Archief

Vooreerst: het stukje onmiddellijk hierna was eigenlijk voor vandaag bedoeld, en dus plaats ik het ook. Wie weet of iemand er baat of raad kan in vinden:

Hoe ga je om met overleven na het verlies van een partner? Wel, eigenlijk kun je dat niet! Onmogelijk als je verstand op de frequentie 'emoties' staat! En dus moet je op de frequentie 'logica en realiteit' overschakelen. Hoé moeilijk dat ook is. Ik heb dan ook intens medelijden met mensen die dit niet kunnen! Die mensen moeten helse momenten doormaken, en dat ondervind ik nu ook heel goed. En opnieuw ben ik mijn schepper dankbaar dat hij me met die gave heeft begiftigd.

Wat ik gisteren (nu eergisteren) ook ondervond is dat, hoé diep je zelf ook in de problemen zit, het véél beter dan antidepressiva werkt als je ondertussen toch nog anderen weet te helpen! Zo kon ik (eer-)gisterenmorgen mijn dochter Abigaeil nog een enorm plezier doen. Want ook zij is depressief na een mislukt huwelijk en zat te piekeren over bepaalde problemen waar ze me nu niet echt mee wilde lastigvallen in deze droevige periode. Maar ik voelde het aan, belde haar op en loste het probleem op dat haar momenteel het meeste drukt. Wel, dat maakte mijn dag goed!!!

Raar eigenlijk, maar ik denk dat kunnen geven beter werkt dan te zitten huilen om hulp! Want ik kréég veel hulp en medeleven van mensen, waarvoor ik eeuwig dankbaar ben. Dat helpt enorm, maar vrolijk kan het je niet maken zolang je op de frequentie 'emoties' blijft staan.

Ondanks alles zélf nog blijven geven wat je kunt geven werkt wél! Het is het beste antidepressief middel! Een middel dat je niet bij de apotheek vindt! En ik weet niet of het een middel is dat bekend is bij psychologen. Ik vrees van niet! Maar zodra ik de opluchting in de stem van Abigaeil hoorde kon mijn dag niet meer stuk.

Krijgen, is in mijn geval mooi meegenomen. Maar het werkt niet echt op je verwerkingsproces.
Blijven geven ondanks alles echter, werkt wél!!! Ik vraag me nu wél af of dit psychologisch bekend is.

Want nu, als ik even een dipje krijg, denk ik onmiddellijk "ik heb Abigaeil toch over haar zwaarste probleem heen kunnen helpen", en dat doet onmiddellijk mijn goed gevoel terugkeren.

Conclusie:
Geven is voor de gever een opluchting.
Krijgen verwekt eerder een extra schuldgevoel!

Raad:

Als je ook maar iéts kunt geven, doe dat dan ook! Want geven is onder bepaalde omstandigheden veel belangrijker dan krijgen. De gever is hierin de winnaar. De krijger... nou ja... die is wel blij te krijgen, maar moet soms ook een schuldgevoel verwerken. Geven is veel zaliger dan te moeten krijgen!

Niet te verwonderen dus dat veel mensen hun depressies zien opstapelen en er niet van afkomen. Zéker niet als ze alleen aan zichzelf blijven denken, en halsstarrig weigeren anderen ook nog maar eens te helpen!

Willy.

En nu vandaag:

Gisterennamiddag hebben ze de machines stilgelegd en haar zachtjes laten inslapen na telefonische afspraak met mij. Een enorme opluchting voor mij, en een gevoel van intense vrede. Afscheid had ik zondag al genomen. Haar wil is in vervulling gekomen. Ik verloor een fantastische vrouw, maar ook een vrouw die ik al jarenlang dagelijks zag lijden. En dat is ondraaglijk als je niets kunt doen om haar te helpen. Toch was ze uiterst moedig, levendig, en verborg haar pijn voor vrienden en buitenstaanders. Maar ik wist wel beter!

En dat er leven is na de dood werd me gisteren nog maar eens bewezen: amper een uur na haar dood, stierf ook haar moeder, die al een tiental jaar als een plantje leefde in een rusthuis. Dikwijls heeft mijn vrouw me gezegd dat ze ook dit niet aankon, maar door het ontbreken van een euthanasieverklaring niets kon doen. En smeekte me ook om haar, als haar hetzelfde zou overkomen, te laten gaan.

