De jaren begonnen te wegen...

Ik voel nog in mijn hand
het laatste drukken van uw handen
daarin lag nog wat leven
daarin lag reeds de dood.

Daarin lag al de liefde
sedert jaren mij gegeven
die gij in ene drukking nu
voor eeuwig in mij sloot.

Dit was de laatste maal
dat uw zo moe verlangde vingers
zich kleefden aan het leven
dat uit 't uwe was gevloeid.

J. Tulkens

Als ik een boom zie
denk ik aan jou.
Kijk naar een boom:
hoe ouder,
hoe waardevoller en groter;
hoe dieper zijn wortels,
hoe standvastiger en sterker;
hoe dichter zijn takken,
hoe veiliger hij beschutting biedt;
hoe groter zijn kruin,
hoe rijker zijn schaduw
en je mag naar hartelust
met je hele gewicht
tegen hem leunen.

Julien van Remoortere

Zonder jou, zo verloren
zonder jou,zo alleen
zonder jou,zo ontroostbaar
zonder jou om ons heen.

Midden de mensen
is het zalig vertoeven
ik verwacht jullie allemaal
in een volgende levensfase.

Jouw zalige zorgen
kleuren de stilte van morgen
in een voorbeeldig geloof 
ligt een zoet weerzien geborgen.

Zwaar werden de dagen
en lang duurde de nacht
Hoe moeilijk is het vechten
bij het ontbreken van de kracht
Maar ondanks je verlies
van de strijd om het leven
Heb je ons een heel stuk geluk
en ontzettend veel liefde gegeven.

 Er zijn geen woorden voor een zieke,
van wie je weet hij redt het niet.
Je streelt zijn wang, je ziet zijn ogen,
je bent bevangen door verdriet.

Toch ben je dankbaar voor zijn einde,
dat na een moedige strijden kwam,
omdat het niet alleen zijn leven,
maar ook zijn lijden overnam

Afscheid nemen doet zo'n pijn,
toch vonden we het fijn,
om tot het laatste moment
bij je te zijn.

't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even voor het slapengaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan.

Of ik geen ogen heb doen schreien
Geen weemoed op een wezen lei
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik, in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom het hoofd dat eenzaam was...

Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avondzoen...

't I goed, in 't eigen hert te kijken
En zo z'n ogen toe te doen.

Alice Nahon

Voor de wereld
was hij één van de velen,
voor ons
was hij de hele wereld.

Vanaf ons eerste levensteken
trekken we onherroepelijk
een lijn naar het einde toe.

Een lijn die niet altijd moet
afgebakend worden door
grote woorden en theatrale gebaren.

Eenvoudige vriendelijkheid
en dagelijkse opoffering
zullen in onze herinnering
een veel dieper spoor nalaten

Heb je het ooit koud gehad,
terwijl de zon scheen.
Heb je, je ooit alleen gevoeld
terwijl iedereen om je heen stond.
heb je ooit tranen voelen prikken
terwijl iedereen lachte...
Dan heb je iemand verloren
die van je hield.

Straks, als we stil
onze tranen hebben gedroogd
en dankbaar terugdenken
aan al het mooie en het goede
uit de voorbije jaren,
zullen we je aanwezigheid
tussen ons voelen.

Soms kom je op je levensweg
een engel tegen.
Want ze bestaan echt:
'engelen van mensen'
die heel lief voor je zijn
of proberen je te troosten
als je verdrietig bent.
En als je heel goed luistert
hoor je zo'n engel
misschien zelfs je naam noemen...
Zo'n engel was jij !

Lieve Ma,
Jou lach, jouw woorden,
jouw geluk, jouw verdriet,
kunnen we niet meer delen.
Het doet zo'n pijn,
nu jij d'er niet meer bent.
Maar iedere avond als jouw ster
schittert aan de hemel,
dan weten we dat jij bij ons bent.
Wij dragen je in ons hart
nu en voor altijd !

Afscheid is niet eerlijk,
bij jou zijn was heerlijk.

Afscheid doet zo'n pijn,
nooit meer samen bij jou zijn.

Afscheid is heel naar,
niet meer samen voelt zo raar;

Afscheid, heel veel leed,
                                 maar weet, dat ik je nooit vergeet...

Lief Moeke


De warmte in je ogen
Het geluk van je lieve lach
De wijsheid van je rimpels
Tekenen van dag tot dag
Alles wat je ons hebt gegeven
Zorg, liefde, wijsheid en kracht
Dragen we ons verdere leven mee,
dag en nacht.

Rust zacht lief Moeke

Toen jij was heengegaan dacht ik
dat de wereld stil was blijven staan.
Maar de mensen bleven lachen en taartjes eten,
en dat heb ik hen in stilte verweten.

Jou tegenkomen in de dagelijkse dingen
verzoent me met je dood.
Ik voelde in dagen die vergingen;
zolang ik leef ben jij niet dood.