Archief

Sommige goede dingen blijven, gelukkig, bestaan. Een van die dingen is de ‘vistrap’ in Oostende. Gelegen aan, natuurlijk… de Visserskaai.

Van ’s morgens vroeg zijn de vissersvrouwen er al hun verse waar aan het aanprijzen, en inderdaad, verser kan niet. Zó van het schip in de vele stalletjes.

Of het ook nog goedkoop is? Niet echt. In de doorsnee viswinkel, buiten de toeristische centra, vind je soms wel ongeveer dezelfde prijzen, maar zelden dezelfde versheid. En als de vissersvrouwtjes je al een beetje beginnen te kennen worden er wel al eens wat visjes bovenop gegooid voor hetzelfde bedrag.

Helemaal anders dan de ‘gevestigde’ viswinkels in de toeristische zone. Daar wordt veel meer aandacht besteed aan de verleidelijke ‘presentatie’ dan aan het product op zich, en worden de prijzen natuurlijk ook aangepast aan het toeristisch gedrag.

Wat ook opvalt aan de vistrap, is het feit dat je er nooit vis zult ruiken. Die ruik je pas als je een doorsnee viswinkel voorbijloopt. Maar aan de vistrap? Zuivere zeelucht. Anders niets.

Verse vis heeft namelijk nagenoeg geen geur. Die geur komt er pas bij als het beestje al wat langer het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld.

En toch ligt die vistrap ook midden in een drukke toeristische zone, maar toeristen vind je er minder. Die komen namelijk van het station naar de Zeedijk gewandeld, en zijn, net vóór ze de vistrap voorbijlopen, al een hele serie veel verleidelijkere kraampjes voorbijgelopen.

Kraampjes waar je heerlijk ogende plastic visschoteltjes kunt kopen, en die worden dan ook massaal verkocht. Zo op het oog een volledige maaltijd. Ziet er grandioos uit. Het water komt je in de mond. Bomvol gevuld met… een bovenlaagje van surimi (?!?) in de vorm van kreeftjes, krabbepootjes en andere zeevruchtjes… en nét daaronder, maar onzichtbaar, zo’n 2 à 3 cm dikke laag gesnipperde ui…

Gelukkig staan er veel afvalbakken in de omgeving, want wie gaat nu een half pond rauwe uiensnippers gaan opeten? Volledige maaltijd?!?

Maar goed, die toeristen zijn dus al volop hun ‘vermeende’ verse visschotel aan het eten als ze achteloos de vistrap voorbijlopen zonder er op te letten.

En trouwens, hun bestemming is meestal toch het strand, en daar ga je toch niet liggen zonnebaden met een paar kilo verse vis naast je hé? Tenzij je met gestoomde vis wilt thuiskomen.

En zo komt het dat de vistrap (die trouwens helemààl geen trap meer is) haar authenticiteit heeft kunnen behouden tot grote vreugde van de inboorlingen en spijts alle toeristische strekkingen.

Nou ja, de moderne mens, en zéker de mens in toeristisch uniform, wil nu eenmaal bedrogen worden. En dus: waarom niet toegeven aan die wil en er nog grof geld aan verdienen ook?

Eerlijkheidshalve moet ik hier nog aan toevoegen dat die kraampjes toch wel één artikel verkopen dat wél heerlijk vers is: wulken. Alhier ‘wulloks’ genoemd (soort zeeslakken). Die staan dan heerlijk dampend in een kookpot te sudderen en worden zó uit de pot per portie verkocht. Voor de rest mogen ze wat mij betreft hun rommel houden.

Willy.

Zondag. Vanmiddag aten we de aloud geroemde nationale Bel

gische schotel: Biefstuk friet met sla en tomaatjes.

Heerlijk vers gesneden frietjes… een lekkere filet pur, doorbakken, want rauw vlees lusten we niet. Dat laten we aan de ‘snelle kok’ die in 2 minuten een volledig maal op je bord gooit, en je nog weet te suggereren dat het lekker is ook!

En dan de sla zoals mijn vrouw ze maakt: gemengd met gesnipperde ui en mayonaise.

Om op restaurant nog iets zo smakelijks geserveerd te krijgen moet je de klok toch wel veertig jaar terugdraaien. Toen de Belgische keuken nog geroemd werd over de ganse wereld. Toen koks nog koks waren en wisten waar ze mee bezig waren. Toen we zonder schaamte nog met buitenlanders op restaurant konden.