Toeval? Moeder en dochter die op twee verschillende plaatsen en onder totaal andere omstandigheden amper enkele uren na elkaar sterven? Kom nou! Mijn mening is dat mijn vrouw, aangekomen in een betere en machtigere wereld, onmiddellijk haar moeder heeft bij zich geroepen! Om ook haar eindelijk uit die onbewuste toestand te halen.

Vanmorgen had ik, vol schijnbaar onoplosbare problemen,  een afspraak met de begrafenisondernemer hier in Oostende. Wel, ik werd heel goed opgevangen en geholpen. Practisch alle problemen die ik boven mijn hoofd voelde hangen werden op slag opgelost. En eigenlijk moet ik in feite aan geen vervelende administratie meer denken. Dat wordt allemaal via hen opgelost en ik heb nu niets meer te doen, tenzij voor het hondje te zorgen, want het arme beestje heeft het ook aangevoeld en is totaal uit zijn gewone doen!

En wat mij betreft: een nieuwe levensfase gaat nu in. Maar ik voel heel goed aan dat ze rond me blijft hangen en me helpt waar ze kan. Dank je, Pruts!

Willy.

Eenzaam loop ik door de straten.
Met mijn hond als toeverlaat.
Meer gezelschap kan niet baten
Als het noodlot plots toeslaat.

Toeslaat als een harde kraker
En wel van alle kanten tegelijk.
Maar mijn kop blijft boven water,
Anders krijg ik geen respijt.

Droevig loop ik langs de straten
Met Chico naar de dierenarts.
Hopelijk kan dit bezoek hem baten,
Want zijn stoelgang zit hem dwars!

Natuurlijk ook uit heimwee naar zijn vrouwtje!
Hoe raakt een hondje daar van af?
Hoe vermijd ik zelf ook een black-outje?
Hoe reageer ik zélf mijn heimwee af?

Willy.

PS: dit gedicht is een 'momentopname'! Even een korte down tussen de momenten dat ik mezelf goed in de hand heb en er ben voor mijn vrouw, mijn dochter, en mijn hond. En wel in dié volgorde. Maar trouw aan mijn filosofie 'first things first' is Chico nu even mijn eerste prioriteit. De rest is zorg voor later. Gelukkig ben ik ook omringd door (slechts) enkele échte vrienden die er voor me zijn door dik en dun.

Mijn volgende prioriteit nu is om een leven niet langer te rekken dan strikt noodzakelijk! Vandaag nog wil ik de mensen in het AZ duidelijk aan het verstand brengen dat het, wat mij betreft, zo snel mogelijk gedaan moet zijn zodat haar ziel vrij komt en kan gaan waar zij altijd al wou heengaan.

Hoogstens nog tot donderdag, want dan kan ik naar Gent met mijn dochter, die heel graag nog afscheid van haar wou nemen. Zélf heb ik zondag afscheid genomen. Maar als de artsen besluiten het vandaag nog te doen, dan laat ik het toe. Hoe sneller hoe liever. Dat is wat ZIJ wil, en ik haar beloofd heb. Het zal mijn dochter heel erg spijten, maar dat komt pas op de tweede plaats.

Willy.

Gisteren zouden we paling met frietjes gaan eten met Peter dus. Het werd anders!

Ik belde voordien het UZ op. Daar vroegen ze me of ik toch niet eens langs kon komen om een aantal belangrijke dingen te bespreken die niet via telefoon konden. Ik denk dat ze me vooral wilden zien om mijn reactie te kunnen bepalen, en dat kun je inderdaad niet inschatten aan de telefoon.

Dit eerst aan mijn dochter Abigaeil gemeld, omdat die me net erna opbelde. Zelf zat ze vast met de vijf kindjes, maar zou Peter verwittigen via GSM om het restaurant af te zeggen en me naar het UZ Gent te brengen. Hij was akkoord en een uur later waren we op weg naar Gent.

Tja... wat zeggen? Je vrouw daar zien liggen, heel vredig ademend met gesloten ogen, met tiental toestellen er omheen... Maar zich van totaal niets bewust. Héél erg emotioneel!

Nu, uit het gesprek met die arts en de verpleger kwam naar voor dat haar kansen om zonder ernstig hersenletsel uit de coma te raken vrijwel nihil zijn. En ze gingen voorzichtig vissen naar achtergronden: wie was ze als persoon? Ik heb onomwonden gezegd dat ze al jarenlang niet één dag zonder pijn is geweest: brandende, droge ogen. Constante rugpijnen. Dan ook nog de voortdurende constipatie die voor hevige buikpijn zorgde. En dan nog het feit dat dit alles onomkeerbaar is en geen medicatie echt hielp.

