten… en dan moeten ze ook nog eens een heus register in hun hoofd hebben steken met de nauwkeurige notitie van wat ze aan wie hebben wijsgemaakt, om de volgende keer niet door de mand te vallen. Natuurlijk lukt hen dat niet en vallen ze sowieso al direct door de mand!

Er was een tijd dat ik het over me heen liet lopen uit beleefdheid. Er was een tijd dat ik me ergerde aan de doelloze hoofdbrekens die een dergelijke conversatie me achteraf opleverde. En er was een tijd dat ik er schoon genoeg van kreeg. Vooral toen ik ging beseffen dat ik niet langer als ezel wilde worden aanzien. Ezel uit beleefdheid of niet.

Want dat verschil, dat snappen die lieden toch niet eens.

Willy.

Er zijn zo van die kleine dingetjes die je in de loop van je leven ergens achteloos opvangt… niet lang bij stilstaat, nooit meer echt over nadenkt, maar onbewust toch aan je lijf blijven kleven. Ja, zelfs voor een stuk je manier van doen bepalen. Tot je er op een dag wél bij stilstaat… en er een column over schrijft.

Vele jaren geleden kwam ik zo eens in gesprek met een Indische dame die hier op vakantie was bij Belgische vrienden. We hadden het over cultuurverschillen en zo. Bleek dat wat die dame het meeste opviel in onze cultuur, ons privacygevoel was.

Na verwonderd geluisterd te hebben naar haar uitleg, vond ik het woord privacy niet echt geschikt voor wat ze me probeerde te zeggen. Maar een ander en beter passend woord vond ik ook niet. Bestaat waarschijnlijk niet.

Haar uitleg was als volgt:

Wij, westerlingen, hebben een privacygevoel dat zich vele tientallen meter rondom ons uitstrekt. We vinden op een of andere manier alle mensen die zich in die cirkel bevinden gelinkt aan onszelf en proberen zo goed mogelijk over te komen qua klederdracht, gezichtsuitdrukking, manier van lopen, enzovoort, om op die manier te proberen tegemoet te komen aan het beeld dat de wereld van ons verwacht. Pas als zich niemand meer in die cirkel bevindt worden we weer onszelf.

Met andere woorden: we spelen onbewust constant komedie.

Leek me aanvankelijk volkomen uit de lucht gegrepen, maar als je even goed nadenkt, er steekt wel waarheid in. Alleen beseffen we het niet.

De Indiërs daarentegen, blijken dat gevoel niet te hebben. Hun privacygevoel stopt aan de opperhuid. De binnenkant is privé. Alles daarbuiten heeft totaal geen invloed op hun manier van doen of kleden.

Best handig in een zo overbevolkt land waar je eigenlijk nooit alleen bent en zowat altijd in een massa moet drummen!

En Willy had er weer een levenslesje bijgeleerd.

Kunnen we daar eigenlijk wel iets van leren? Ja en nee. We zijn namelijk wel goed bezig vind ik: ons eigen voorkomen bepaalt toch voor een stuk het uitzicht van de wereld waarin we leven. We lopen graag in een nette straat… en de mensen die daar lopen, wijzelf inbegrepen, maken wél deel uit van het straatbeeld.

Op dàt gebied hoeven we dat stukje Indische cultuur echt niet over te nemen.

Het wordt wél problematisch als dat gevoel een manie of fobie wordt! Want door je constant af te vragen wat anderen wel van je denken en hoe anderen je zien, vergeet je zélf te leven en jezelf te zijn. Word je een toneelspeler in plaats van een ‘lever’, en laat je het echte leven een beetje aan je voorbijgaan.

Dat kleine levenslesje is me dan ook altijd bijgebleven, en ik ben er dankbaar voor. Ik zou bijna durven zeggen dat het mijn leven zelfs in behoorlijke mate heeft beïnvloed.

Ik heb er door geleerd om me weliswaar aan te passen of zo te kleden dat ik het straatbeeld niet verstoor, niemand choqueer, maar voor de rest zal hoe anderen me ervaren me worst wezen.

Op dàt gebied stopt mijn privacy nu ook aan mijn opperhuid.

Willy.