Ja… nú zou ik dat niet meer durven! Want onze keuken en eetgewoontes zijn totaal verwaterd. Tenminste toch, op professioneel vlak. Lekker moest plaats maken voor alleen maar mooi. Een rijk versierd bord: patatje of (diepvries-) frietje hiér, worteltje dààr, halfrauw biefstukje rijk versierd met camouflerende kruidenblaadjes… want de mens anno 2011 eet niet meer met de mond; proeft niet meer met de tong. Neen! Nu eet hij met zijn ogen.

En koks evolueerden van keukenprinsen tot ‘visuele artiesten’. Je bord moet een schilderij zijn. Wat er op ligt en hoe het gemaakt werd speelt nog weinig rol. Evenmin de vele vuile vingers die alles netjes op het bord schikten! Pollepels, messen en vorken horen enkel op de eettafel. In de keuken tellen enkel nog de vingers.

Ze schikken, mengen, mixen, worden afgelikt, om dan aan het volgende bord te beginnen… Alles heel hygiënisch hoor! Wie is er nu immers vies van de vingers en het speeksel van een kok? Als het bord maar mooi oogt!

En jawel hoor… het kon niet anders. Ook onze smaak is totaal verwaterd. Wat wil je dan ook, als de moderne maatschappij je heeft leren eten met de ogen? De leuze is: ‘het oog wil ook wat’. Wel, wat mij betreft: vooral mijn tong wil wat. Mijn ogen hebben een andere functie en bevatten geen smaakpapillen.

Neen hoor jongens, als jullie de artiest willen uithangen, word dan liever kunstschilder, beeldhouwer, etser of wat dan ook… maar alstublieft geen kok! Want mijn tong wil ook wat! Mijn ogen gebruik ik voor andere dingen.

Jawel… ik mis de vroegere heerlijk gezellige restaurantbezoekjes. Leuk kader, goede bediening, roken was evenmin een probleem, en vooral: lekker eten! Alles vers. Diepvries bestond nog niet.

Toén kon je op restaurant gaan om beter te eten dan thuis.

Nu… is het thuis veel beter. En blijf je dan ook maar liefst ver weg van die kunstzinnig opgevatte schotels vol smakeloze vuiligheid die min of meer lekker werd gemaakt met kruiderij.

En nog met buitenlanders op restaurant gaan? Ik dénk er niet aan. Tenzij in de héél dure, maar of je daar dan ook waar krijgt voor je geld is maar de vraag. En ‘bepoteld’ is je voedsel er zéker.

Culinaire gewoontes… totaal verwaterd. Net als alles in onze hedendaagse maatschappij.

Wat een geluk dat we nog thuis kunnen eten. Een ware luxe! Maar helaas ook een verdwijnende generatie als ik zie wat het snelst over de toonbank gaat bij de beenhouwer. De volledig klaargemaakte schoteltjes natuurlijk! De bewaarmiddelen worden er dan maar bijgenomen.

Willy.

Soms valt het me op hoe weinig mensen naar anderen, en hoeveel ze enkel maar naar zichzelf willen luisteren. Ze doen een heel monologisch verhaal en houden dan plots op, kijken je aan en vragen wat je mening daarover is. Maar vóór je ook maar de tijd hebt om je mond te openen zijn ze alweer bezig met een heel ander onbenullig verhaal.

Ik kan daar maar één conclusie uit trekken: ze horen zichzelf graag praten, en stellen de vraag naar jouw mening alleen maar retorisch. Overtuigd als ze zijn dat je ze toch gelijk zult geven. En met die zaligmakende gedachte beginnen ze dan maar snel aan een nieuw verhaal.

En dan gaan ze tevreden naar huis. Ze hebben weeral gelijk gekregen?!?

En ik, ik vind het al lang oké hoor. Als dat ze gelukkig maakt! Ben ze zelfs dankbaar dat ik geen commentaar moet geven. Dat bespaart me in het vervolg het luisteren naar ze. Ik kan me dan stilletjes afsluiten en aan prettigere dingen denken. Ik val dan toch niet door de mand als ze me plots iets vragen, want ze wachten een antwoord toch niet af. Heerlijke, lieve mensen! Toch?

Zo sociaal als een bende kippen: aan één stuk door… kakelen. Niks ‘zeggen’! Alleen maar ‘praten’. Over wàt dan ook. Milieuvriendelijk ook nog, want je hoeft geen radio of TV aan te zetten voor de sfeer als ze in de buurt zijn.

Ik ken er zo een stuk of wat, en als die langskomen kan ik héérlijk relaxen. Sluit mijn oren af (jawel, dat heb ik geleerd. En zonder oordopjes!) en ga de spirituele toer op, zoekend naar ergens een muze die me misschien weet te inspireren voor weer een nieuw column op mijn blog.