Gelukkig had ik ook de euthanasieverklaring bij, die ze enkele maanden geleden ondertekende omdat ze op geen voorwaarde wil leven als een plantje. Heeft dit trouwens gezien van haar moeder, maar dié kon ze niet helpen omdat die euthanasieverklaringen toen nog niet bestonden.

De dokter was blij met die euthanasieverklaring, omdat het een hoop langdurige paperasserij omzeilt. En we zijn tot een akkoord gekomen: Ze zullen nog enkele dagen testen verrichten om honderd procent zekerheid te hebben, en dan worden de machines uitgeschakeld.

Omdat mijn dochter me al had gezegd dat ze donderdag vrij is, en absoluut met mij naar Gent wil, heb ik hen gevraagd of dit donderdag kon gebeuren. Ze zouden hun best doen het zo te regelen.

Voor alle duidelijkheid: mijn kinderen zijn van een eerste huwelijk en niet van haar. Toch hebben ze haar altijd een toffe vrouw gevonden voor me.

We zijn tenslotte vertrokken van het UZ vol emoties, en zijn samen (Peter, zijn vrouwtje en ik) enkele Scotch gaan drinken. Honger had ik niet meer en ze hebben me dus naar huis gebracht. Ik heb de hele zondag niets kunnen eten.

Voor vandaag had ik op mijn programma gezet: eerst de spulletjes van haar afhalen in de kliniek hier. Alweer een sterk emotioneel blok waar ik doorheen moest, en liefst zo snel mogelijk afwerkte.

Dat is ondertussen ook al gebeurd. Alles mooi gesorteerd zoals het hoort, en nu is mijn huis alweer clean.

Omdat ik ongemakken en zwaktes begon te ondervinden door dagelijkse ondervoeding, ben ik nu frietjes aan het bereiden en zal mezelf straks dwingen smakelijk te eten.

Tot overmaat van ramp zit Chico momenteel geplaagd met diaree! Waarschijnlijk voelt het beestje ook wel het verlies van zijn vrouwtje aan. Om middernacht hoorde ik hem janken, ging kijken en ja hoor! Voor de tweede nacht op rij had hij zijn bench bevuild, maar niet zo erg als gisteren.

Maar wat betekende dat voor mij? Ik heb me totaal aangekleed (middenacht... weet je wel?) en ben met hem een wandelingetje begonnen om zijn behoeftes te doen in de parkjes. Hem terug in zijn bench steken durfde ik niet. Het zou opnieuw kunnen gebeuren, en omdat de bench in een andere kamer staat hoor ik hem niet janken als ik in diepe slaap ben.

Dus: Chico in de woonkamer laten slapen en ik in de zetel! Gevolg: slechts enkele uurtjes slaap. Maar momenteel is Chico een prioriteit en moet ik alles doen wat goed is voor hem! Dat heb ik beloofd aan mijn vrouw. En dat zou ik trouwens ook zonder die belofte doen.

Maar nu ga ik eten!

Willy.

Eigenlijk heb ik vandaag niets te vertellen en wordt dit blog eentonig. Maar schrijven is voor mij de beste remedie om de kop boven water te houden. En gewoon maar dingen vertellen aan je pc zonder publiceren is ook maar niks! Wie schrijft nou iets wat niemand leest? Daarom ook ben ik alle blogvrienden en vriendinnen dankbaar dat ze blijven lezen. Dat zie ik aan de statistieken. Een reactietje is mooi meegenomen en doet me wel goed. Maar het hoeft niet echt, want wat moet je soms gaan vertellen in dergelijke omstandigheden?

Toch zit er voor vandaag een verkwikking in mijn voorlopig eentonige bestaan: mijn zoon Peter en zijn vrouwtje komen me om 11 uur ophalen en trakteren, omwille van mijn verjaardag gisteren, met een etentje in een goed palinghuis en een aperitiefje ergens op de baan. Mijn lievelingskost. Maar of het me zal smaken weet ik niet! Want ik moet mezelf tegenwoordig dwingen om te eten! Niets smaakt me. Verdorie toch hé? Hoe sterk je geest ook is, je lichaam speelt je toch ook lelijke parten in dergelijke gevallen.