Voortbordurend op de hachelijke Tunesische ervaring in mijn vorig column:

Het gaat momenteel niet zo goed in Tunesië schijnt het. Slecht draaiende economie, lage lonen, hoge prijzen…

De bevolking is het beu en neemt het heft in eigen handen. Wil verandering. Wil verstandiger beleid. En of ze gelijk hebben!

En daarmee onderscheiden ze zich nog maar eens van de andere Noordafrikaanse volkeren: ze vluchten niet. Ze zoeken geen Eldorado’s op. Ze willen niemand tot last zijn en van niemand profiteren. Het is hún land en ze willen er desnoods hun bloed voor geven om er weer een goed land van te maken.

That’s the spirit!!!

Een voorbeeld voor elke migrant: geen fortuin gaan zoeken op de rug en op kosten van een ander land, maar het heft in eigen hand en in eigen land nemen.

Zo ontstaan welvarende naties. Zo ontstaan beschaafde volkeren. Zo ontstonden wij.

Hier zouden ook onze regeringen een voorbeeld moeten aan nemen in plaats van een watterig asielbeleid te installeren.

Want wat nu in Tunesië gebeurt is de logica zelve:

Iedereen houdt nu eenmaal van zijn geboorteland en wil daar het beste van maken. Dat doe je niet door te vluchten en dan vanuit veilige oorden hardhandige en gewelddadige ‘vredesbetogingen’ te organiseren. Dat doe je door ter plaatse te blijven en dààr je stem te laten horen. Dàt getuigt tenminste van moed. Dàt heeft impact. Lafhartige vluchtelingen echter worden nooit gevreesd. Integendeel. Regeringen zijn al blij het zooitje kwijt te zijn.

Maar het grenzeloosheidbeleid van Europa lokt vele volkeren aan die in normale omstandigheden net hetzelfde zouden doen als de Tunesiërs. Maar als je de keuze hebt tussen een sociale hangmat of een strijd op leven en dood, dan is die keuze snel gemaakt.

En dus zou Europa, in plaats van die ontevredenen naar hier te lokken, beter zélf expeditielegers opleiden om in dergelijke landen te gaan helpen met de bevolking.

Dan hoeft asielbeleid niet langer. Dan kunnen ook wij verder werken aan een schurkenloze staat. Dan kunnen we ook op beide oren slapen, in de wetenschap dat onze wereld de juiste hulp biedt op de juiste plaats en voor het juiste doel.

Maar die bevolking naar hier laten overkomen? De kat bij de melk zetten en er een dief van maken? Dat lost niets op. Ze blijven zich hier maar heimatloos vinden, blijven maar aan eigen land en religie verankerd, en hun vaderland blijft maar in het slop steken.

Conclusie: we kunnen mekaar dan wel helpen, maar dat doen we niét door de miserie (én de misdaad) naar hier te halen. De miserie ginder gaan helpen bestrijden zou al een pak logischer klinken.

Stel je als voorbeeld de Franse revolutie voor, die komaf maakte met de luie adel die op het zweet van het volk teerde. Dààr werden de pijlers gebouwd van onze hedendaagse eerlijke samenleving.

Moesten toén, net als nu, andere landen die ‘herrieschoppers’ onderdak hebben geboden, dan was er nooit een Franse revolutie geweest en leefden we nog altijd in het feodale stelsel.

Willy.

Zo. Het moet er nu maar eens van komen! Dit column schuif ik uit schaamte al wekenlang voor me uit als kladversie... tot ik eens niet wist wat schrijven. En nu is het zover! De korte pijn dan maar.

1972. We zouden, onbezonnen en onervaren als we toen waren, eindelijk eens een reisje maken. Ons in het hoofd gepraat door een bevriend koppel. Het zou… slik… Syrië worden, omdat de zus van die vriendin, gehuwd met een Syrische legerpiloot, daar woonde.

En we zouden er naartoe rijden met de wagen (een grote, comfortabele Chevrolet) van die vrienden. Het was immers maar eventjes een aantal duizenden kilometer, dus, we zouden dat vlotjes halen in een drietal dagen, daar 14 dagen vacantie hebben, en dan een drietal dagen uittrekken voor de terugkeer.

