Winterrood.

 






Grappig plaatje, wat hebben die twee fun. Het werkje
is overhoeks met schaduw bewerkt,
het zegt genoeg van zichzelf.

 





Hoe mooi kan een ontluikende bloem zijn, zo frêle, zo vers nog ongeschonden. De achtergrond is schuin verwerkt, de bloem zelf uit een kopie geknipt geplakt en met schaduw bewerkt, nog een randje en klaar.

 






Langzaamaan wil ik proberen weer wat aan de PC. te doen. Het is me
onmogelijk iedereen persoonlijk te bedanken, ik wil het stap
per stap doen en niet te veel hooi op mijn vork nemen.

Aan iedereen een heel fijn weekend gewenst,

Liefs bomi.

 






Watermunt, een zo te zien mooie bloem, ik weet van de plant niets af behalve de naam. Het achterste laagje is een stukje sterk vergroot plaatje en vormt zo de schaduw. Het middenste laagje werd helemaal licht transparant gemaakt. Het middenstuk bestaat enkel uit de bloem zelf.

 





Een plaatje om U tegen te zeggen, ik bedoel dan het model. De schaduwen zijn door transparantie zo geplaatst dat het gelaat er als het ware uitspringt.

 






De achtergrond van dit plaatje is bewerkt met doorschijnende schaduw
die zo een klein grijs laagje vormt, net sneeuw. Het middenstuk
is er dubbel over geplakt en laat de originele kleuren zien.

De achtergrond van dit plaatje is volledig transparant gemaakt.
Uit een kopie werd het figuur geknipt, daarna bewerkt
met 3D en een licht schaduwrandje. Door de houding
van de vrouw dacht ik aan ' gejaagd door de wind '

 




Ragfijn de vleugel van een libel. De foto is genomen bij
zonsondergang.
Het is weer een afb. met laagjes. De schaduw van
de vleugel wordt telkens herhaald.

* * * * * * *




Alles lijkt nu vreemd stil, verweesd

onwezenlijk groot is nu de kamer en kaal.

Waar al die tijd zijn bed heeft gestaan,

hij zijn laatste uren heeft geleefd

is het nu ingetogen stil, duister en dof.

Ook zij voelt zich koud hol en leeg,

  angstzweet maken haar emoties los.

Een paar uren maar was het geleden,

geluidloos bewogen haar lippen teder,

in een waas van gefluisterde gebeden

kwam de zwarte wagen voorgereden.

Ze wou het niet zien, hield de ogen gesloten

wachtte versteend tot het voorbij zou zijn

zonder besef van tijd voelde ze de pijn,

verdriet dat diep in haar binnen kwam geslopen.

Langzaam drong het tot haar door,

wetend, niets zou ooit nog zijn als ervoor

het gevoel van ‘ wij twee ‘ was nu verleden.

Ze was nu alleen, verward, totaal verloren.

Haar onthoofd gezin, hun liefde en steun,

werden nu haar heden.

Bomi

07-11-2007.

 





Een dame getooid in de stijl van het bekende carnaval van Venetië. Plaatje met laagjes bewerkt, de linkerboven- en rechtsonderhoek zijn verlicht door transparantie.

 




Dit effect wordt verkregen door ontelbare draaïngen van het beeld, dit is een voorgevormd deel van het programma. Je kan zoiets niet gebruiken bij personen ik heb er een natuurplaatje voor gekozen en het belangrijkste deel van het plaatje ( de bessen ) met transparante randen overheen geplakt. Lijkt ingewikkeld maar eigenlijk doet de PC het werk voor jou.

 




Het figuur van de engel uitgeknipt, de rand bewerkt met schaduw en licht.
De achtergrond ietsje transparant gemaakt en er
mijn verlichtte engel over geplakt.

Twee simpele vlindertjes op een doornen struik. De plant
is bijna uitgebloeid toch hebben ze nog een kleurrijk
plekje gevonden op de overgebleven distel.

               













Dankbaarheid
een apart gevoel
met één grote zwaai
wil je de wereld omarmen.
op wolkjes lopen,
zonder doel, simpel
blij zijn en tevreden
met zóveel ontelbaar
kleine dingen

Dankbaar terug denken

aan die éne vrouw

die je het leven heeft gegeven

je moedertje

je grote voorbeeld in warmte

in wijsheid en  liefde delen.