Nu, gebakken paling met verse frietjes smaakt me altijd. Het zou me verwonderen als dat vanmiddag niét het geval zou zijn. In elk geval is het een fijn idee van hem. En Chico? Die moet mee! Hopelijk gedraagt hij zich een beetje. Maar hem achterlaten bij wie dan ook kan ik niet, tenzij bij buurvrouw, maar die gaat zelf dineren met haar vriend.

Gek hoe het beestje me sedert vrouwtje er niet meer is uur na uur in het oog houdt en overal meeloopt waar ik ga! Met zijn hondenverstand voelt hij zich waarschijnlijk verlaten door zijn vrouwtje, is nu extra op zijn hoede, en wil niet dat ik ook plots uit zijn leven verdwijn! Arm diertje! Natuurlijk mag hij mee op restaurant en neem ik wel zijn gevuld eetbakje mee. Met een beetje meer inhoud dan normaal, om hem zoet te houden en ook zijn buikje vol te kunnen eten.

Ik ben, na grondig zelfonderzoek, tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk in een rouwproces ben verzeild. Een ellendig langgerekt rouwproces, want eerlijk gezegd is de kans dat ik mijn vrouw gezond en wel terugkrijg wel héél miniem, zoniet onbestaande. En daar moet ik me bij neerleggen en realistisch blijven. Dat is het leven nu eenmaal. Iémand moet de eerste gaan, en als ik dat was geweest zou het voor mijn vrouw duizendmaal erger zijn geweest. Het is immers niét diegene die eerst sterft die het grootste slachtoffer is. Het is de overlever! Dié pijn zal haar dan tenminste al gespaard blijven!

Rouwproces? Terwijl ze nog leeft? Jawel! Want uit alle inlichtingen die ik overal heb opgezocht kan ik afleiden dat hersenletsel bij comapatienten vrijwel zeker is. Ik weet ook dat ze dat onder geen voorwaarde zou aanvaarden als ze zelf zou kunnen beslissen en dus wordt het euthanasie, wat steeds haar wens is geweest. De jarenlange pijn waarop ik machteloos heb moeten toezien dan ook nog eens zien erger maken in een gehandicapt lichaam of geest? Dat kan ik haar echt niet aandoen. Dat recht heb ik niet. Ik denk dat haar ziel efffectief is gestorven en ergens in betere sferen vertoeft.

Wat men in Gent in leven houdt is een ontzield lichaam. Een lichaam dat niet meer bij die ziel behoort en enkel nog pijn zal kunnen hebben als het uit de coma gehaald wordt. No way! Ik wacht nog even af, en zal dan toch moeten vragen dat er spoed wordt achter gezet; het is erop of eronder! En dat het eronder zal zijn, dat weet ik al. En dan weet ik meteen ook dat ze, als gelovige ziel, eindelijk helemaal is kunnen aankomen waar ze wilde zijn. Want zo lang die coma blijft duren, denk ik dat de ziel ergens tussenin zweeft en niet echt kan wegkomen.

Is mijn redenering juist? Ik weet het niet. Dat weet niemand. Maar mijn gevoel zegt ja en ik zie geen andere weg dan die waarvoor ze me nog heeft gesmeekt: liever dood in zo'n geval.

Zo. Nu heb ik jullie vijf minuutjes verveeld, maar heb er zelf toch weer een uurtje mee kunnen wegwerken! Ooit haal ik mijn schade wel weer in.

Ondertussen zie ik dat het flink aan het sneeuwen is en voorlopig niet van ophouden weet. Straks bel ik Peter op (woont 50 km van mij af), en vraag hem die reservering maar te annuleren. Ik zie het niet zitten hem al die kilometers te doen, en Chico zal ook wel liever thuisblijven in dat 'hondenweer'.

Willy.

Bij mijn telefoontje gisterennamiddag aan het UZ Gent kreeg ik een vrouwelijke arts aan de lijn, die me nog eens piekfijn het hele proces uitlegde. Chapeau voor die artsen daar. Humaniteit staat er blijkbaar hoog in het vaandel.

Wat er vooral uit te leggen viel? Wel, mijn vrouw ademt nu zelfstandig, alle lichaamsfuncties werken, MAAR! Ze reageert niet op licht. De pupillen staan wijd open en reageren niet. En dat, volgens de arts, doet ernstig hersenletsel vermoeden! Er is een kleine kans dat het komt door de drug in haar baxter. Ze houden haar in elk geval nog enkele dagen in een diepe slaap en volgen de toestand nauwlettend op.