Mijn vriend had alles netjes geregeld, beschikte over de nodige wegenkaarten en ik vertrouwde hem wel. We zouden om beurten rijden. Niets om me druk over te maken. Persoonlijk had ik andere beslommeringen aan het hoofd en liet maar begaan. Tot, toen de dag naderde, ik me toch wel wou documenteren over de landen waar we doorheen moesten en de toestand van de wegen daar.

Ik schrok me een bult! Wou die kerel dat écht doen in een paar dagen? Wist hij wel waar hij aan begon? Ik had gedacht dat je per duizend kilometer, net als hier, hoogstens een twaalftal uur mocht rekenen, maar toen ik foto’s zag van sommige ‘hoofdwegen’ in bepaalde landen waar we doorheen moesten… Neen hoor! We zouden al blij mogen zijn als we er ook maar geraakten tijdens ons verlof, laat staan nog vacantie te hebben!

Afgeblazen dus. Maar de verlofdagen waren vastgelegd, allerlei maatregelen waren genomen in verband met kinderopvang… 3 weken vrijheid wenkten ons, en dus maar snel een pak folders gehaald in het reisbureau. Hoe ver, hoe lang en hoe duur konden we ons een all-in vliegvacantie permitteren?

Tunesië bleek een waardig en goedkoop aanbod te presenteren, vliegreis inbegrepen, en toen was het rap beslist.

Tunesië dus. Toen de Caravelle landde op het vliegveld van Tunis blies een bloedhete luchtstroom, geparfumeerd met citroen- en -olijfgeur, ons al tegemoet van zodra de deuren openzwaaiden. Het was wél al voorbij middernacht… en het was oktober! Een taxi bracht ons naar ons hotel in Hammamet op een dertigtal kilometer afstand. Pikdonker natuurlijk en veel kans om het landschap in ons op te nemen hadden we niet.

De volgende morgen ontwaakten we in een andere wereld. Neen! Op een andere planeet, want dat kon onmogelijk de planeet aarde wezen! Een bloedhete zon werkte zich ’s morgens vroeg al met ongelooflijke snelheid los uit de glasheldere middellandse zee en besteeg een straalblauwe hemel.

Bij ons eerste wandelingetje merkten we het al direct: hier was de tijd blijven stilstaan, en blééf stilstaan. Geen gejaag,

geen haast, geen knarsende remmen of gierende banden. Ezelkarretjes sjokten ons voorbij, dromedarissen met hooghartig opgeheven hoofd gunden ons, tweebenige stervelingen, geen blik waardig maar kauwden stoïcijns verder op god weet wat ze in de muil hadden.

De Tunesiërs zelf… zondermeer aardig en vriendelijk. En ook heel intelligent waar intelligentie vereist was: in klinieken, openbare diensten en zo. Prima.

Ik had echter na enige tijd één probleempje: door de verandering van voeding kon ik dagenlang niet naar het toilet, maar maakte me daar geen zorgen over en stond er niet eens bij stil.

Een week later lieten we ons inschrijven voor een tweedaagse bustocht naar de Sahara en bezoek aan enkele oases. Een beetje boven ons budget, maar kom, als je daar zo dicht bij bent zou het zonde zijn…

Na de nacht te hebben doorgebracht in een nomaden-tentenkamp, aangepast aan toeristen, vingen we de terugrit aan langs de onooglijke ‘kamelenpistes’ doorheen de woestijn, soms gewoon aangestampte aarde, soms ook wat gemoderniseerd met asfalt.

Het werd namiddag en het was Ramadan… Ik zat net achter de chauffeur en de gids, die beiden barstten van de honger, en al lang vóór zonsondergang hun lekkere eetmaal op het dashbord hadden uitgestald, kwijlend van de goesting om, zodra de zon zich in het zand ging boren, aan te vallen.

En toen gebeurde het. Plots moest ik hoogdringend… Ik was me nog van geen kwaad bewust, vergat even waar ik was, tikte de chauffeur op de schouder, en vroeg hem ‘of hij aan het eerste cafeetje eventjes kon stoppen’.

De man keek me niet begrijpend aan en maakte me duidelijk dat dit toch nog driehonderd kilometer was! Oh nee!