Bij mannen gaat het dan meestal over de voetbal of over het nieuws zoals de nieuwslezer het voorgekauwd heeft en iedereen dus al gehoord en gezien heeft… en voor evangelie aanneemt. Commentaar hierop is dus overbodig en wordt evenmin gevraagd. Héérlijk sociaal. ‘De stem van het volk’. Uniform. Op één lijn met de visie van de nieuwsdienst! Eendracht maakt macht is toch onze leuze hé?

Iemand zei me ooit: “Wie de informatie heeft, heeft de macht!” Ik stond er niet echt bij stil. Interpreteerde het anders. Vond dat inderdaad, als iemand bepaalde informatie of kennis had, hij dat als een zekere macht over anderen kon gebruiken.

Als je dat echter op de nieuwsdienst projecteert kom je tot andere bevindingen. Want inderdaad, de nieuwsdienst zit overal met de neus bovenop. En die informatie… daar doen ze mee wat ze willen. Presenteren het positief of negatief naar gelang hun eigen politieke voorkeur… en hebben de massa volledig in de macht. Althans het domme gedeelte ervan.

Vrouwen daarentegen zijn meestal minder in politiek geïnteresseerd, maar daar steekt dan weer een ander fenomeen de kop op. Aan een aantal vrouwen uit mijn omgeving durf ik niet eens meer vragen “hoe gaat het?”, want dan krijg ik gegarandeerd weer het hele medisch dossier, dat ik ondertussen al lang vanbuiten ken, afgerammeld. Tot in de diepste details!

Als ik nu nog dokter was, dan zou ik een dergelijk antwoord op die vraag begrijpen. Daarvoor dienen dokters nu eenmaal. Maar gewoon op een beleefdheidsvraagje een lichaam zich binnenste buiten zien keren? Slechte nieren… hoofdpijn… longen om zeep… hartritmestoornissen… ruzie met de echtgenoot… een zweer op dit, een puist op dàt… verstopping… diarree…

Neen hoor, aan dit soort vrouwen vraag ik nóóóóit meer hoe het gaat! Geschrapt uit mijn lijstje met openingszinnen.

Ergens vind ik de Franse taal dan weer leuker. Op de vraag ‘ça va?’ volgt steevast de wedervraag ‘ça va?’, of ‘et toi?’ En een zinniger gesprek kan beginnen. Een antwoord op die vraag krijg je niet, en is ook niet de bedoeling.

Willy.

Feedback is, denk ik, een van de belangrijkste bronnen van onze persoonlijke ontwikkeling. Je doet iets, maakt iets, lost een probleempje op of maakt een klusje af. Voor jezelf vind je het goed, en als niemand reageert, dan doe je het de volgende keer nét zo.

Ook als iemand positief reageert handel je navenant. Maar in beide gevallen weet je het eigenlijk niet echt! Want positief reageren doen zowel mensen die het echt goed vinden als mensen die met iederéén meepraten, zélf tegen geen negatieve feedback kunnen, en gewoon goed willen overkomen.

Ik spreek hier met opzet van feedback, omdat ik ‘kritiek’ een kwalijk geurtje vind hebben. Beide woorden mogen dan wel dezelfde betekenis hebben, maar wie denkt aan kritiek vindt dat hij aan ongewenste bemoeizucht denkt en aan iets heel negatiefs. Terwijl zowel positieve als negatieve kritiek ons juist maken tot wat we zijn.

En dus houd ik het liever bij feedback. Klinkt meer neutraal. Jammer genoeg een Engels woord, maar ik zie geen Nederlands alternatief. “Terugvloei… terugvoeding”? Lijkt nergens op hé? Neen.

Feedback lijkt me veel beter. Werd vooral gebruikt in de elektronica uit de jaren zeventig. Met feedback werd een radiosignaal, eenmaal versterkt door een transistor, terug achteruit gestuurd en eventueel gefilterd, om dan nog eens opnieuw door diezelfde transistor versterkt te worden. Slim gevonden en het werkte.

In het gewone leven is het eigenlijk net hetzelfde: iets wordt uitgestuurd, het komt versterkt, verzwakt, of ‘gefilterd’ terug via een andere bron en opnieuw, in de gewijzigde vorm, doorgestuurd. Het is als het ware ‘geëvolueerd’. Zonder feedback zou er eigenlijk nooit enige evolutie in je denken komen en blijf je in je eigen cirkeltje ronddraaien!

