Archief

Sedert nieuwjaar ben ik dus de niet-trotse bezitter van een GSM!!! Gekregen met nieuwjaar van junior, met een wellustige blik in zijn ogen: "of ie nu wilt of niet, maar hij zàl toetreden tot het GSM tijdperk."

Nou ja, liever had ik een tamtam gekregen, maar ik moet toegeven: in die hectische periode van klinieken en uitvaartcentra heeft het ding toch wel zijn diensten bewezen en was ik wel verplicht er een beetje aan te wennen. Zij het met grote tegenzin. En wat je met tegenzin doet lukt meestal slechts mondjesmaat. Bovendien viel dat leerproces bovenop alle andere ellende, zodat ik eigenlijk nog steeds niet alle functies doorheb.

Maar een roddelfoon zal die van mij nooit worden! Handig in noodgevallen, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Bovendien, en hoewel ik prepaid werk bij een van de goedkoopste diensten, en zéker zonder abonnement, vind ik het tarief toch maar zus en zo! Voor mij geen probleem want ik bel zelden, en dan nog heel kort. Maar als ik op straat kijk naar al die mensen die met de GSM als een grote wrat op hun oor rondlopen en maar tateren in honderd en een vreemde talen, vraag ik me toch af wie dat allemaal betaalt! Of beter gezegd: ik vraag het me niét af: WIJ natuurlijk, via belastingen - staat - OCMW! Het gebruikelijke eigentijdse weggetje.

En zo is nog maar eens een op zich heel nuttige uitvinding gekanibaliseerd tot een roddelding.

Of tot een scherp wapen in vechtscheidingen.
Of tot een échte tamtam om de stammen op te roepen tot de strijd.
Of tot meerdere eer en glorie van de pestertjes.

En de voortdurende straling dan, bij die beroeps-GSMers?
Passief roken gevaarlijk zei je?
Ach ja... moderne tijden hé?
Wat je zelf zo graag doet is altijd weer ongevaarlijk!
Wat anderen doen schaadt altijd weer jouw gezondheid!
Bewijzen zijn er niet nodig, zolang de media het maar vertellen!

Willy.

In aansluiting met mijn vorig stukje wil ik nog even een en ander kwijt. De vijand herkennen! Lijkt simpel! De media zullen ons wel vertellen wie de vijand is, en daar zullen we, net als Don Quichotte tegen windmolens, tegen gaan vechten.

Wie is, volgens de media, de vijand? Het kapitalisme natuurlijk! De speculanten, multinationals, en meer van dat soort. Dat net een gezond kapitalisme voor een gezonde tewerkstelling kan zorgen wordt toch o zo graag vergeten! Dat er net mensen met hersenen en kapitaal nodig zijn om die tewerkstelling te kunnen vrijwaren, zélfs als het eens wat minder gaat, daar lijkt niemand bij stil te staan.

Dat je baas steenrijk is? Dat moét hij zijn als hij de ups en downs van de wisselende conjunctuur wil overleven en je blijvend tewerkstellen in goede en slechte tijden! Waarom begrijpen de sossen dat niet?

Dus zit de échte vijand ergens anders verscholen! Vroeger was die vijand diegene die aan onze grenzen klaarstond met wapens om ons te veroveren! Héél herkenbaar! We konden een front vormen en onze grenzen verdedigen. De goeden aan de ene kant, de slechten aan de andere kant van de grens. Nu zijn er geen grenzen meer! Nu is de vijand al lang ons land binnengedrongen, maar de media verzwijgen het en de Wetstraat blijft tegen beter weten in de weg van de minste weerstand bewandelen. En de modale burger? Die wentelt zich in alle sociale voorzieningen van onze welvaartstaat en denkt dat er geen vuiltje aan de lucht is.

Over onze grenzen vliegen tegenwoordig alleen maar bontgekleurde duifjes. Arme, maar vredelievende duifjes zo op het eerste gezicht. Maar onder hun vleugels verbergen ze terreur en onveiligheid! In hun kroezelkopjes steekt al de zekerheid hier ooit heer en meester te worden. Hun bekje hapt al naar het vele lekkers dat ze hier kunnen komen stelen. De oogjes speuren al de horizon af naar OCMW kantoren en het CGKR. En de pootjes? Die maken zich al klaar om de autochtone bevolking in een wurggreep te houden!

Hoelang zal deze toestand blijven aanslepen alvorens iemand de kop gaat opsteken en die hele rotzooi van tafel veegt onder het motto 'opgeruimd staat netjes'? Té lang me dunkt. In elk geval te lang om het ondertussen al onontwarbare nog te kunnen ontwarren zonder grote drama's en kleerscheuren!