- Dan maar aan de eerste cactus? Probeerde ik nog vertwijfeld, maar hoe ik ook rondkeek, ook dié zag ik niet. Alleen maar zand. Vlak, eindeloos zand. Geen bergje, geen putje, geen struik.

- Stop dan maar hier onmiddellijk! Deed ik paniekerig. Remmen gierden, de bus week naar de kant van de weg, ik sprong vooruit naar de uitgang, maar nog voor de deur zich opende voelde ik het al beginnen ‘spuiten’ met de kracht van een hogedrukreiniger!

Snel naar de achterzijde van de bus gerend, wilde me net hurken, maar daar daagde de tweede bus van onze groep op. De chauffeur wist niet wat er gebeurde, en parkeerde zich netjes achter de onze. Tientallen toeristen gaapten me aan. Shit! Shit! Shit! Ik gebaarde naar de chauffeur om door te rijden. Hij grijnsde en begreep het. Ze reden ons voorbij.

Maar de helft van het kwaad was geschied… beteuterd en gegeneerd stond ik er bij toen mijn vrouw kwam kijken. En plots barste ik uit in een onbedaarlijke lach. Ze begreep het niet, maar ik zei: “Dàt? Dat wordt ooit een onvergetelijke herinnering om na te vertellen, maar eerst moet ik uit die penibele situatie geraken.” Eventjes leek ik boven de situatie uit gestegen te zijn, en begon de humor ervan in te zien, alsof het niet ik, maar een vreemde betrof!

Ze haalde mijn reistas uit de bus en ik kon de rit verderzetten in zwembroek.

Die zo begeerde moslim-maaltijd van de chauffeur en de gids? Werd netjes weer opgeborgen, ondanks de wijd opengesperde ramen. Ik heb die mensen niet meer zien eten die dag. Ook niet toen de zon al lang onder was en we bij ons hotel aankwamen…

Willy.

Is het jullie ook al opgevallen dat wetten ‘in productie’, zelden de media, laat staan onze oortjes, bereiken? De nieuwslezer heeft het er soms met een half woordje over en schakelt dan snel over naar ander nieuws. Ik heb het nu even niet over wereldschokkende wetten, maar zo van die kleine, geniepige slangetjes die schijnbaar onschuldig en onzichtbaar voor het oog van de massa, stilaan het hele land bederven. Als wormen in een appel.

Ik denk dat de wetstraat dan voor alle verkeer wordt afgesloten met grote borden “Werken in uitvoering”. Misschien ook wel prikkeldraad en landmijnen. En luchtafweer. Want als heli’s zomaar gevangenen uit de gevangenis kunnen oppikken zou je voor minder bang zijn. Je zou wel eens van je kostbare zitje kunnen geplukt worden.

En aan de ingang van het parlement zelf hangt dan waarschijnlijk de mededeling: “Stilte! Niet storen! Genieën aan het werk”!

En dan, na heel lange tijd palaberen, bekvechten, roepen en tieren dat het geen naam meer heeft, verschijnt het eindproduct in de pers. En wordt ons gewoon schaamteloos door de strot gedrukt. En we slikken het verdorie nog ook! Het is trouwens al onomkeerbaar ingeworteld voor we ook maar de tijd krijgen om te slikken.

En aan onze ontgrensde grenzen hangt dan weer zo’n waarschuwingsbord: “Opgelet! Veranderde situatie!”. Mag er eigenlijk blijven hangen. Elke week verandert er toch ergens zo’n geniepig, achterbaks wetje.

Snel-belg-wet… asielbeleid… multiculturele toestanden… kansarmoede… grenzeloosheid nog maar eens grenzeloos grenzelozer geworden… Er mankeert enkel nog een ‘snel-schurk-wet’. Of hebben we die al ergens tussen de regels van de snel-Belg-wet staan?

Dat inspraak zonder inzicht leidt tot uitspraak zonder uitzicht, daar ben ik het volledig mee eens. Als vaklui aan het werk zijn, hebben ze best geen pottenkijkers, en zéker geen pers om zich heen als ze een goed werkstuk willen produceren. Maar dan heb ik het wél over vaklui… niet over een stelletje vetbetaalde amateurs.

