NO COMMENT - Crack Rio

De bewoners van een sloppenwijk in Rio de Janeiro weigeren te vertrekken. 

              Op de plek van hun woningen wil de stad een snelweg naar het atletendorp voor de Olympische Spelen van 2016 bouwen. "Onze regering is een omgekeerde Robin Hood: ze nemen van de armen om aan de rijken te geven", aldus de voorzitter van de bewonersvereniging van de wijk Vila Autodromo. 

             De 71-jarige Pedro Paulo Franklin vindt de sloopplannen absurd. "God heeft ons dit hoekje van het paradijs gegeven. We hebben het zelf gebouwd met onze handen, met veel zweet, inspanningen, toewijding en liefde." 

              Rio is niet alleen gaststad van de Spelen, maar is over 2 jaar ook een van de speelsteden van het WK voetbal. Volgens actiegroepen zijn ongeveer 8.000 mensen uit hun huizen gezet om ruimte te maken voor bouwprojecten voor de toernooien.

Porra! 

De kunstenaar van gedurfde vormen en monumenten vol met rondingen verborg nooit zijn politieke standpunten. Oscar Niemeyer, 104 jaar, heeft zijn leven gewijd aan twee van zijn grote passies: architectuur en het communisme. In zijn handen ontstonden innovatieve projecten, zoals architectonisch complex Pampulha en monumentale gebouwen van Brasilia, maar ook manifesteert hij zich in de verdediging van de democratie, in talloze brieven aan vrienden van vroeger en tal van artikelen aarzelde hij niet te verklaren: "Ik ben een communist."

 De ideologie was een onverholen ergernis en een schande voor de militairen tijdens de dictatuur. Maar de enorme internationale prestige van Niemeyer hield  hem uit de gevangenis en harde ondervragingen. Uit geheim gehouden documenten door de militaire regering in het Nationaal Archief blijkt dat alle activiteiten van de architect werden gecontroleerd en dat de verklaringen, interviews en projecten van Oscar een enorme onrust veroorzaakte bij de machthebbers.

 De staat Minas Gerais had toegang tot bestanden vrijgegeven waaruit de visie van het leger over de architect naar voren komt, Niemeyer werd beschouwd als een vijand van de dictatuur, met nauw contact met de "geavanceerde niveaus van subversieve studenten " en had een gevaarlijke anti-Amerikanisme. 

korte impressie uit de krant 'Diario de Pernambuco'

FOTO ANDRÉ REDLICH

updated

Rafael e Rodrigo, zonen van de boer Vander da Silva. "Ik gebruikte het water van de bron alleen om te drinken, er was geen water om het land te irrigeren, wat nu nog overblijft is alleen om de dorst te lessen", zegt Silva.

 Foto: Flavio Forner

Flavio Forner reisde tussen 2 e 19 de dezembro 2012 door de regio van het Bahiaanse binnenland, hij trok ongeveer 2000 kilometer, en bezocht enkele gemeente die het meest geraakt waren door de aanhoudende droogte.

obrigado, Wayn

De Awá-indianen in de Noord-Braziliaanse deelstaat Maranhão zijn het meest bedreigde volk ter wereld. Nu het regenseizoen in het Amazonegebied naar zijn einde loopt en de houtkap weer oprukt, slaat de drukkingsgroep Survival International alarm. Brazilië telt 672 Terras Indígenas of officieel geregistreerde inheemse gebieden. Een daarvan, 118.000 hectare groot, behoort het Awá-Guajávolk toe en ligt in het noorden van de Amazonedeelstaat Maranhão. De afbakening, in 2003, kwam er onder grote internationale druk en moest vermijden dat de etnie verder uitgedund raakte. 