Ja... we hebben het ver geschopt door niet verder na te denken! Door ons via de media de zogenaamde openbare opinie te laten opdringen. En door die opinie klakkeloos te volgen!

Willy.

Ik heb zo mijn bedenkingen over onze samenleving. (Niet echt nieuw hé voor wie me kent?)

Maar er is meer. Ik denk graag eventjes verder op moreel vlak dan de gemiddelde mens, en kom dan soms tot eigenaardige gevolgtrekkingen.

De meeste mensen bekijken 'het leven zoals het is'. Meer bepaald: zoals het nu is en zoals ze het allemaal 'nu' gewoon zijn of zijn geworden. Natuurlijk evolueert het leven constant, en meestal stellen we ons daar weinig vragen bij: gewoon 'moderne tijden'. Evolutie moét er nu eenmaal zijn.

De grote vraag is echter: verliep die evolutie altijd correct? Wordt die evolutie niet constant in bepaalde richtingen gedreven door ondeskundigen die niet verder denken dan hun neus lang is? Die gewoon bepaalde richtingen inslaan omdat zij persoonlijk vinden dat het zo hoort, omdat het de gemakkelijkste weg is, of omdat ze gewoon anderen volgen uit gemakzucht? Is datgene wat ze verkondigen en waar ze naar streven wel te vereenzelvigen met de menselijke natuur? Ik vrees van niet! Men probeert dan maar die menselijke natuur een beetje bij te schaven of desnoods helemaal om te polen, maar dat lijkt dan weer niet te lukken en tot grote wrevel te leiden. Wrevel die helaas nogal dikwijls pas ontstaat als het te laat is. Als men veel te lang alles met lede ogen en verstand op nul heeft ondergaan!

Natuurlijk ontstaat wrevel als de overheid weer maar eens een brug te ver gaat! Hoewel de mensheid al verschillende duizenden jaren bestaat, en onze hersenen 'schijnbaar' evolueren, zijn er toch nog altijd onuitwisbare oerinstincten. Oerinstincten die we allemaal meevoeren in onze genen. En die oerinstincten hebben een doel: ons helpen overleven. Ons helpen een streepje grondgebied te bewerken en te beveiligen zodat het ons gelukkig kan maken. Ons helpen een welvaartsstaat uit de grond te stampen. Veeg die oerinstincten van tafel, zoals nu gebeurt, en lang zullen we het niet meer houden!

Want wie niets heeft, heeft ook niets te verdedigen! Wie wél iets uit de grond heeft weten te stampen heeft wel degelijk iets te verdedigen! Doet hij dat niét, dan speelt hij het binnen de kortste termijn weer kwijt!

Laat ons bij wijze van voorbeeld even de normale menselijke evolutie bekijken: eerst was er een koppel, dan kwamen kinderen, ontstonden meer koppels en breidde de mensheid zich snel uit. Ook gingen al die entiteiten een beetje hun eigen gang. Sommigen bleven waar ze geboren werden, anderen wilden het verder gaan zoeken, en zo ontstonden langzaam maar zeker stammen. Men had immers geleerd dat het veiliger was in een hechte groep met min of meer gelijkdenkenden te leven onder het motto: "Een voor allen, allen voor een". En die groep met alle macht te verdedigen tegen vreemde indringers die alleen maar wilden komen profiteren van de bereikte resultaten.

Dat groep- of stammeninstinct bleef in ons steken. Altijd al. En maar goed ook! Zo wisten we duizenden jaren te overleven. Het is heel normaal dat elke afzonderlijk levende groep weer andere belangen had, andere motieven, en een andere algemene levensvisie. Kon ook niet anders als elke groep zichzelf beïnvloedt en weinig contact met de buitenwereld had. Elke groep zocht naar een levensvisie die de stam betrekkelijk gelukkig en veilig kon laten overleven. En dat die levensvisies sterk verschilden hoeft geen betoog. Contact met andere stammen, die alweer een andere visie hadden, bracht telkens weer conflicten mee.

Ook werd de ene stam geleid door onzelfzuchtigen die alleen maar aan het algemeen belang dachten, een andere stam werd dan weer geleid door egoïsten die slechts uit eigenbelang handelden. Waarschijnlijk ontstonden de eerste religies wel in die laatste groepen.