Slecht nieuws? Jawel. Maar ik laat me niet meer uit mijn lood slaan. Ik hou me aan de afspraken die ik met mezelf heb gemaakt. Lijkt harteloos maar dat is het niet. Het is logica, gemengd met medelijden en realistisch denken.Want wat er ook maar met haar gebeurt, ik moet doorgaan en mijn belofte aan haar waarmaken: goed voor haar hondje zorgen, en zelf proberen gelukkig te zijn. En dat lukt me tot op heden goed. Want de huilebalk uithangen helpt uiteindelijk niemand, en zéker niet mezelf.

Gisteren heb ik voldoende ondervonden wat de gevolgen daarvan zijn: je glijdt langzaam in een steeds dieper wordende put, en als je niet op een of andere manier ingrijpt raak je op een 'point of no return' en kun je er enkel nog uit met antidepressiva. En daar wil ik niet aan beginnen.

Mijn filosofie heeft gisteren de hele dag goed gewerkt. Ik hoop dat dit in de toekomst ook zo blijft.

Laatste nieuws vandaag: haar ogen reageren weer op licht!!! Oef! Bestaan er dan toch mirakels? Ze proberen af en toe de medicatie te verminderen, maar na een tijd maakt ze dan stuiptrekkingen en moeten ze de medicatie weer verhogen.

In elk geval maakt dit beetje goed nieuws alweer mijn dag goed.

Willy.

Voor het ogenblik is de klok zowel mijn grootste vriend als mijn grootste vijand! Hij tikt tergend langzaam de seconden weg. Maakt er soms uren van. En ondanks het feit dat ik alle huishoudelijke karweitjes opknap, heb ik uren lege tijd over. Lege tijd waarmee ik niet weet wat aan te vangen.

En dan rook ik maar een sigaret... en nog een sigaret... veel meer dan voorheen. Alleen al om door de uren te komen. Mijn 'sigarettendiscipline' heeft een zware deuk gekregen. En als ik dan echt niet weer naar een sigaret wil grijpen, doe ik dat dan naar een biertje of wijntje 'in plaats van...' maar meestal eindigt het met beide tegelijk!

Mijn sigarettenverbruik is toegenomen, maar ik weiger toch mijn alcoholgebruik te laten toenemen! Dié discipline houd ik nog onder controle.

Maar anderzijds is de klok ook mijn beste vriend: voor mijn vrouw zijn al die seconden, onder coma, pijnloos! Want het genezingsproces van de operatie gaat natuurlijk ook verder, en tegen de tijd dat ze er uit is, is misschien ook de ergste pijn voorbij. Blijft natuurlijk nog het risico op hersenletsel.

Ik heb net gebeld naar het UZ. Men is haar terug aan het opwarmen (werd 24 uur gekoeld) en ze schijnt te beginnen met ademen. Een eerste goed teken dus toch al!

En wat mij betreft: gisteren had ik een eindeloos lange rotdag. Een dag om snel te vergeten. Om 21.30 uur ben ik maar naar bed gegaan, want de vorige nacht was vrijwel slapeloos. Wel, ik heb aan één stuk door geslapen tot vanmorgen 6 uur. En werd wakker met een blij gevoel en vol energie. En maakte meteen een aantal afspraken met mezelf:

1. Stop met rond te kijken naar plaatsen waar je haar in je verbeelding ziet zitten! Stop ermee als je thuiskomt met Chico je te verbeelden dat ze er is. Stop ermee in alle huiselijke werkjes die je doet haar hand te voelen. En ja: stop ermee te hopen! Neem je eigen leven in handen en doe alsof je er definitief alleen voor staat. Richt je leven in naar die gedachte! Komt ze terug, dan zal de opluchting, de vreugde en de verrassing des te groter zijn. Komt ze niét terug, dan zal ze zéker, waar haar ziel ook is, tevreden zijn dat jij weer gelukkig bent en je er door wilt slaan. Want dat is wat ze wou.

2. Komt ze terug met hersenletsel, dan volg je haar wil. Want ik weet dat ze, met heel zwaar hersenletsel, niet wil leven en dan liever sterft. Dat hebben we trouwens officieel op papier. En dan volg ik gewoon haar wil.

3. Last but not least: first things first! Gisteren zat ik echt in een zware depressie. Mijn hersenen wilden alles tegelijk, alle mogelijkheden en eventuele problemen oplossen. Ik ging denken aan geblokkeerde bankrekening (altijd na het afsterven van een partner): hoe dat oplossen? En de begrafenis? Wat dit, wat dat, alles door elkaar met als gevolg dat het één warrig onoplosbaar kluwen leek!