De zo goed de consument beschermende wet op warenhuizen die, als ze een tijdelijk artikel als ‘lokmiddel’ in hun folder plaatsen, er ook een voldoende voorraad van moeten hebben, of zoniet er moeten voor zorgen dat de klant binnen afzienbare tijd een gelijkaardig artikel krijgt voor dezelfde prijs…

Lap! Al enkele jaren afgeschaft. Ook door die genieën! Zonder poespas; zonder tamtam. Ooit eens een half woordje opgevangen in het nieuws… niet onthouden omdat het te ongeloofwaardig klonk en ik ervan overtugd was dat ik mis verstaan had. Maar ’t zal je kind maar wezen! Ongeloofwaardig staat niet langer in het Wetstraatwoordenboek.

Tekst en uitleg hoorden we dan pas verleden week en dan nog dank zij de tussenkomst van Test Aankoop in een zaak tegen Lidl. Test Aankoop won, omdat de feiten zich gelukkig hadden afgespeeld in de periode vóór het kleuterklasje met de pollekens naar die wet had gegraaid.

En Lidl… kreeg een boeteke van 20.000 Euro. Grotesk. Ronduit grotesk!!! Een lachertje voor zulk bedrijf! Zo’n boete krijg je als particulier al om een paar km/u te snel te rijden!

En van heli’s gesproken die gevangenen van de binnenkoeren plukken… Ze zochten zich daar dood op een oplossing in het parlement. Maandenlang. De stoom kwam uit de overbelaste en verhitte hoofdjes. En toen ze een oplossing vonden moest het de staat alweer miljoenen kosten!

Ik wist het direct, en het zou per gevangenis maar een paar honderd euro kosten: span om de 5 meter een dun, goedkoop staalkabeltje boven de binnenkoer en geen helipiloot zal het wagen daarin zijn hefschroef in de soep te laten draaien. Zou er trouwens niet eens tussen kunnen.

Ben ik dan zo’n slimme? Ba nee gij! Een hond zou het ruiken. Er zijn alleen maar teveel domme mensen die op slimme zitjes dom zitten te doen!

Willy.

Zat ooit in een Spaans restaurantje in Andalucia.
Met zalig zicht op de blauwgroene mediteraneo.
Lekker ver weg van toeristische invloeden.

Lekker wachtend op de maaltijd, en pratend met mijn charmant Spaans gezelschap.

We hadden elk een sherry besteld als aperitief, en die natuurlijk royaal geserveerd gekregen in wat eerder op een groot limonadeglas leek. Want voor kleine, maar dan wél poepchique glaasjes, moet je dan weer in Benidorm zijn. Strelen die niet de keel, ze strelen toch het oog.

Onbewust nam ik een van de broodjes uit het mandje, sneed het open, nam het obligate flesje olijfolie van de tafel en goot rijkelijk wat van het amberkleurige vocht over de helften.

Een snuifje zout vervolledigde de opmaak, en ik begon smakelijk te kauwen. Nét wat past bij een heerlijke sherry van ’t vat.

Een tafeltje verderop zat een spaanse dame met een dochtertje van zowat twaalf jaar oud. Ze wees, wat verstoken, naar mij en ratelde iets tot het meisje met haar radde tongval, waarvan de betekenis me ontging.

Mijn gezelschap echter proestte het uit en verslikte zich in haar sherry. Ik keek haar een beetje schaapachtig aan.

Bleek dat die dame haar dochtertje er net had op gewezen dat ik nog een echte Spanjaard was, met echte Spaanse gewoontes: smakelijk broodjes consumeren met olijfolie en zout en doorspoelen met sherry.

Of dit net zo lekker zou smaken in ons klimaat weet ik niet. Nooit geprobeerd. Ik vrees dat het enkel maar lekker smaakt als je het hele plaatje ziet: de zon in je glas, de zee aan het raam, de geur van rijpe olijfbomen, de azuurblauwe lucht en goed gezelschap. Wat wil je nog meer?

Maar bij het huidige weer denk ik eerder aan een stevige kop erwtensoep met spekjes.