Om de vrede te bewaren bleven die stammen dus best zo ver mogelijk van elkaar af. Of moesten ze toch proberen om bij contact met een andere stam, de visie van die stam te respecteren of er zo snel mogelijk vandoor te gaan. In alle andere gevallen ontstonden oorlogen.

En zo ging het duizenden jaren door. Het stammengevoel zit diep geworteld in onze genen. Het heeft ons altijd al beschermd en heeft het recht en de plicht ons trouw te blijven. Al denken sommigen dat je die instincten zomaar binnen een generatie kunt wegwerken, ze denken verkeerd. Iets wat duizenden jaren heeft gegroeid, dat in je wezen is ingebrand, en altijd al goed functioneerde, veeg je niet in enkele jaren weg! Het is trouwens een van onze beste oerinstincten.

Sommigen zullen nu hard gaan lachen: "Kom nou... stammengevoel... oerinstincten... we zijn toch geen oermensen meer?

Oh neen? Kijk dan maar even naar de voetbal! Waar haalt die zijn succes vandaan? De charme van het spel? Neen hoor! Voetbal is een typisch voorbeeld van het stammengevoel dat onuitwisbaar in het mensdom blijft sluimeren:

- MIJN club heeft gewonnen! Hoera!!!

Vertaling: "Mijn stam is de sterkste!"

Zonder het stammengevoel van de mensheid zou voetbal een eerder minderwaardig tijdverdrijf zijn. Hoogstens tot amusement voor de spelers zelf. Maar de 'passieve' supporters? Wat voor de drommel hebben die er nu aan om een aantal atleten te zien sporten? Vanwaar die opwinding? Dat gejoel?

Bijgevolg, wie denkt dat ons stammengevoel ergens is blijven hangen in de evolutie moet maar eens goed om zich heen kijken!

Maar o wee! Waarom is dat stammengevoel omgebogen naar de (verder totaal nutteloze) voetbal? Wie is daar verantwoordelijk voor? Hoe kunnen daar dergelijke winsten mee worden gemaakt?

Hoe komt het dat dit stammengevoel wel uitgeschakeld lijkt zodra het op het échte doel van dit typisch menselijke gevoel aankomt? Namelijk onszelf beschermen tegen infiltratie van andersgezinden, profiteurs en parasieten?

Brood en spelen (panem et circenses) zijn weeral eens op de eerste plaats gekomen! We kijken gespannen recht voor ons uit als met paardenkappen aan de ogen naar een stelletje laagbegaafde krachtpatsers die een balletje in een holletje proberen te trappen. Dat ondertussen van alle zijden de vijand nadert zién we gewoon niet meer. Zo zijn we in het spel verdiept!

Als club A het wint van club B gaan de kranten blokletteren en overuren draaien. Maar wat voor de drommel heeft de mensheid daaraan? Zullen we in een betere wereld leven als onze club wint? Zullen we minder belastingen moeten betalen? Zullen onze leiders minder idioot worden? Zal de economie en de conjunctuur zich herpakken? Worden we daar beter van? Neen toch?

Maar als vreemden ondertussen onze duur betaalde welvaart komen ondermijnen dan zwijgen de kranten daarover in alle talen. Kijken onze leiders niet alleen de andere kant op, maar maken nog wetten om het eigen volk het zwijgen op te leggen ook. Is dat nog normaal? Kunnen we ons nog normaal en bij ons volle denkvermogen noemen?

Als een arbiter in de voetbal iemand onterecht bestraft, wordt daar massaal op gereageerd. Schreeuwen de supporters hun woede uit! Zouden die arbiter het liefste vermoorden, en soms scheelt dat niet veel ook!

Maar dat het OCMW miljoenen uitgeeft aan uitheemse profiteurs terwijl eigen volk meer en meer in de ellende terechtkomt, raakt dan weer onze kouwe kleren niet. We voelen het dan wel aan onze belastingen, maar schrijven die belastingsdruk aan andere redenen toe! De media doen hetzelfde: elke reden is prima, zolang het maar niet de juiste reden is!

Dat op die manier de gehele economie aan het stilvallen is beseffen we blijkbaar al evenmin. Of we beseffen het wél, maar zoeken het alweer in andere redenen.

Maar de échte vijand van onze welvaartstaat? Neen! dié herkennen we niet! Jan Modaal niet uit gebrek aan persoonlijk inzicht. De Wetstraat niet omdat daar maar één zaak telt: herverkozen worden! De media niet, om op een goed blaadje te blijven bij de Wetstraat.