Nederzetters, boeren zowel als houthakkers, hadden de voorouderlijke wouden van de groep immers zo toegetakeld dat haar sociale organisatie, cultuur en voedselvoorziening in het gedrang kwamen. Helaas, sinds de officiële bescherming raakten de Awá alleen maar van de regen in de drop. Terwijl zij nog maar 450 individuen tellen, onder wie een honderdtal zogenaamde 'niet gecontacteerden', zijn de illegale kolonisten intussen tien keer zo talrijk. Volgens satellietbeelden is een derde van het Awá-territorium ontbost. Voor Survival International, een niet-gouvernementele organisatie die het al jaren voor de Awá opneemt, reden om opnieuw alarm te slaan. "Brazilië is een van 's werelds belangrijkste landen met een van de meest dynamische economieën", zegt directeur Stephen Corry. "Het heeft zeker en vast de middelen om het Awáland te beschermen. Doet het dat? Als het geen actie onderneemt en de Awá sterven uit, dan is het economische mirakel er enkel voor de rijken en machtigen." 

Rijk en machtig zijn de meeste nederzetters nochtans niet, ongelikte pioniers, gewapend geteisem en gelukzoekers uit zuidelijkere regio's des te meer. Maar wie de indringers ook zijn, ook Brasília beseft dat het zo niet verder kan. Tegenover Survival bevestigde Marta Azevedo, het hoofd van het Braziliaanse departement voor Inheemse Zaken (het Funai), dat de bescherming van de Awá haar topprioriteit is. 

Dringende actie is alleszins nodig: het jaarlijkse regenseizoen in het Amazonegebied loopt naar zijn einde waarna het kappen weer begint. Luttele maanden volstaan om nieuwe, onherroepelijke schade aan te richten. Maar het Funai zelf kan weinig ondernemen als ook Justitie niet in actie treedt. Bijna dertigduizend mensen stuurden de voorbije weken e-mails naar de bevoegde minister, José Eduardo Cardozo. Ze eisen dat hij politieagenten naar het gebied detacheert en de kolonisten ontzet. Maar zoals een vergelijkbare 'oorlog' in het Serra-Raposagebied in de nog afgelegener deelstaat Roraima eerder al bewees, is dat geen fluitje van een cent. Ook in het Awágebied zijn meerdere doden gevallen. Elders in Brazilië zijn conflicten tussen landzoekers en inheemsen schering en inslag. Op een door Survival opgenomen video getuigt intussen Wamaxua Awá, een jonge Awá die naar eigen zeggen jaren op de vlucht was voor indringers. Uiteindelijk verruilde hij het bos voor een dorp waar ook andere Awá wonen. Zijn drie broers leven nog altijd in de jungle. "Zolang ik daar was leidde ik een goed leven", vertelt hij in zijn taal, een variant van de Tupí-Guaranígroep. "

Als ik ongecontacteerde Awá zou zien, zou ik hen zeggen: blijf daar, buiten het bos valt er niets te rapen." Heel wat inheemsen leiden een nomadisch bestaan en leven van jacht, visvangst en pluk, veeleer dan van landbouw en veeteelt. Om die reden zijn ze aangewezen op immense habitats. Het officiële territoriumbeleid maakt dat de inheemsen in totaal 11 procent van het Braziliaanse land in handen hebben. Grote en kleine boeren die niet van die protectie gediend zijn noemen hen graag "de grootste grootgrondbezitters" van de republiek. 

Een van de felste pleitbezorgsters van kleinere reservaten is de conservatieve senatrice en "koningin van het grootgrondbezit" Katia Abreu. Volgens Abreu levert de misère van de inheemsen het bewijs dat het reservatenbeleid geen zoden aan de dijk zet. "Wat zij nodig hebben is niet meer land, maar meer ontwikkeling", zegt de politica. (Het is maar hoe je het bekijkt, dus uitsterven bedoeld de koningin). noot Wayn

Door Lode Delputte, de Morgen

nawoord storyteller: 'de enigste die weten te handelen met de natuur zijn de Indianen, het 'niet meer land' dat zij nodig hebben volgens Abreu is de wens voor het kapitalistich idee van de grootgrondbezitters om met houtkap het amazonas woud te vernietigen in naam van geld en macht...' W