En oh ja, van broodjes en zo gesproken… het beste broodje dat ik ooit at was in de vroege morgen in een onooglijk Spaans havenstadje. Aan de kade was een restaurantje met groot terras. Met zo van die ijzeren plooistoelen en –tafeltjes in diverse kleuren. Ik kende, in dié tijd, nog niet zo veel Spaans en vroeg zomaar iets dat met kalk op een groot bord geschreven stond: ‘Boccadillo de calamares’. Kostte niet veel en dus bestelde ik het. Bleek een broodje met inktvis te zijn.

De kelner kwam af met een flink uit de kluiten gewassen broodje, propvol gestopt met gefrituurde piepkleine inktvisjes. De vers bruingefrituurde, krokante armpjes, staken aan alle kanten uit het broodje.

Lekker? Om je de vingers af te likken! En helaas, nooit meer gevonden. Blijkbaar moet net op dat moment een vissersscheepje met een voorraad zijn binnengelopen. En wàt er ook van boord komt, een Spaanse kok weet er altijd iets lekkers van te maken.

Willy.

Lap! Daar gaan we weer. Weeral dwingt iets me een tweede column neer te pennen vandaag!

De ‘ziel’ van iets of iemand… een geheimzinnig, teder woordje, dat zich liefjes in ons taalgebruik heeft genesteld. Onze voorouders moeten ondervonden hebben dat hun lichaam, of sommige dingen om hen heen, eigenlijk wel meer waren dan alleen maar materialistisch, en daar dat woordje voor hebben uitgevonden.

Zo kan een land, huis, schilderij of gewoon een kroegje, ziel hebben. Een ondefinieerbaar, onmaterieel ‘iets’ of ‘gevoel’. Eigenlijk is het er niet echt, maar neem het weg en het lijdend voorwerp ervan verandert totaal.

Als voorwerpen al een ziel kunnen hebben, dan hebben mensen die zéker. Oh neen, ik heb het niet over die religieuze zieltjes die je naar ergens een hemel willen lokken hoor. Het gaat veel verder dan dat.

Mensenzieltjes kunnen dwalen. In duistere, onverkende regionen. In donkere bodemloze diepten of in hogere sferen, ver weg van tijd en ruimte. Ver weg van het lichaam zelfs. Het lichaam dat aan die ziel verbonden is, is zich dan niet eens bewust van die zoektocht. Wat zou er trouwens ook moeten gezocht worden?

De ziel wéét het. Het lichaam is zich nergens van bewust.

En dan plots, vindt het zieltje wat het zocht: een andere ziel. Een ziel die hulp kan bieden… een ziel die hulp nodig heeft… een ziel die de nodige stimulatie geeft, een tekort heeft dat opgevuld moet worden of juist het tekort of overschot in de eigen ziel weer in balans kan brengen.

Maar dat speelt zich allemaal af in door ons ongekende en onvermoede sferen.

Tot we er plots iets van merken! Er gebeurt ‘een toeval’. We botsen, schijnbaar toevallig, tegen iets of iemand aan. En er gebeurt iets. Iets dat we niet begrijpen, of helaas ook dikwijls helemaal verkeerd begrijpen.

Toeval? Neen. Gestuurd door de ziel!

En afhankelijk van ons karakter zien we daar plots een goede kans om schaamteloos te profiteren, ja, zelfs onze lichamelijke lusten en instincten te botvieren, of…

We gebruiken ons verstand. Denken na. Proberen, al was het maar éven, contact te leggen met onze ziel. Proberen uit te vissen wat de bedoeling was, en trachten daar zo goed mogelijk aan te voldoen.

Want toeval? Neen! Dàt bestaat niet.

Zo. Dat waren een paar roerselen die mijn eigen ziel me dwong neer te schrijven. Met het mes op de keel! En ik heb dus maar gehoorzaamd. Het zijn niet mijn woorden. Het zijn de woorden van mijn ziel.

Willy.

Een van de typische trekjes van onze samenleving is het feit dat iemands schuld, en de daarbij gepaard gaande woede van de getroffenen, altijd weer op de verkeerde persoon terechtkomen.

Altijd weer wordt met grof zaad op de pianist geschoten. De componist blijft steeds weer buiten schot!