Ja... dit is geschreven vanuit mijn persoonlijk stammengevoel! Niks racisme! Ik zou de eerste zijn om een helpende hand uit te steken naar derdewereldlanden of welk ras ook dat in armoede leeft. En dat kun je maar doen als je het zélf goed hebt. Maar die rassen naar hiér halen om onze eigen economie en welvaart te kelderen? Dat is een brug te ver en maakt dat je helemaal niet meer kunt helpen! Want binnen de kortste keren ben je al nét zo'n derdewereldburger geworden als zij zijn! Als je arm en rijk mengt hou je geen rijk over, maar alleen maar arm!

Willy.

Ik stel vast dat ik bij de seniorennetblogs in de top 200 ben geraakt. Schommelend tussen nr. 130 en 160. En hoewel de reden voor voor die verhoogde belangstelling uiterst droevig is, doet het me plezier! Niét vanwege de competitie; wél om het feit dat dit betekent dat veel blogvrienden hebben meegeleefd met de moeilijke dagen die ik heb moeten doormaken, en vooral om het feit dat sommigen er misschien lessen kunnen uit trekken! Lessen om rouwprocessen te relativeren; zo kort mogelijk proberen te houden; want wat er ook van zij, je moet gewoon door met je leven! En hoe sneller je dat weet op te klaren, hoe beter. Zowel voor de overledene als voor jezelf.

Want stel jezelf in de plaats van een overledene, die ergens, waar dan ook, als een zieltje rondzweeft. Hoe moet dat zieltje zich voelen als het een hoop ellende heeft achtergelaten op aarde? Dus, als overlevende heb je de plicht je zo snel mogelijk te herpakken! Je leven weer op de rails zetten! Je levenswijze naar de nieuwe omstandigheden reorganiseren! Het overgegaan zieltje geruststellen! Het niet met schuldgevoelens bezwaren! En dat kun je. Als je WILT!!!

Bij deze bedank ik ook alle blogvrienden die hebben gereageerd op die droevige berichten. Sorry als ik er misschien enkele vergeten ben persoonlijk te bedanken. Dat kan gebeuren in dergelijke hectische dagen.

Ik had gedacht om al die droevige berichten in één lang stukje te bundelen, en de originele te wissen, maar zal het niet doen. Ik zou hiermee de gewaardeerde reacties verwijderen en dat wil ik niet! In plaats daarvan zal ik mettertijd een nieuwe categorie aanmaken: 'Kroniek van een overlijden'. Als je die aanklikt heb je dan al die berichtjes op één rij.

Hopelijk kunnen ze tot lering, hulp en troost dienen voor mensen die in dezelfde situatie geraken. Mijn geliefde echtgenote is veertien dagen geleden overleden. De hele papierwinkel en aanhangende rompslomp is, helemaal op mijn eentje, afgewerkt, mijn verdriet verwerkt, mijn leven weer op de sporen gezet, en mijn aangeboren (of aangeleerd?) geluksgevoel teruggekeerd.

Moet ik daar fier of beschaamd over zijn? Dat laat ik over aan de lezer om te beoordelen. Maar één ding weet ik zeker: het verlies van een partner komt aan als een mokerslag. Maar als je dat wilt, en écht wilt, dan kom je die slag binnen de kortste keren teboven. Je moet het alleen maar WILLEN!!!

En vooral niet vergeten: je beste vriend en partner is TIJD! Voor de een wat langer, voor de andere korter. Maar dat heb je helemaal zelf in de hand! De kracht van je eigen wil is ongelooflijk... als je die goed weet te gebruiken!

Willy.

... maar weer even proberen een stukje te plegen? Mijn lezers zouden anders wel gaan denken dat ik van de aardbol ben verdwenen, of de hele dag zit weg te kwijnen.

Niets van dit alles! De reden dat ik voorlopig minder schrijf, ligt in het feit dat mijn organisatorische hersenen weer op volle toeren draaien en weinig tijd overlaten voor andere dingen! Ik wil en moet me zo snel mogelijk aan de nieuwe toestand aanpassen. Het respect aan en het gemis van mijn overleden echtgenote blijven natuurlijk hangen, maar ik blijf niet bij de pakken zitten.

En ik stel vast: je leven reorganiseren binnen de kortst mogelijke tijd is niet niks! Vooral wassen deed ik nooit. Ik moest de machine leren kennen, was leren sorteren, strijken, enz. Want ik wil er niet bijlopen als een verwaarloosd oud ventje!