Dankbaarheid

voor alles wat

zij je heeft geleerd,

de lessen van het leven

aanvaarden in goede

en in kwade dagen

je lot in eenvoud dragen

levenswijsheid

sprokkelen door ervaring.

Bomi

(2005)

Plaatje toont alleen één engel, door kopiëren, knippen en spiegelen
is de tweede er gewoon achter geschoven.

 




Korenbloemenblauw zijn de ogen die jou . . . enz. Een heel oud liedje waarvan de woorden mij ontsnappen.


Daar zijn vrienden voor, Amor Fati wist het gat in mijn oude geheugen te dichten, héél hartelijk dank en een dikke kus van mij. Hieronder de tekst;

Meisjelief, luister 'ns even
Wat ik je nu zeggen moet
Je bent 't schoonst in m'n leven
't Doet toch m'n hart zo goed
Je figuurtje, zo slank en zo prachtig
Reusachtig je lijn
Maar van alles bij jou
't Meeste ik hou
Dat zing ik in dit refrein

refr.:
Korenbloemblauw, zijn jou ogen die mij aan jouw binden
Korenbloemblauw, is de hemel waar wij ons bevinden
Daarom, m'n liefste, zweer ik je trouw
't Komt door die kijkers van jou, Korenbloemblauw

Ik wil je mijn liefde schenken
Met jou steeds gelukkig zijn
Bij alles wil 'k aan je denken
Regen, 't zij zonneschijn
En gebeurt 't soms 'ns dat er nare
Gevaren ons dreigt
Dan kijk ik in je toet
't Wordt dan weer goed
Als mijn blik de jouwe krijgt

refr.

Daarom, m'n liefste, zweer ik je trouw
't Komt door die kijkers van jou, Korenbloemblauw

 






Een plaatje dat door herhaalde laagjes en reliëf heel erg op keramiek lijkt.

* * * * *





Zo fijn en kunstig als Brugse kant hing het daar. De dag voordien was het er, absoluut zeker, nog niet. Bij ’t openschuiven van de overgordijnen zag ik het ineens, in de rechter bovenhoek achter het gordijn. Een kunstig geweven spinnenweb. De morgenzon gaf er met haar speciale licht een aparte glans aan. De ragfijne draadjes leken wel van zilver.

Stomverbaasd stond ik het te bekijken met, eerlijk gezegd, gemengde gevoelens. In ons huis word elke week gepoetst, onmogelijk dan van de bewoners te zeggen dat ze vuil zijn. Van de andere kant stond ik toch met een beetje verwondering, bijna bewondering, te kijken naar dit kleine kunstwerk. Vakkundig geplaatst, op zo een manier dat de rechte hoek netjes en precies afgesneden was. Iedereen weet dat ,,de kortste weg tussen twee punten een rechte is,, ook  de ontwerpster van deze snelweg.

Waar was dat harige beest overigens, dit kleine meetkundige genie? Waar ze zich de voorbije nacht mee bezig gehouden had wist ik zeker. Onuitgenodigd, onaangekondigd had ze duidelijk haar visitekaartje achter gelaten. Stel je voor je ligt samen met je schat nietsvermoedend in dat bed, wie weet hoe lang dat beest je in de gaten heeft zitten houden?. Dat lijkt een beetje op voyeurisme, een piepshow in ’t klein. Zeggen dat er in elk huis, volgens kenners, zoveel onzichtbare spinnen zitten. Hoeveel paar ogen zijn er ’s nachts op je gericht? Van uit elke hoek van de kamer wordt je begluurd en aangestaard, je mag er niet aan denken, de lust om te gaan slapen zou voor minder over zijn.

Daar bovenop zat ik nu met nog een bijkomend probleem, zou ik nu dat kantwerkje verwijderen of niet? Het beestje zelf was nergens te bespeuren, had zich in veiligheid gebracht. Misschien verwachtte het zich wel aan zo een reactie. Ik weet dat het niet netjes is iemands arbeid en thuis te vernielen, ik heb het wel gedaan! Met de flipper was de klus in een wip geklaard. Zo ons huis was weer netjes, mijn ziel vertoonde wél een vlekje. Ik had gezondigd tegen de natuur. Op welke wijze zou ik daar boete kunnen voor doen? Het is toch onmogelijk alle spinnen in huis aan mijn boezem te drukken? Spaar me daarvan ik mag er niet aan denken.

Bomi

16-09-03


* * * * *