Zaterdag 1 april 2006
de poes
de verzopen kater.
Vrienden van mij hebben naast een schone kroost met drie kindjes ook een poes. Toen zij trouwden zwoeren ze dure eden dat er nooit beesten in of aan het huis zouden komen. Met het komen van de kindjes zijn ook de beesten gekomen: kanarievogels, parkietjes, goudvissen, gerbils in huis, wandelende takken, twee onopgehokte kippen van de buren en een poes.
De poes is een gecastreerde bruine kater met witte vlekken op zijn lijf. Mijn vrienden zijn niet wild van de poes: hij schijt de twintig vierkante meters grote gazon vol, zit achter de kanarievogels te jagen en glipt regelmatig door de voordeur naar binnen. De vrouw des huizes vindt de kater dan enkele uren later terug in het kinderbedje naast de baby. Ze zijn hem liever kwijt dan rijk.
Tot vorige week dus: Toen de vrouw des huizes thuiskwam zag ze hem liggen: languit en platgereden op het fietspad. 't Bloed uit zijn bakkeske, de rug gebroken en de oogskes nog open. Er moest dringend een oplossing gevonden worden voor de kindjes uit school kwamen en mijn vriend werd, tussen twee huilbuien in, opgedragen een kartonnen doos van het werk mee te brengen en de dooi poes te begraven in de tuin.
Mijne vriend heeft echter geen schup en de tuin leent zich niet tot dierenbegraafplaats dus moest er iets anders op gevonden worden. Hij zou de doos met inhoud ergens dumpen langs de een of andere boskant of in een gracht. Telkens hij dat snode plan ten uitvoer wou brengen passeerde er wel iemand die hem kende of waarvan hij dacht dat zij hem kenden. Dan deed hij maar alsof hij dringend moest plassen. Na meer dan anderhalf uur rondrijden heeft mijn vriend ten einde raad
- het is niet netjes, ik weet het - de dooie kater in het kanaal laten schuiven. Langzaam zag hij hem de vaart afglijden richting Turnhout - nog een geluk bij een ongeluk -.
...Toen mijn vriend zuchtend terug het binnenkoertje van zijn huis opstapte zat hun bruin-wit gevlekte kater op de vensterbank. Hij was bezig aan een extra bakje heerlijke "kittekat". Die had hij van de vrouw des huizes van puur contentement en opluchting gekregen.
Moest er iemand een bruine gecastreerde kater missen; er drijft er momenteel eentje in een kartonnen doos ter hoogte van het Deurganckdok.
Vrienden van mij hebben naast een schone kroost met drie kindjes ook een poes. Toen zij trouwden zwoeren ze dure eden dat er nooit beesten in of aan het huis zouden komen. Met het komen van de kindjes zijn ook de beesten gekomen: kanarievogels, parkietjes, goudvissen, gerbils in huis, wandelende takken, twee onopgehokte kippen van de buren en een poes.
De poes is een gecastreerde bruine kater met witte vlekken op zijn lijf. Mijn vrienden zijn niet wild van de poes: hij schijt de twintig vierkante meters grote gazon vol, zit achter de kanarievogels te jagen en glipt regelmatig door de voordeur naar binnen. De vrouw des huizes vindt de kater dan enkele uren later terug in het kinderbedje naast de baby. Ze zijn hem liever kwijt dan rijk.
Tot vorige week dus: Toen de vrouw des huizes thuiskwam zag ze hem liggen: languit en platgereden op het fietspad. 't Bloed uit zijn bakkeske, de rug gebroken en de oogskes nog open. Er moest dringend een oplossing gevonden worden voor de kindjes uit school kwamen en mijn vriend werd, tussen twee huilbuien in, opgedragen een kartonnen doos van het werk mee te brengen en de dooi poes te begraven in de tuin.
Mijne vriend heeft echter geen schup en de tuin leent zich niet tot dierenbegraafplaats dus moest er iets anders op gevonden worden. Hij zou de doos met inhoud ergens dumpen langs de een of andere boskant of in een gracht. Telkens hij dat snode plan ten uitvoer wou brengen passeerde er wel iemand die hem kende of waarvan hij dacht dat zij hem kenden. Dan deed hij maar alsof hij dringend moest plassen. Na meer dan anderhalf uur rondrijden heeft mijn vriend ten einde raad
- het is niet netjes, ik weet het - de dooie kater in het kanaal laten schuiven. Langzaam zag hij hem de vaart afglijden richting Turnhout - nog een geluk bij een ongeluk -.
...Toen mijn vriend zuchtend terug het binnenkoertje van zijn huis opstapte zat hun bruin-wit gevlekte kater op de vensterbank. Hij was bezig aan een extra bakje heerlijke "kittekat". Die had hij van de vrouw des huizes van puur contentement en opluchting gekregen.
Moest er iemand een bruine gecastreerde kater missen; er drijft er momenteel eentje in een kartonnen doos ter hoogte van het Deurganckdok.
5 reacties op dit bericht
aan mijn vriendje J.Rekel
lummel
Arm beest
Groetjes,Anna
gaia.
uw ex-vriendje \"Kakeltje\".
Kat