Verder is er ook vanalles te reorganiseren: dingen die zij zichzelf 'moeilijk' maakte omdat 'gemakkelijk' haar niet zo erg lag, ben ik aan het vereenvoudigen. Afstoffen bijvoorbeeld, was voor haar een reuzenkarwei. Waarom? Omdat overal tere spulletjes stonden die ze voorzichtig moest opnemen om er onder te stoffen. Nu: weg veel spulletjes, maar zonder de algemene sfeer en haar hand daarin te verpesten. Gewoon het overbodige en moeilijke weg! Afstoffen is nu in enkele minuten gedaan.

Ook de diepvriezer herschikken zodat ik zélf alles terugvind. Wat aanvankelijk een puzzel leek voor mij. En zo zijn er nog een massa zaken die zij op haar manier deed en waar ik dus in verloren loop, die ik nu naar mijn hand moet zetten.

Maar het komt! Stukje bij beetje! Met dagelijks vers voedsel klaarmaken heb ik, gelukkig, nooit enig probleem gehad, al is het toch wel weer een aantal jaar geleden dat ik het deed. Zij wou het namelijk persé zelf blijven doen. Nu is het opnieuw aan mij, en van hierboven uit kijkt ze glimlachend op me neer: "Zie je wel? Ik heb je altijd gezegd dat jij perfect in staat bent om op jezelf te leven."

En inderdaad... zo is het!

Ook sta ik elke dag een uur vroeger op. Niét omdat de wekker afloopt, want die staat op zeven uur. Maar ik word gewoon wakker om zes uur, sta monter op, geniet eventjes van mijn 'coffee black and cigarette', en begin aan de huiselijke taken zoals afstoffen en 'Swifferen'. Wassen en scheren inbegrepen zit tegen acht uur alles erop en kan ik Chico uit zijn bench halen voor een sanitaire wandeling. Dan zorgen dat Chico zijn buikje kan vullen, stofzuigen, en dan heb ik de hele lange dag voor mij alleen. Quality time, gecombineerd met nog wat administratieve achterloop die ik mondjesmaat verdeel naar eigen inzicht.

En dan... de boodschappen!!! Aanvankelijk wel een struikelblok hoor! Telkens weer naar de winkel om iets dat ik vergeten had. Maar ik leer snel van mijn fouten (en mijn vergeetachtigheid), en van mijn vrouw had ik gezien dat ze zo'n afscheurblaadjes had waar ze af en toe iets op aantekende dat ze nodig had. Als we dan boodschappen deden was het lijstje eigenlijk al klaar.

Dat heb ik overgenomen, maar op 'the easy way': op de pc. Gewoon een tekstdocumentje gemaakt, een soort Checklist dus, waarop ik alle producten noteerde die we bij Aldi halen. Ook alle producten bij GB en enkele andere winkels in de buurt.

Daarboven prijkt dan: 'GB nu'... 'Aldi nu:'... enz.

Zodra ik vaststel dat iets van Aldi bijna op is, sleep ik dat product naar 'Aldi nu', en daar staat het. Kan niet meer vergeten worden. Als ik dan naar Aldi ga, bekijk ik nog even de hele lijst of ik er soms nog meer van nodig heb. Zo ja, sleep ik het weer naar 'Aldi nu', en zo vergeet ik nooit meer iets.

Of ik dat lijstje dan uitprint? Neen hoor! Daar verspil ik geen dure printerinkt aan. Gewoon overschrijven en ik kan vertrekken. En Chico? Ach, die kan overal terecht. Mijn vrouw wilde het niet, maar ik stelde vast dat ik hem rustig in zijn bench kan zetten en een uurtje wegblijven. Als ik terugkom ligt hij rustig te slapen. Of... ik geef hem eventjes over aan de voogdij van buurvrouw, waar hij naar hartelust met Twinky, hààr hondje, kan spelen.

Jullie zien het, ik heb mijn leven alweer op de sporen. Er wachten me nog wel hier en daar uitdagingen, maar als je iets wilt, dat kun je het ook! Mensen die zeggen iets niet te kunnen zijn meestal mensen die het gewoon niet willen kunnen! Nou, als dat hun levensvisie is, het zij zo. Ze hebben er het volle recht toe. Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is. Van mij zal niemand kritiek horen. Maar ik? Ik ben een plantrekker!

En dan... het weer weer! Foei die sneeuw! Foei om Chico in dat rotweer zijn behoeftes te laten doen! Maar gelukkig, aan de kust zijn we aan veel narigheid ontsnapt naar ik zag op het nieuws! Gisteren, dinsdag dus, hadden we hier af en toe zelfs een stralend zonnetje, terwijl de rest van het land onder de sneeuw lag! Koud wàs het wel, en winderig ook. Maar uit de wind en in de zon was het best te genieten.