Het parlement laat even de maag oprispen… er borrelen (alweer) nieuwe belastingen voor nieuwe zaken naar de oppervlakte. De letters lopen als stroperige, vieze etter langzaam naar beneden (nooit weer naar boven: de wet van Newton kent geen uitzonderingen).

Ze druppelen eerst langs de hoogste administratieve diensten, worden daar voorzien van uitvoeringsmodaliteiten en nota’s, glijden vervolgens boosaardig kronkelend verder af naar steden en gemeenten, gerechtshoven… (die trouwens allemaal een goede paraplu hebben en droog weten te blijven) en als laatste eindstation: de belastingontvanger en zijn medewerkers. Dààr worden geen paraplus meer uitgereikt.

Die vangen de etter in open gezicht op en moeten uiteindelijk de instructies uitvoeren. Die krijgen de volle laag. Die zijn de boemannen. De eerbiedwaardige dames en heren daarboven? Die blijven buiten schot. Die blijven de bevolking braaf glimlachend ‘bespelen’ vanaf de media. Ze zijn toch zo lief en zo begaan. Zo onschuldig! Maar ook: zo onwetend.

- Stem maar weer op ons, smeken hun ogen. Want niet wij ledigen jullie zakken. Dat doet de belastingsontvanger! Toch?

En ja hoor! Ze zijn ook wel lief en hebben de beste bedoelingen. Dat staat buiten kijf. Maar helaas… ze kunnen het gewoon niet! Ze hadden hun zitjes aan vakmensen moeten laten! Bij hun leest blijven. Bankbediende, postbode of verpleegster worden. Op de aarde moeten blijven in plaats van daar mijlenver boven te zweven omdat ze een job kozen die ze niet aankunnen en ze niet ligt.

Hetzelfde speelt zich af op het vlak van boetes. Een zure oprisping in het parlement, de boetes worden nog maar eens hoger en onzinniger, en de politie vangt weer de volle laag van de bevolking.

Van diezelfde bevolking die bij de volgende verkiezingen weer voor hetzelfde soort ‘(on?)schuldigen’ zal stemmen.

In de tabaksindustrie gaat het al niet beter! Het clubje wil ons dan wel allemaal met maagdelijk roze longetjes zien, maar de taks op de tabak moet toch onverminderd blijven binnenstromen. En dus: hoe minder tabak er verkocht wordt, hoe hoger de taks, om geen inkomsten te mislopen!

En op wie wordt de frustratie van de bevolking uitgewerkt? Wie mag het geweeklaag aanhoren? Juist. De tabakhandelaar!

Is hypocrisie dan het sleutelwoord van de eenentwintigste eeuw geworden? Zullen onze nakomelingen het binnen een paar eeuwen hebben over de ‘duistere hypocritische tijden’?

Tja… frustraties afreageren kan therapeutisch werken. En dan is de dichtst bij de bevolking staande instantie het eerste, en helaas ook enige doel waar men probeert te scoren.

Werkt een beetje als een boksbal: je wilt iemand een goed pak rammel geven maar je kunt of durft niet? Geen nood: grijp naar de boksbal en reageer je dààrop af...Ga er maar flink tegenaan. Werkt altijd.

En zo blijven de verantwoordelijken lekker buiten schot en kunnen mooi verder vergaderen over weer andere belachelijke futiliteiten. En scoren belastingsdiensten en politie nog maar eens een stukje lager in de ogen van de bevolking.

Je kunt het ook anders aanpakken en de juiste weg inslaan: die naar een parlementair. Maar dan luidt het antwoord pertinent:

- Ha ja, ik heb die wet ‘mede’ ondertekend (Merk op: ‘mede-‘: sterk afzwakkend!). Maar ik heb niet gezegd dat JIJ daar het slachtoffer moest van worden hoor. Dat was helemaal niet de bedoeling. Diegene die jou die belasting of boete aansmeerde heeft de wet wat té exact geïnterpreteerd, en daar kan ik ook niets aan doen.

Voilà. Witgewassen! Véél makkelijker dan je verantwoordelijkheid op te nemen en even na te denken over bepaalde consequenties alvorens te ondertekenen! Of… àls je iets hebt ondertekend, daar ook ronduit voor durven uitkomen en het hoe en waarom uitleggen. Tenminste, als je dat hoe en waarom zelf wel goed beseft.