Gedaan daarmee! First things first. Het probleem aanpakken als het zich stelt, daar al je energie in steken en de rest vergeten.

Voila. Zo ga ik met depressies om. Ik moet wél bekennen dat ik me dan soms voel alsof ik haar verraad. Maar troost me dan met de gedachte dat ze niet beter wil dan dat ik gelukkig blijf. En dat doe ik dan ook voor haar. Zélfs als ik er haar gedeeltelijk door verraad.

Maar er komt dus weer hoop gluren aan de horizon. Ik wil me ook daarop niet concentreren! Want als ik dàt doe, en nadien slaat het weer tegen, dan is het alweer dubbel erg. Neen! Beide poten op de grond houden, er zo weinig mogelijk aan denken, en je plicht als mens doen. Wat die plicht is? Heel gewoon: gelukkig en dankbaar zijn aan de schepper voor de persoon die je bent. En zoveel als mogelijk die persoon proberen te vervolmaken. Wàt er ook gebeurt.

Willy.

Een blogstukje afsluiten met goed nieuws is altijd mooi meegenomen.

Helaas! Mooie liedjes duren soms niet lang!

Na dag vier ging het snel achteruit! Een zware terugval. Ultralage bloeddruk en zo.

En gisterenavond laat dan kreeg ze een hartstilstand. Kon met gedeeltelijk succes gereanimeerd worden, maar moest onmiddellijk worden overgebracht naar het UZ Gent, dat op dit ogenblik het dichtste ziekenhuis was met plaats op Intensive Care.

Daar wordt ze nu in een kunstmatige coma gehouden tot ze helemaal stabiel is. De eerste vierentwintig uur wordt ze zelfs gekoeld om orgaanschade te voorkomen. Daarna wordt ze teruggebracht naar de kliniek hier.

Niemand weet wanneer. Kan enkele dagen, of enkele weken zijn!

Niemand weet ook of er hersenletsel is ontstaan. Zal pas blijken als ze uit de coma wordt gehaald.

Het is bang afwachten. Niks kunnen doen! Je nutteloos voelen! Vechten om de kop boven water te houden! Mijn blog interesseert me ook al niet meer, maar aan de statistieken zie ik dat ik de laatste dagen hopen bezoekers kreeg, en voel me verplicht, hoewel tegen mijn zin, jullie op de hoogte te houden.

Willy.

Alles evolueert in de gunstige zin. Nog enkel twee baxters via één buisje. Al de rest is nu al verwijderd en ze kan, met een beetje hulp, al zelf naar het toilet gaan!

Chico en Twinko, het hondje van buurvrouw, kunnen nu plots goed overweg met elkaar, zodat buurvrouw hier niet meer moet komen babysitten, maar ik Chico gewoon bij haar laat. Mijn en haar deur open op de overloop, en hij vliegt al meteen bij haar naar binnen. Beter voor alle partijen.

Hoewel zeldzaam, vond ik toch een en ander op internet over haar operatie: dunne darm verbinden met endeldarm, en de dikke darm volledig verwijderen. Blijkbaar is dit een operatie die nog niet zo lang geleden werd geïntroduceerd, vandaar dat ik maar heel weinig info vind. Meestal gaat het er om alleen maar een stukje van de dikke darm weg te nemen en een stoma aan te leggen.

Ik zocht naar reacties van mensen die déze operatie hebben doorstaan. Ik wou graag hun ervaringen achteraf vernemen. Maar die vind ik dus niet. Niet op blogs, niet op fora. De ingreep lijkt zo nieuw te zijn dat mijn vrouw misschien wel een van de eersten is in België!

Maar zoals ik haar nu zie evolueren lijkt het ergste toch voorbij en hebben we goede hoop voor de toekomst. Ik had me vooral ongerust gemaakt over de sluitspier in de endeldarm. Maar blijkbaar werkt die nog goed, want ze kan 'het' toch een tijdlang ophouden! Er is dus toch al een zekere controle erover.

Ik veronderstel dat ze in het begin dat ze thuis komt wel best een pamper zal kunnen gebruiken voor alle veiligheid. Mijn hoop gaat er nu naar uit dat we deze zomer weer af en toe een terrasje kunnen doen zonder al te veel gevaar of ongemak. En zoals het nu, pas de vierde dag, evolueert lijkt dat geen ijdele hoop.