Willy.

Ik zit in de woonkamer en kijk om me heen. Gek! De wereld ziet er nog net uit als vroeger. De woonkamer is net zo clean en gezellig als vroeger. Weinig is veranderd. De huiselijke werkzaamheden worden nog net als voorheen gedaan, maar nu zij er niet meer is, valt dat natuurlijk op mij alleen. Geen nood! Ik heb toch nog zeeën van tijd over.

Wat wél is veranderd is het feit dat ik nu niet meer op een berg van pijn moet kijken.
Me niet meer schuldig moet voelen omdat ik weinig of niets kon doen om die pijn te verlichten.
Me niet meer schuldig moet voelen omdat ze ondanks alles haar huisje zo leuk op orde hield en lekker eten voor me bereidde.

De nieuwe werkzaamheden zijn geherstructureerd, enigszins anders georganiseerd, en dat maakt dat ik eigenlijk tijd op overschot heb om... eventueel dingen te doen die ik nog niet wil doen! Die nog te gevoelig liggen. En op mijn eigen hart trappen wil ik nu eenmaal ook niet. Ben al blij dat de zwarte wereld waarin ik enkele weken moest zweven weer helder is geworden.

Wat ik ook gek vind is het volgende: als je diep in de shit zit, besef je dat eigenlijk niet voor de volle honderd procent. Een paar dagen wél misschien, maar daarna lijk je wel onder een dekentje te leven, afgescheiden van de buitenwereld.

Wanneer je dan wél beseft in welke gemoedstoestand je leefde? Als die toestand voorbij is!!! Dàn pas ga je tenvolle beseffen dat je tijdelijk als een soort zombie leefde.

Weer voluit voor mijn blog gaan kan ik voorlopig toch nog niet. Hoewel ik me alweer lekker voel, ontbreekt me toch wel alle inspiratie.

Willy.

Eindelijk is de laatste harde noot gekraakt!

Een intieme maar serene plechtigheid met alleen maar de dichtste familie en wat echte vrienden. Net zoals ze wou.

Met klassieke achtergrondmuziek, en tussendoor mijn gedicht, voorgelezen door mijn dochter, want zelf was ik daar niet toe in staat en mijn dochter wou niet dat een vreemde het voorlas.

Dit is de tekst en foto, die in enigszins gewijzigde alineavolgorde, op het overlijdensprentje prijkte, met op de andere zijde nog wat plechtstatigheden:

Lieve Pruts, Negentien jaar waren we samen. Negentien jaar gelukkig met elkaar. Tot de engeltjes je kwamen halen, En ik je zacht moest laten gaan. Goede reis, Pruts naar jouw hemel. Je zult daar zeker welkom zijn. Al je pijn is nu verdwenen, Je kunt er maar gelukkig zijn. Willy.   In dierbare herinnering aan Rosette Van Praat, een mens zoals je er geen tweede vindt!

Het was Een pakkend moment. Voor iedereen. Een uiterlijk heel simpel, maar vanbinnen waardig mensje kreeg het waardig afscheid dat ze dubbel en dik verdiende.

Ze kreeg ook de twee nummertjes waarvan ze me altijd zei dat ze die wou op haar begrafenis:

- My way van Elvis Presley;
- We'll meet again van Vera Lynn.

En ik? Een zwaar pakkend moment is voorbij!

Na de plechtigheid en uitstrooiïng een gezellig onderonsje met de getrouwen in 'Le Chatelet' (beschrijving op internet als je 'Le Chatelet Oostende' intikt in je zoekmachine), spoelde de laatste tranen weg met overvloedig drank, gevolgd door een eenvoudig etentje naar keuze op de kaart.

En nu kan ik eindelijk definitief mijn laatste levensfase gaan organiseren. Nieuwe gewoontes aankweken, mijn appartement waar nodig net zo goed onderhouden als zij dat deed, en sommige gewoontes veranderen naar de nieuwe toestand en naar mijn eigen inzicht.

Tot op heden lukt me dat goed.

Na een periode van 'uitvliegers' zowel op tabaks- als alcoholverbruik, is ook dàt alweer naar de normale toestand geëvolueerd.

Chico lijkt ook wat over zijn verdrietige periode heen, maar ik laat, op haar vroeger advies, nog altijd haar kamerjas op de grond liggen. Als het hem even te machtig wordt gaat hij daarop liggen en valt dan in slaap.