Rest nog één probleem op te lossen: waar komt die feedback vandaan? Want eigenlijk zijn we dan een beetje terug bij af: is het mouwvegerij? Is het jaloezie? Is het negativisme?

Maar op dié vraag krijg je in de loop van je leven wel de juiste antwoorden en leer je wat je naast je mag neerleggen als ‘onbestaande’ en wat je écht ter harte mag en moet nemen. Je leert wél de eeuwige criticasters, de jaloersen en de welmenenden van mekaar te onderscheiden en de feedback te sorteren naargelang de personen van wie ze komt.

Eens ik dàt doorhad, begon ik van feedback, positief of negatief, te houden. De positieve feedback kan je enorm stimuleren indien afkomsig van de juiste personen. De negatieve feedback, van datzelfde soort personen, is zo mogelijk nog nuttiger want het leert je weer iets bij. Het doet je nadenken over jezelf en de fouten die je maakt, en het onderste uit de kan te proberen te halen.

En de jaloerse feedback tenslotte… tja, die valt sowieso door de mand want die is herkenbaar als wat.

Maar waarom in godsnaam zijn er zoveel mensen die niet tegen negatieve feedback kunnen? Juist dié feedback drukt je met de neus op fouten die je maakt. Juist dié feedback maakt dat je lering kunt trekken uit je fouten en een beter mens kunt worden.

Maar neen, negatieve feedback wordt niet aanvaard door de massa. Terwijl het meestal wel dié feedback is die welgemeend is.

Het resultaat van enkel naar positieve feedback van mouwvegers te luisteren is dan ook dat je je hele leven dezelfde fouten blijft maken.

De massa wil ‘geaaid’ worden… gelijk krijgen… Dàn pas voelt ze zich prettig en sociaal aanvaard. Terwijl ze in werkelijkheid alleen maar een spiegel voor de neus gepresenteerd krijgt en nooit… maar dan ook nooit zal beseffen wat ze verkeerd deed en dat dus ook maar zal blijven doen.

De eerste ‘neen’ van een papa of een mama, betekent voor een onwetend kind al een eerste vingerwijzing van hoe onze maatschappij werkt en hoe je je daar moet aan aanpassen.

Helaas… tegenwoordig krijgen nog slechts weinig kinderen een ‘neen’ te horen. Gevolg: opgegroeid en volwassen geworden, némen ze geen ‘neen’ meer aan. Leerden het nooit en kunnen het dus niet. Moet altijd hún gedacht zijn. Denken onfeilbaar te zijn. En dan blijven de kinderlijke fouten hun leven natuurlijk bepalen. En worden ze eigenlijk… wél volgroeid, maar nooit volwassen… en worden ook nooit serieus genomen, tenzij door andere volgroeide onvolwassenen.

Willy.

Er zijn zo van die momenten dat we ons ongestoord even moeten terugtrekken…

Waar déze fotos gemaakt zijn zou ik niet weten, maar van binnenuit gezien lijkt het me toch echt geen plek om je ongestoord en op je ‘gemak’ te voelen! Maar schijn bedriegt als je het ondoorzichtig spiegelglas van buiten uit ziet. Zo zit het ook met het innerlijk van veel mensen: als je ze van buitenaf bekijkt kijk je eigenlijk in een spiegel want ze zullen je alles zeggen wat je graag hoort. Net alsof je jezelf bezig hoort of ziet. Wat ze ondertussen binnenin uitspoken, daar heb je het raden naar.

Hun ziel blijft verborgen, en toch… van uit hun binnenkant zien ze wél de hele omgeving. Lekker anoniem, lekker op hun gemak. Niks blootgeven! De mensen rondom worden gewoon een spiegel voor de neus gehouden, en zijn daar nog blij om ook.

Zo hoef je niet na te denken, zo bekom je éénvormige meningen, zo lijk je best met je omgeving akkoord te gaan. Helaas… zo leer je ook niets bij buiten wat je in de spiegel ziet en zo weet de wereld eigenlijk helemaal niet hoe mensen écht zijn.

Sorry voor mijn gebrek aan betere inspiratie hoor, maar gister had ik bezoek en weinig tijd om een onderwerp te vinden. Toch kon ik niet laten die grappige fotos te publiceren ter illustratie van mijn vorig column.

Willy.

Wat hebben wij mensen gemeen met kameleons? Wel:

- Kameleons veranderen van kleur naargelang het milieu waarin ze zich bevinden.

- Wij veranderen van mening naar gelang het milieu waarin we ons bevinden.

Tenminste… we doén alsof we gelijkdenkend zijn met ons milieu.