In elk geval denk ik dat ze een fantastische chirurg heeft getroffen. God zij dank! Want haar darmspecialist, die regelmatig die chirurg raadpleegde, raadde haar nu toch al jarenlang aan om alles in te nemen dat haar stoelgang maar kon helpen en een operatie uit te stellen tot het helemaal niet meer ging. Tot en met Rodenbach, en vooral dat laatste werkte goed en heeft haar behoed voor een vroegtijdige operatie. Want niemand leek die operatie echt te zien zitten!

Nu zijn de heetste kolen uit het vuur en ik kan alleen maar dankbaar zijn voor iedereen die haar heeft geholpen!

Willy.

Minister van cultuur Joke Schauwvliege verdedigt dus de SS-parodie in het Aalsterse carnaval. Compleet met namaak nazi-uniformen en namaak cyclon B gasbussen waarmee miljoenen Joden werden vergast. Minister van cultuur?

Hm. Weten we meteen ook weer wat 'cultuur' betekent in dit onzalig geworden landje als de minister ervan dergelijke uitspraken doet! Had ze dit ook gedaan als ze tot onze generatie behoord had? Zo zie je maar weer door welk soort volk we 'bestuurd' worden!

Carnaval? Cultuur? Laat me niet lachen!

Weet dat eerbiedwaardige wicht dan niet op welke reputatie de 'gerenommeerde' Carnavalsteden in werkelijkheid bogen? Alles kan en alles mag met Carnaval is de leuze. Hoe mensonterend het ook is. Moet toch kunnen? Het is toch gewoon maar een uitlaatklep voor geestelijk gestoorden? De omschrijving 'carnavalstad' is gewoon een maatstaf voor het aantal geestelijk gestoorden die er in die stad vertoeven!

Alleen maar op Carnaval? Dan moet je die zelfbenoemde carnavalsteden eens goed bekijken tijdens de rest van het jaar: een allegaartje van gespuis dat er gewoon naar snakt om zich eindelijk eens één dag te kunnen tonen hoe ze écht zijn. Maar dan nog liefst met een masker op!

Nuance: niét die bevolkingen zelf zijn een allegaartje van gespuis. Verre van! Er steken zéker heel wat fatsoenlijke mensen tussen. Maar die kleine kern van gespuis is er wél voldoende prominent aanwezig om zich met Carnaval, al was het maar voor eventjes, te kunnen uitleven. Moet je maar even naar de tronies van de meeste van die op TV geintervieuwde gasten kijken! De intelligentie druipt er zó af! Als ik het beeld hiernaast, van die drie deeelnemers, bekijk, lijkt de intelligentie er ook niet bepaald van af te stralen!

Carnavalsteden? Een twijfelachtige eer vind ik! Alhoewel ze er zich zo graag op beroemen. Als je niets anders dan dit hebt te bieden om je van een plaats op de landkaart te verzekeren lijkt het me maar povertjes! Enfin, tot zover kan ik het nog beschouwen als lof der zotheid.

Maar dat een ministerwicht zich eraan waagt die misplaatste SS humor te gaan verdedigen bij de Unesco? Dat vind ik er stukken over, want ook ik vond het vertoon walgelijk! Carnaval gebruiken om het 'elimineren' van miljoenen Joden in het belachelijke te trekken? En om het NVA aan de schandpaal te nagelen als zijnde soortgenoten van de nazi's? Ik ben geen NVA fan, maar zoiets kan gewoon niet in een beschaafd land. Maar ja, dat zijn we allang niet meer hé?

En nu vraag ik me toch af:

1. Getuigt haar tussenkomst van misplaatste politieke moed?
2. Van een politieke zelfmoordpoging?
3. Van ongelooflijke verdwazing?
4. Van een schrijnend gemis aan gezond verstand?
5. Van een te groot 'kindgehalte'?

Dat moet elk maar voor zichzelf uitmaken!

Maar één zaak weet ik zeker: alhoewel met carnaval alles zogenaamd mag, welke minister zou een carnavalgroep durven verdedigen die 'omwille van de cultuur en voor de grap' de draak steekt met de Islam? Wie, Joke? Jij toch niet hé? Moet ik daaruit besluiten dat het Jodendom maar een te verwaarlozen bevolkingsgroep is voor de Wetstraat, en Moslims veel belangrijker zijn?

