Essent....klein deugnietjes

Afgelopen zaterdag was het huifkarrendag. Al de kindjes van de buurt, tesamen met de kinderen van het asielcentrum hier in Arendonk waren uitgenodigd om met de huifkar  te gaan rijden. Twee grote karren, ieder getrokken door twee rasechte Brabantse trekpaarden, zaten vol volk. Het initiatief voor deze tocht ging uit van de buurtvereniging. Het feest viel in goede aarde bij zowel de kinderen als de meegereisde ouders. Alles liep en speelde door elkaar: witte, zwarte, geel en bruin kinderkens. Een feest om opnieuw te doen.

Olga zal eindelijk tevreden zijn over ons buurt.!!!         
                    

Nog veertien daagjes. Dan schiet mijn vriend weer uit zijn zetel. De bosbesjes zijn dan rijp. Weken op voorhand valt hij vriend en vijand lastig met de vraag - smeekbede - om mee op bosbessenjacht te trekken.  Weken op voorhand is hij bossen en heggen gaan inspecteren op de groei van de bessen. En dan is het zover: Vergezeld van zijn echtgenote, die hij onder de dreiging  het huishoudgeld te schrappen heeft meegekregen, duikelt mijn vriend andermans privébossen in. Fauna en flora verwoestend. Iedereen heeft de mond vol over de achteruitgang van de natuur: In de Kempen wordt de bosbesstruik met uitsterven bedreigd. Mijn vriend huurt zelfs volk in: een gepensioneerde leerkracht mechanica laat hij met speciale kammen de struiken leegritsen, toevallige passanten worden gemaand een uurtje mee te plukken en een plaatselijke Macedonische leefgemeenschap verricht  "um sonst" plukwerk. Na een dag ploeteren en ander mensen lastigvallen heeft mijn vriend een kilootje blauw bosbessen bijelkaar geplukt. Al zijn werkvolk staat vol bulten van stekende muggen en de dazerikken en het bos is voor jaren zijn ecologisch evenwicht kwijt.
Jaja, mijn vriend is een natuurmens. !!!

Vrienden van mij, met z'n zestienen zijn ze, zijn een bowlingclub begonnen. Een jonggepensioneerde die met zijn vrije avonduren geen blijf weet heeft  vrienden en familieleden afgestruind en ze warm gemaakt om te gaan bowlen. Vorige week was hun maidenmatch. Drie banen hadden ze afgehuurd voor twee rondes van tien beurten. De vriendenkring kennende had de verantwoordelijke een bowlingcenter gezocht waar alles automatisch werkte, ook de scoreborden. Kwestie van geen ruzie te krijgen vooraleer de eerste bal gegooid was.
Het kiezen van de bowlingsloefen leverde geen noemenswaardige problemen op en de fijne groep maakte zijn opwachting op centre court. Groot was hun verwarring toen zij daar de andere bowlers aantroffen: Allemaal professionals: keurige versgestreken shirts met discrete reklame, allen voorzien van een keukenhanddoek om hun ballen op te poetsen en een steunverband aan hun gooiarm. De ballen mooi verpakt in een lederen etuike. De vrienden keken zich de ogen uit.
Na een kwartiertje gooien had een deelnemer een uitgerokken ringvinger - het gaatje in de bol was te klein voor zijn hoveniershanden - een andere kreeg per abuis een bal op zijn tenen en de zaalwachter had drie keer moeten ingrijpen: Eénmaal voor het storend gedrag naar andere ploegen toe, éénmaal voor een pint bier die over het toetsenbord was gekieperd en éénmaal omdat hij een deelnemer terug moest roepen die halverwege de baan een stilliggende bal was gaan halen.
De vriendenkring heeft geen enkele strike gegooid. De hoogste score was 156 en die kwam van een jonkman die bekende dat hij onder de uren van zijn baas wel eens dierf gaan striken. Laatst in het klassement was een jongedame, geheel gekleed op dit evenement: kort rokske en een heel groot decolleté. Waar ze ook stond of wat ze ook deed, altijd was er wel iets te zien dat niet op bowlingballen leek.

Een vriend van mij, eentje van het zorgzame type, is sinds enkele maanden lid geworden bij de plaatselijke gepensioneerdenbond. Hij kreeg daar direkt een hoogst belangrijke functie. Die van wijkmeester. Die baan houdt in dat hij bij een twintigtal leden maandelijks het ledenblaadje gaat ronddragen, lidgeld moet ophalen, ledenfeesten en groepsreizen gaat aankondigen en hen op de hoogte brengt van sterfgevallen van andere gepensioneerden.
De meeste van zijn klanten zijn weduwevrouwtjes. Hij heeft ze in alle soorten: schone en minder schone, struise en minder struise, jonge en minder jonge. Zijn job heeft hij met vallen en opstaan moeten leren. Zijn klanten, de weduwevrouwtjes dus, hebben hem de weg gewezen. .....'t Was beter dan hij in de voornoen langs kwam, 't was beter dat hij het ledenboekske persoonlijk kwam overhandigen. 
't Heeft een paar maanden geduurd voor mijne vriend begon te snappen wat de bedoeling was. Als hij nu 's morgens met zijn boekskes langskomt zitten zijn vrouwen mooi opgedirkt op de sofa, hun nachtjapon mooi gedrapeerd over hun benen en de split keurig opengeplooid over de knieen. En altijd verse koffie op de leuvense stoof.
Mijne vriend heeft het getroffen in zijne nieuwe job. Hij heeft zelfs zijn persoonlijke coiffeuse de opdracht gegeven om hem een ietwat wilder kapsel aan te meten en zijn polohemdje hangt voortaan boven op zijn broek in plaats van d'r in.