Op café zullen we misschien meeroepen met de meerderheid: ‘Dat ze nog lang mogen smaken’. In beschaafdere kringen dan weer, zullen we ons misschien, net als de meerderheid, uitspreken tegen alcoholgebruik.

Maar, veranderen we écht wel van mening? Eigenlijk niét. We proberen alleen maar op een goed blaadje te komen met de meerderheid. Om onze sociale contacten niet te verliezen. Om ons één te voelen met de wereld waarin we leven. Om… kameleons na te apen.

Daar is eigenlijk weinig tegen in te brengen. De mens is nu eenmaal een sociaal wezen. Maar moet dat dan zó extreem dat we op de duur zelf niet meer weten wie we zijn en wat we denken? Of ons denkvermogen helemaal moeten laten beheersen door wat anderen denken?

Bekijk maar weer de toog: daarrond staan of zitten meestal een tiental ‘gelijkgestemde’ zielen. Tien identieke mensen in één café? Je zou het niet voor waar houden! Zéker niet als je bedenkt dat elke mens een hele wereld is en uniek in zijn denken en zijn.

En toch… gaat het vandaag over het rookverbod, dan zijn ze er ofwel allemaal voor of allemaal tegen. Unaniem. Uniform. Als ware robotten.

En dan vraag ik me soms af: als die mensen thuiskomen, of alleen met zichzelf zijn, wat zijn ze dàn? Wat denken ze dan? Of is ook hun denkvermogen zo verstrikt geraakt in het groepsgebeuren dat ze de groepsideeën meeslepen naar huis en ze als hun eigen mening aanzien?

Ik zou het niet weten. Ik weet alleen dat we kampioenen zijn als het er op aankomt Kameleonnetje te spelen.

Is dat een soort werelderfgoed? Of is het eigen aan de westerlingen? Of aan de Belgen? Of enkel maar aan de Vlamingen?

Het resultaat van dit alles is dat wat men de openbare opinie noemt, eigenlijk maar een… ja… ‘openbare’ opinie is. De opinie die verandert naar gelang onze omgeving. De opinie die we ‘openbaar’ maken om ‘gelijk te zijn aan de rest’. Wat we vanbinnen voelen, blijft meestal ook binnen.

En bijgevolg kan die opinie vele kanten uit, en berust ze er voornamelijk op waar we het laatst wàt hebben gehoord, of wààr we ons op een bepaald moment bevinden, of wat de nieuwslezer ook weer orakelde.

Zo zal een Vlaming in Wallonië soms de Waalse gastvrijheid en vriendelijkheid de hemel in prijzen. Hij voelt zich immers op ‘vijandelijk’ terrein en op zijn hoede. Maar thuis, in zijn stamcafé, zal hij dan weer een heel andere mening verkondigen over Wallonië.

Jammer. Want dit kameleon-gedrag is er voor een groot deel verantwoordelijk voor dat datgene wat we echt denken verborgen blijft! En waarom eigenlijk? Is het dan zo erg je eigen mening te zeggen?

Eigenlijk zouden we, naast de uitdrukking ‘openbare’ opinie, die op zich nietszeggend is, en meer op leugens dan op waarheden rust, ook nog een ‘collectieve opinie’ moeten hebben. Iets dat gebaseerd is op wat we écht zijn, in plaats van alleen maar op wat we bereid zijn openbaar te maken.

Ik denk dat we in opiniepeilingen tot totaal andere resultaten zouden komen! Maar ja… wie is nog bereid zijn echte innerlijk vrij te geven als liegen een pak makkelijker is en beter aansluit bij de rest van de wereld, die net hetzelfde doet? En ja, zo geraken we uiteindelijk in een complete leugenwereld met een totaal verkeerd beeld over het collectief bewustzijn.

Het ligt natuurlijk niet helemaal bij de ‘spreker’. Ook de ‘luisteraar’ treft grote schuld. Want luisteren naar iemand die een andere mening heeft komt voor velen, vooral voor dwazen, frustrerend over. Men voelt zich aangevallen en gaat in de verdediging. Niét omdat men vindt dat de eigen mening de juiste is; enkel maar om ‘gelijk’ te krijgen. Wat voor die mensen een synoniem is van superioriteit… Och arme!!!

Conclusie: we lijden allemaal aan een collectieve communicatiestoornis. Hoe zouden we die ziekte noemen? Kameleonitis misschien?

Willy.

Er was eens…

In het land van Krekelonië, een krekel die de hele zomer lang viool zat te spelen op zijn favoriete tak van zijn favoriete boom. Hij bekeek het leven altijd van de zonnige kant en leefde als god in Frankrijk.