NEEN! Dat is het ook niet echt! De waarheid is:

Van Joden is de Wetstraat niet bang. Die zijn vredelievend en makkelijk met een kluitje in het riet te sturen. Voor Moslims echter zijn ze als de dood, en verbergen die angst door de bevolking dan maar wijs te maken dat ze er best aan doet maar snel te gaan 'multiculturen'! Je reinste struisvogelpolitiek!

Als de Joodse gemeenschap evenveel lef (en macht) had als de Moslimgemeenschap, dan eiste ze het onmiddellijke aftreden van hare exellentie! En naar mijn bescheiden mening zou dat ook het enige zijn dat ons land kan doen om zijn door een stelletje geschifte carnavalgekken besmeurde blazoen wit te wassen!

Kind toch... waar ben je mee bezig?

Willy.

Ik kom net terug van de kliniek, heb niet echt goesting om te schrijven maar wil de blogvrienden die meeleven toch nog even op de hoogte houden.

Zoals ik al had gevreesd, ze heeft een totaal slapeloze en pijnlijke nacht achter de rug en lijdt nog steeds. Ik ga er zoveel als mogelijk, want ze put heel veel moed uit mijn aanwezigheid. Al is het moeilijk met de hond, want ik wil geen misbruik maken van buurvrouw. Die heeft namelijk ook een hond, en die kan Chico niet luchten, hoewel Chico daar gewoon zijn voeten aan veegt. Hij houdt van buurvrouw en die andere hond moet zich maar aanpassen.

Trouwens, 'Twinky', de hond van buurvrouw, is een nogal lui beestje dat zowat de ganse dag in de slaapkamer op bed ligt. Vandaar dat ze gemakkelijk hier een uurtje kan komen 'hondsitten'. Maar vanavond proberen we het anders: ik zal Chico naar haar brengen, en ze ziet wel wat er gebeurt. Maakt Twinky het te bont kan ze nog altijd de kamerdeur sluiten zodat hij Chico niet meer ziet. Zijzelf zit dan tenminste in haar eigen domein en kan rustig haar werk verder doen.

Nu. Mijn vrouw: de arme sukkel ligt met allerlei buisjes: in de neus (naar de maag), in de keel (akelig!) naar ik weet niet wat, in de rug en op nog wat plaatsen! Mag niet eten, niet drinken... Brrr! Kon ik maar een deel van de pijn op mij nemen, want pijn hebben is erg. Maar een geliefd wezen zien pijn hebben en niets kunnen doen is zo mogelijk nog erger.

De operatie, die zes uur duurde, is dan ook niet niks geweest: de volledige dikke darm er uit, en de dunne darm verbonden met de endeldarm! Het had iéts eenvoudiger gekund met een stoma, maar dat wilde ze onder geen voorwaarde! Liever dood dan, zei ze. Wat denk je wel, niet meer in spannende Jeans kunnen lopen als een meisje van 16? Ach, die vrouwelijke ijdelheid ook hé?

Mij persoonlijk zou het nochtans allemaal niks hebben kunnen schelen. Als ik haar maar terugkrijg!

Telkens ik haar bezoek vind ik haar terug als een regelrecht wrak! Maar een uurtje bezoek van mij kikkert haar, onbegrijpelijk, toch wel heel erg op, al praten we niet veel. Hoéft ook niet. Er gewoon zijn voor elkaar verricht toch blijkbaar wonderen. Vandaar dat ik hoognodig naar een betere oplossing moet zoeken voor buurvrouw. Want de hond ergens naar een opvangcentrum brengen is voor mijn vrouw helemaal geen optie! Het is al erg genoeg voor het beest dat hij haar moet missen. Hem helemààl in een vreemde omgeving weten kan ze niet over haar hart krijgen.

En toch, als het van mij afhing zat ik de hele dag bij haar als haar dat opkikkert. Maar ja, dat kan nu eenmaal niet.

Sorry voor de trouwe blogvrienden als hier alweer niks interessant voor hén uit komt, maar zoals Johan het zo raak opmerkte: ik moet het van me afschrijven! En dat helpt echt. Het worden sowieso nog enkele zware dagen voor allebei. Ik kan niets voorspellen voor de toekomst. Misschien schrijf ik de volgende dagen nog iets, misschien ook niet. Hangt van allerlei factoren af. Maar ik hou de kop boven water en laat me in geen geval gaan. Niet voor haar, niet voor Chico!

Willy.