En zo gaat mijn leven stilaan weer zijn normale gangetje: vanmorgen naar de markt met Chico om 'kaantjes', en dierenvoeding en snoep voor Chico. De patatjes zijn al geschild en vanmiddag zal ik smullen! Zurkelpatatjes met spek en room.

Kan iemand zo snel vergeten zijn? Neen hoor! Vergeten doe je nooit. Af en toe komt er even een kort verdrietig moment. Maar het leven gaat verder en de overblijvende heeft niet alleen het recht, maar vooral de plicht, om zijn leven weer op de sporen te zetten en gelukkig te zijn. Dat heeft ze me honderd keren gezegd, want ze voelde het best aankomen! Ik trouwens ook!

Om mijn hals draag ik nu een sieraadje waarin wat van haar as steekt. Op een moeilijk moment raak ik dat even aan en komt ze me helpen! Een aanrader voor iedereen: je denkt er niet altijd aan in de tumult in je hoofd na een overlijden van een dierbare. DOEN!!! Je hebt daar enorm veel steun aan!

Ja... ik ging door een hel!
Ja... een partner verliezen haalt je hele leven overhoop.
Ja... je valt in een diepe, zwarte afgrond.

Maar die afgrond heeft een uitgang. En die uitgang vind je snel, traag, of nooit naar gelang je persoonlijke instelling. Ik kan enkel zeggen: die uitgang ligt héél dichtbij en hoe helderder je je geest weet te houden, hoe sneller je er doorheen glipt!

Willy.

P.S. Om mijn blog weer beter beoordeelbaar en leesbaar te houden zal ik alle stukjes over dit overlijden ooit  samenvoegen in één enkel, lang stukje, maar daar ben ik voorlopig nog niet aan toe, en grenzen wil ik momenteel niet gaan verleggen! Ik voel me momenteel ondanks alles weer goed in mijn vel en wil geen risico's gaan nemen!

Willy.

Wàt je ook meemaakt, wàt er ook maar met je gebeurt en in welke diepe put je ook dreigt te vallen, dé perfecte filosofie om snel weer op te klimmen is het volgende goed te bedenken:

- Mijn schepper heeft me twee handen gegeven om te werken.

- Twee benen en voeten om te lopen!

- Ogen om te kunnen zien.

- En vooral hersenen om me overal doorheen te slaan.

Amaai! Welke perfecte machine is het menselijk lichaam toch! Bedankt hoor!

Hoe ondankbaar zou ik zijn tegenover mijn schepper, en de ouders die me hebben verwekt, als ik dit alles niet gebruik? Als ik mijn uiterste grenzen niet probeer te overschrijden? Als ik lui op hulp van anderen blijf teren? Hulp van anderen blijf verwachten? Kan dàt de bedoeling zijn van mijn bestaan? Zo ja, dan vraag ik me wél af waarom of waarvoor ik besta! Ik zou geen enkele reden kunnen bedenken.

Neen! Zo'n ondankbaar wezen wil ik niet zijn! En dus gebruik ik alles wat ik gratis en voor niks heb gekregen om me er doorheen te slaan. Dat is wat mijn schepper van me verwacht. Wié of wat hij ook maar mag zijn!

Willy.

Rouwgedicht.

Wat weten we toch weinig
Over het leven na de dood.
Wat is het allemaal toch geinig,
Hoe leven we hierna toch voort?

Meneer pastoor zegt: ik weet het beter.
Ach man, wat zou jij daarvan verstaan?
Niemand kan van jou iets leren
Over een later voortbestaan!

Preken over hemel, hel en vagevuur?
Pure verzinsels om te troosten.
De waarheid valt pas na ons laatste uur!

Dan pas zullen we heel zeker weten
Of we komen, of echt gaan.
Of we pap met zilv'ren lepeltjes eten,
Of gewoon... als een gelukkig zieltje voortbestaan.

Persoonlijk geloof ik in dit laatste.
Dat steekt gewoon in mij!
Dat is ook hoe ik mijn vrouw plaatste:
Voor eeuwig aan mijn zij.

Willy.

Nog drie dagen tot de begrafenis. Gisteren heb ik mijn dichtste omgeving (living, keuken, hall), opgeruimd. Beginnend met de laden van de kasten. En dat moest! Want het was moeilijk iets terug te vinden als ik niet wist waar ze het altijd stak. Oplossing: alles er uit en briefje na paperasje, klein of groot, bekeken, gesorteerd, het onbelangrijke weggegooid en het belangrijke netjes teruggelegd. Nu weet ik weer precies waar alles ligt en voel ik me een stuk veiliger.