Eigenlijk leefde hij van de zwarte rijkdom in de bodem van zijn geboortestreek, maar die rijkdom liet hij liever opdelven door nijvere Vlaamse miertjes. En ja hoor, die kwamen in dichte drommen de taalgrens overgelopen om heel hard in de mijnen te gaan werken.

De krekel bekeek ze misprijzend. Lachte ze uit. Ha ha, die boerkens spraken niet eens behoorlijk frans.

- Domme Vlaamse mieren, dacht hij. Hoe kunnen jullie nu zo stom zijn om diep onder de grond te gaan werken terwijl hierboven de zon zo vrolijk schijnt?

En het werd juli en augustus; de zon scheen steeds harder en de krekel zong steeds luider. Honderden meter onder zijn luie kont liepen zwetende miertjes af en aan. Het steenkoolstof plakte aan hun bezweette huid. Kroop diep in hun poriën. Werd ingeademd en drong door tot in hun longen. Ze kuchtten en hoestten, maar ze hielden vol. Na de zware werkweek mochten ze immers hun welverdiende loon gaan ophalen.

En terwijl de krekel lustig zingend hooghartig op hen neerkeek, werd dat geld naar het mierennest in Vlaanderen gestuurd. Daar werd het opgepot. Gespaard. Bijgehouden om de nakomelingen door studie veel betere levensomstandigheden te kunnen bieden. Gespaard om zelf een zaak te kunnen beginnen. Gespaard om een eigen huis te kunnen bouwen. Gespaard om Vlaanderen uit het slop te helpen halen.

Zoveel domheid was de krekel een onbegrijpelijk raadsel en hij zong lustig door. Zo lang het zonnetje scheen vond hij dat je geen problemen moest gaan zoeken. En zéker al niet onder de grond.

Het werd september en october. De mieren hadden genoeg gespaard en keerden de een na de andere terug naar het Vlaamse nest. De opgespaarde poen werd nuttig geïnvesteerd en het was niet langer nodig zo ver van huis te gaan werken.

Oei! Wie zou nu voor de krekel werken? Geen nood! De partituur van ‘Marieke van Brugge en Gent’ werd verwisseld voor ‘O sole mio’, en jawel hoor, daar verschenen de eerste Italiaanse gastmiertjes! Hij zat weer op rozen!

Maar het scenario herhaalde zich. Ook de Italiaanse mieren werkten zich rijk en vertrokken. De Spaansen ook… en dan kwamen de Moslims. Maar toen raakten de steenkolenmijnen al in verval en viel er niet veel meer te werken in Krekelonië. Maar die Moslims, hun naam waardig, waren zowel mo als slim! Die bleven! Want werken hoefde helemààl niet meer. Dank zij de ijverige Vlaamse miertjes kon het land het zich goed permitteren om iedereen welkom te heten en mee te laten genieten van de moeizaam opgebouwde welvaart.

En toen kwam de winter. De krekel had niets gespaard, en dreigde van honger te sterven.

En hier stopt het échte sprookje, zoals verteld in de sprookjesboeken. Dié krekel stierf en de mier leefde nog lang en gelukkig van het opgespaarde rantsoen.

Maar de superieure Waalse krekel vond er iets anders op: nog vele jaren lang liet hij zich onderhouden door dat achterlijke Vlaamse mierenvolkje. Ook nog toen de mieren al lang de meerderheid hadden in het parlement.

Want wie zich superieur acht kijkt niet op naar de meerderheid! Hij ziet er op neer. Het zijn immers toch maar boerkens. Halve idioten. Hersenloze strevers en zwoegers.

Maar toch verscheen er af en toe een klein, onmondig miertje in de Wetstraat 16, die de geldstroom naar Krekelonië dicht wou. Die de kraan wilde dichtdraaien. Stellend dat als de krekel wilde overleven, hij zélf zou moeten leren werken en sparen.

Maar dat doen krekels niet. Krekels willen alleen maar zingen. Boven alle anderen uit kraaien. En er werd een giftige krekelin naar het parlement gestuurd met één enkele, dodelijke boodschap: ‘NON’.

En de meeste miertjes liepen angstig weg. Hielden er een afwachtende houding op na. Wachtend op de komst van een supermier die een ferm Vlaams ‘JA’ tegenover dat non durfde te stellen. Die de krekel terug voor zichzelf zou leren werken.