Jawel, generaals sterven zalig en vredig in bed! Zich van de prins geen kwaad bewust.

Hén treft nooit schuld. Het zullen de kleintjes maar wezen!

Willy.

Moest vanmorgen (Pardon, gisteren. Ik schrijf namelijk altijd voor de dag nadien) een voorraadje bier halen in Delhaise voor vrouwlief. Rodenbach nog wel. Jééék! Nou ja, dat is het enige bier dat ze graag drinkt, maar zo dichtbij is Delhaise nu ook niet bepaald, maar ik loop er wel graag.

Een blik door het raam had me al geleerd dat onze wereld was veranderd in een mega-stortbad, en ik twijfelde even.

Ja, ik zou natuurlijk naar de dichtbijgelegen maar kleinere Carrefour kunnen gaan, maar daar kom ik te dikwijls van een koude kermis thuis. De Rodenbach wordt er namelijk heel stiefmoederlijk behandeld. Vandaag staan er drie kartonnetjes, morgen geen enkel. En blijkbaar zijn daar veel meer morgens dan vandagen.

En dus door de gietende regen naar Delhaise. Petje op om de regendruppels van mijn brillenglaasjes weg te houden, warm en waterdicht jasje aangesleurd, de kap nog even helemaal over het petje getrokken, en als een zwarte schim liep ik met mijn 4 wheel drive trolly door de grijze, troosteloze straten.

Ja, mijn bril zet ik enkel op voor de pc en om naar de winkel te gaan. Om de kleine lettertjes op de verpakkingen te kunnen lezen onderandere... of mocht er 5ct op het voetpad liggen...

Geen kat op straat. Ja, zélfs de katten stuurden hun kat niet door die gutsende regen. Maar ik bleef lekker droog onder mijn Noordpoolkledij, en die fikse regenvlaag had ook zijn charme vond ik. Lekker gezellig! Weer eens een andere wereld om naar te kijken. Weer gratis en kostbaar water. Had beter bier kunnen zijn, maar je kunt nu eenmaal niet alles willen. Dat zou ik straks thuis wel weer goedmaken.

En zo kwamen al spoedig de drie trotse masten van de

Mercator in zicht. Als drie wijsvingers naar boven wijzend, alsof ze bedoelden: “Die regenwolken? Dat deert ons niet!”.
De scherpe boegspriet wijst dan weer naar het station. De bedoeling dààrvan snapte ik even niet. Kom je daar misschien van de regen in de drop? Het achterschip, of kont, is dan weer uitdagend naar het stadhuis gekeerd. Welke bedoeling zou dààr nu achter steken?

Net tegenover de sierlijke flank van de Mercator is Delhaise. En rond de flanken wemelt het van luxescheepjes, die er ook maar verlaten en zieltogend bij lagen te verkommeren. Wachtend op een windvlaag om het water van zich af te schudden. Een windvlaag die maar niet kwam.

Luxescheepjes in de jachthaven. Eigendom van een decadente happy few die er de hand niet voor omdraait om jaar in jaar uit liggeld, taksen en onderhoudskosten te betalen voor iets waar ze hoogstens enkele dagen per jaar gebruik van maken.

Ach ja, zo steunen ze immers de economie, en alles wat zij aan belasting betalen hoeven wij tenminste niet op te hoesten.

Waarom ik zo graag naar Delhaise ga? Wel, het personeel steekt met kop en schouders uit boven de andere warenhuizen. Ze zijn met voldoende; zijn niet gestresseerd; ze zijn zondermeer vriendelijk. Als er 10 klanten klaar zijn zorgen ze er voor dat er 5 kassa’s open zijn. Nooit lange wachttijden, nooit lange files.

Een vriendelijkheidje van de kassiersters hangt altijd wel ergens in de lucht. Heel wat anders dan de sfeer in andere, opgejaagde warenhuizen. En dat voel je als klant wel aan. De stress van het personeel wordt immers rechtstreeks overgezet op jou als klant. Snappen de directies dat dan niet? Of is ‘besparen op personeel’ hun enige motief?

Ja, dan kunnen ze wat mij betreft ook wel de boom in.

Willy.