Aan haar kleerkast ben ik nog niet toe. Dat is voor later. Ik weet precies hoe ver ik kan gaan, en als het teveel wordt stop ik ermee. Bij het opruimen van de laden was het af en toe even slikken, en af en toe een traan. Maar echt depressief werd ik niet. Zodra ik voelde dat het teveel werd, stopte ik ermee. Ik heb nog zeeën van tijd om het te doen als de tijd er rijp voor is. Niets dringt. En ik hou mijn hersenen goed in de gaten. Want je wilt ze wel zand in de ogen strooien, maar ze laten zich niet altijd beetnemen. En ondertussen heb ik ook geleerd waar mijn 'point of no return' ligt, en daar ga ik niet voorbij!!! Voor de donder niet!

Onder mijn ondertussen beroemde motto 'first things first' neem ik de zaken op mijn gemakjes aan en hou controle over mijn hersenen. Wordt er gebeld, dan leg ik de werkzaamheden gewoon stil en hou me bezig met de eventuele gasten. Weer even wat afleiding. En bezoekjes heb ik wel voldoende. Bijna altijd dezelfden, maar dat zijn dan ook de echte vrienden en daar babbel je nu eenmaal graag mee in dergelijke omstandigheden.

Maar het feit dat ik nu neerkijk op een huis dat clean is en waar ik alles weet liggen heeft, ongelooflijk maar waar, veel geholpen met mijn rouwproces! En ere wie ere toekomt: dat moest ik, aan 72 jaar... nog leren van mijn dochter die me zei: "Chaos in huis maakt chaos in je hoofd!"

Verdomd juist, mocht ik ondervinden en zoals Jean Gabin zo treffend zegt in zijn nummertje 'Je sais':

"Au milieu de ma vie j'ai encore apris!"

Nou, ik ben al lang voorbij dat 'milieu de ma vie', en nog leer ik bij. En dan nog wel van mijn eigen gebroed, dat ook al niet gespaard is geweest door het leven.

Zondag dus... traditionele frietjesdag. Zij, van hierboven ergens, maakt me duidelijk dat ik die traditie moet verder zetten. Deed ik al eens op een weekdag, maar de frietjes smaakten me toen niet. Haar 'touch' ontbrak. Benieuwd of ze vanmiddag wél zullen smaken.

In elk geval, aan eten ontbreekt het me niet, want tot de laatste snik heeft ze voor me gezorgd. De vriezer steekt vol lekkere sausjes, bereide gerechten, alles wat je maar dromen kunt. Ik hoéf het niet, want kan best zelf koken. Maar hààr keuken eten geeft me een goed gevoel. Net alsof ze bij me is, en dat is ze ook!

Ik durf nu weer te kijken naar de plaatsen waar ze het meeste was, en het maakt me niet meer verdrietig zoals enkele dagen geleden! Integendeel, ze zit daar echt nog en praat met me; geeft me raad; kijkt tevreden op me neer! Jawel hoor! Er IS leven na de dood. Je moet alleen maar op de juiste frequentie weten af te stemmen!

Vergeet niet dat, als ik toen ze leefde naar haar keek, ik op een hoop grenzeloze pijn keek! Eindeloos medelijden met haar had maar niets kon doen! En dat was gruwelijk. Meestal verborg ze haar pijn. Zéker voor de buiitenwereld, en ook wel voor mij. Deed alles wat ze kon om me gelukkig te maken. Wilde dat ik, als ze heenging, opnieuw gelukkig zou worden. En meer en meer besef ik dat ik inderdaad gelukkig begin te worden nu ik haar pijnloos weet. Er is een vrede over me gekomen. Een vrede, teweeggebracht door de wetenschap dat ze, na een helse jeugd en een leven vol tegenslagen, eindelijk in een zalige toestand kan zijn. Ze weet dat haar hondje goed verzorgd wordt; ze weet dat ik mijn best doe om ook de laatste traantjes te verwerken; en ze weet, gelukkig maar, dat ik spiritueel genoeg ben aangelegd om haar boodschappen te begrijpen.

Ze zei ook altijd dat ik na haar dood gelukkig moet worden met een andere vrouw. Dat ik dat verdien. Maar dat heb ik altijd fel tegengesproken. Een goede relatie opbouwen vergt tijd. Véél tijd. En die tijd is er niet meer voor mij! En trouwens... hoe vervang je iemand die onvervangbaar is? Dat kan toch niet?

Willy.