Is die supermier er al? Het lijkt er een beetje op, maar de eerstvolgende maanden zullen het moeten uitwijzen. Zullen we een happy end aan het sprookje kunnen breien? Wie weet. Never say never. Want met halsstarrig non te blijven zeggen zou je wel eens je eigen ruiten kunnen stukslaan.

Willy.

Er wordt gepoogd om een goede coalitie te vormen om ernstig en eerlijk te kunnen regeren met gelijke kansen voor gelijke arbeid. Lukt dus niet.

Nochtans, de kiezer stemde als volgt:

- Gaf NVA een monsterscore.

- Gaf ook Vlaams Belang een monsterscore.

- Met andere woorden: verkoos een grandioze Vlaamse meerderheid.

Twee Vlaamse monsterpartijen die beweren het beste voor te hebben met Vlaanderen zouden de macht toch voor het grijpen moeten hebben? Wat houdt hen tegen samen een coalitie te vormen? De Walen? Die ondemocratische afspraak die (in ‘t Frans natuurlijk) ‘cordon sanitaire’ genoemd wordt, en nóg zo’n Waals trucje was om geen Vlaamse meerderheid te dulden?

Wordt het geen hoog tijd dat we die sanitaire rommel in het toilet gooien, waar het thuishoort?

Ben ik dan achterlijk? Begrijp ik de ‘democratie’ en ‘de wil van het volk’ niet meer? Of tellen democratische beginselen enkel voor Wallonië? Is het dan toch waar dat Walen gelijker zijn voor de wet dan Vlamingen?

Als je alles eens logisch overdenkt moet je haast stellen dat we het veel slechter doen dan die apenlanden waar democratische verkiezingen telkens weer geboycot worden om marionettenregeringen aan de macht te kunnen houden.

Hier gebeurt eigenlijk net hetzelfde of erger nog, maar het wordt afgewerkt met een likje beschaafd vernis.

Willy.

Tja, het ziet er naar uit dat een oplossing in de regeringscrisis nog niet zo direct voor de hand ligt. Betogingen haalden ook al weinig uit… die dames en heren laten zich echt niet opjagen.

Is het een heel gevaarlijk gespeeld pokerspel? In dàt geval houd ik mijn hart vast, want wie alles of niets speelt blijft nogal dikwijls met ‘niets’ zitten.

Anderzijds zie ik ook wel een straaltje hoop:

Zou Bart Dewever de boeman zijn die België al lang nodig had? Misschien. Ik zou het echt niet weten. Wat ik wél weet is dat het tijd werd dat er eens iemand ‘ja’ stelt en durft blijven stellen tegenover het Waalse ‘non’. Hoé lang en hoé luid die non ook blijft klinken.

We hebben heel lang, misschien veel te lang, dat schaamteloze non op alles en nog wat braaf geslikt. Nu lijkt iemand de stok in het kippenren gegooid te hebben, en dat komt hard aan. Een kind dat jarenlang werd verwend mààk je nu eenmaal niet op een twee drie duidelijk dat het nu ook eens de poten uit de mouwen mag steken.

En jawel hoor, wij hebben ook ooit van Wallonië kunnen profiteren. Maar dat deden we wél met ver van huis hard te gaan werken in hún mijnen. Toen verloor de steenkool zijn marktwaarde en kwamen onze voorouders naar huis. Maar ze bleven niet bij de pakken zitten. Met noest werken, studeren en ondernemen maakten ze van het arme Vlaanderen een welvarend gebied.

Wallonië van zijn kant, bleef wél bij de pakken zitten. Richtte de blik ten hemel in de hoop dat er goud zou uitvallen. Maar er viel geen goud uit. Alleen maar regen… en Vlaams belastingsgeld.

Nu geloof ik echt niet dat Walen slechte of luie mensen zijn. Ik denk eerder dat ze de sterke wil van het Vlaamse volk missen. De wil om vooruit te geraken in de wereld door eigen arbeid, of door eigen ondernemingszin.

Als ze die wil niet hebben, dan moeten ze ze maar proberen te ontwikkelen, want het blijft niet opgaan dat een vooruitstrevend volk geremd wordt door een zwaargewicht aanhangwagen.

We hebben ze, uit solidariteit, heel lange tijd moeten blijven steunen. Zoals een broertje zijn zusje steunt in slechte tijden. Ondanks het feit dat zusje ons heel ondankbaar als ‘Vlaamse boerkens’ bleef zien en op ons bleef neerkijken.

