Mijne maat.

Een vriend van mij, eentje van het zorgzame type, is sinds enkele maanden lid geworden bij de plaatselijke gepensioneerdenbond. Hij kreeg daar direkt een hoogst belangrijke functie. Die van wijkmeester. Die baan houdt in dat hij bij een twintigtal leden maandelijks het ledenblaadje gaat ronddragen, lidgeld moet ophalen, ledenfeesten en groepsreizen gaat aankondigen en hen op de hoogte brengt van sterfgevallen van andere gepensioneerden.
De meeste van zijn klanten zijn weduwevrouwtjes. Hij heeft ze in alle soorten: schone en minder schone, struise en minder struise, jonge en minder jonge. Zijn job heeft hij met vallen en opstaan moeten leren. Zijn klanten, de weduwevrouwtjes dus, hebben hem de weg gewezen. .....'t Was beter dan hij in de voornoen langs kwam, 't was beter dat hij het ledenboekske persoonlijk kwam overhandigen. 
't Heeft een paar maanden geduurd voor mijne vriend begon te snappen wat de bedoeling was. Als hij nu 's morgens met zijn boekskes langskomt zitten zijn vrouwen mooi opgedirkt op de sofa, hun nachtjapon mooi gedrapeerd over hun benen en de split keurig opengeplooid over de knieen. En altijd verse koffie op de leuvense stoof.
Mijne vriend heeft het getroffen in zijne nieuwe job. Hij heeft zelfs zijn persoonlijke coiffeuse de opdracht gegeven om hem een ietwat wilder kapsel aan te meten en zijn polohemdje hangt voortaan boven op zijn broek in plaats van d'r in.

Vrienden van mij zijn terug van een citytrip naar Rome. Op tijd, zoals voorzien. Hun reputatie kennende werden er zelfs weddenschappen
afgesloten over hoelang ze door de Romeinse carabinieri zouden vastgehouden worden voor obsceniteiten aan de Trevifontein, het Collosseum of aan de boorden van de Tiber. Niks van dit alles. Ze spendeerden hun tijd met bezoeken aan de "Villa Borghese", het "Forum Romano" en de "Spaanse trappen"....En aan souvenirtjes inkopen.
De vrienden kennen mijn bewondering voor de overleden paus Johannes Paulus II en de koopmanszin van mijn kleinkinderen en hun voorliefde voor rommelmarkten.
Gisterenavond heb ik mijn vrienden in audientie ontvangen en alle meegebrachte attributen laten overhandigen. Zo hebben zij een ingekaderde pentekening Van Karol Woijtila op de kop kunnen tikken, overlijdensprentjes en een voorbarige kalender van de overleden paus voor het jaar 2006. Maar wat me het meeste plezierde was de originele "l'Osservatore Romano" van zondag 3 april waarin het overlijden van de paus werd bekendgemaakt. Als kers op de taart hadden zij ook de avondeditie bij van 20 april, de dag dat de nieuwe paus werd verkozen. Met daarin zelfs foto's van het rokend schouwke en al. Een echt collector's item.
Ge ziet mijn week kan niet meer stuk   

Alles goed?
Twee vrienden van mij gaan elke week twee keer fietsen. Beiden hebben daarvoor verschillende beweegredenen. De ene omdat hij dan van huis is, de andere omdat hij niet graag in zijnen hof werkt. De twee geven fietsles aan asielzoekers. Iedere dinsdag en donderdag vertrekken zij tesamen met enkele nieuw aangekomen vluchtelingen vanuit het asielcentrum voor een toer door Arendonk. Afhankelijk van hun gasten bezoeken ze dan de gemeenteschool, een kerk, het zwembad, het gemeentehuis, de bibliotheek, de Aldi, een cafeetje.... De twee vrienden proberen hun nieuw maten ook Vlaams te leren. "Schol" of "een pintje drinken" en "alles goed ?" zijn standaard- uitdrukkingen.
Als ze een asielzoeker tegenkomen vragen ze steevast: "alles goed?" en na een kleine week roepen die mannen, of het nu witte of zwarte, geel of rooi zijn, of het mannekens of vrouwkes zijn, of het nu morgen, middag of avond is "Alles goed". Gelijk wij goeie morgen, goeie middag, goeie avond, ...Alles goed?
"Alles goed" is een standaarduitdrukking geworden hier in het asielcentrum.

Als ge dus in Brussel of in Antwerpen van de overkant van de straat ineens iemand hoort roepen: "alles goed" dan weet ge dat hij  in Arendonk heeft leren velorijden.