Maar die slechte tijden bléven maar duren. Geen ondernemingslust, geen werklust. Broertje Vlaanderen zal het allemaal wel ophoesten… Broertje Vlaanderen bouwt fabrieken, er wordt geïnvesteerd… er wordt gewerkt en er wordt… betaald. Belastingsgeld. Solidariteitssteun aan Wallonië. Een Wallonië dat heel graag migranten verwelkomt en ónze steun dan maar weer aan deze categorie mensen doorstort.

Nou ja, als je er zelf niet voor moet werken is het makkelijk migranten te voederen met andermans geld. Hopende dat die migranten dan ook nog een heel klein beetje voor je zullen werken zodat je op rozen kunt blijven zitten.

En ja, Düren is een mooie stad, maar blijven duren is niet van deze wereld.

Is Bart Dewever de juiste man op de juiste plaats? Ik zou het niet weten. Zoals altijd moet ik eerst daden zien. Eén zaak heeft hij in elk geval al bewezen: in tegenstelling tot zijn vele voorgangers pikt hij geen ‘non’. En dat Vlaanderen héél lang op een ‘oui’ zal moeten wachten, dat hadden we al lang kunnen weten.

Maar ooit moest het er van komen. Jammer voor ons Waalse zusje, maar ze had maar niet zo lang bij de pakken moeten blijven zitten. Had ook maar iets moeten ondernemen.

Eén zaak is zeker: als het dan al zo moeilijk is om tot een overeenkomst te komen tussen landgenoten met alleen maar een andere taal… hoe is het dan mogelijk dat sommige mensen zich ‘globalisten’ willen noemen en vinden dat we nu maar eens helemaal multicultureel gaan leven?

Mééwerken met andere culturen? Ze helpen met een volwaardige opleiding? Ze hun achterlijke ideeën uit het hoofd praten? Volledig akkoord.

Maar als vooruitstrevend volk de ene zware aanhangwagen achter de andere aan hangen zodat je zélf niet meer vooruitgeraakt? No way!

Willy.

Een van de mooiste songs van Julio Iglesias heb ik altijd ‘Asi Nacemos’ gevonden. (Zo worden we geboren). Een van zijn eerste nummers. En helaas ook minder gekend in onze contreien. Komt uit het album ‘Soy’ (ik ben).

De song zelf kan ik jullie hier niet aanbieden vanwege de auteursrechten. Enkel de Nederlandse vertaling ervan. Wie wil vindt hem echter direct terug op Youtube. In de zoekbalk van je browser “Asi nacemos” intypen.

Het loont echt wel de moeite de tekst en vertaling mee te volgen met de song.

Asi Nacemos Con los ojos cerrados, con los ojos cerrados, como presintiendo que horrible es el mundo que vamos a ver... Con el llanto en los labios, con el llanto en los labios como lamentando llegar a una tierra que buena no es... Así nacemos, así nacemos, así nacemos, yo, tú, ese y aquél. 2X Con las manos cerradas, con las manos cerradas, como preparados a dar duros golpes; morir o vencer... Con la piel arrugada, con la piel arrugada, como fiel presagio del día que llegue la dura vejez. Así nacemos, así nacemos, así nacemos, yo, tú, ese y aquél. 2X Amarrados a un cuerpo, amarrados a un cuerpo, para que sepamos que el hombre no puede a su antojo correr. Arañando y buscando, arañando y buscando, la leche de un pecho, con hambre, con ansias, con llanto y con sed. Así nacemos, así nacemos, así nacemos, yo, tú, ese y aquél. 2X

Zo worden we geboren. Met de ogen gesloten Met de ogen gesloten Als voorvoelend Hoe wreed de wereld is die we zullen zien. Met het geschrei op de lippen, Met het geschrei op de lippen, Alsof we betreuren Op een wereld te komen die niet goed is. Zo worden we geboren Zo worden we geboren Zo worden we geboren Ik, jij, deze en gindse. Met de handen gesloten Met de handen gesloten Alsof ze voorbereid zijn Om zware klappen te geven; sterven of overwinnen. Met de huid gerimpeld, Met de huid gerimpeld, Als trouwe voorspelling Van de dag dat het harde oud zijn aankomt. Zo worden we geboren Zo worden we geboren Zo worden we geboren Ik, jij, deze en gindse. Vastgemaakt aan een lichaam, Vastgemaakt aan een lichaam, Omdat we zouden weten Dat de mens zijn grillig lot niet kan ontlopen. Schrapend en zoekend Schrapend en zoekend De melk van een borst Met honger, met angst, met geween en met dorst. Zo worden we geboren Zo worden we geboren Zo worden we geboren Ik, jij, deze en gindse.

Nog een leuke zondag iedereen.
Willy.