Heer Herfst

Vrouwe zomer is heengevaren
over de blauwe zee:
wel honderdduizend vogeltjes
namen vrouwe Zomer mee.

Zag je haar henenreizen
tussen haar zangersvolk?
Zag je har hand nog wuiven
blank door een spreeuwenwolk?

Nu komt heer Herfst gereden
in snelle, woeste galop.
Een oliejas om de schouders
en een grote zuidwester op.

Waar is de goud-zijen mantel,
die hij andere jaren had?
Waar is de krans om zijn slapen
van roodbruin eikenblad?

Hij jaagt zo donker daarhenen:
een grimmige grauwe held
‘Heer herfst, wie heeft je verslagen,
ginds in het oktoberveld?’

‘Twee reuzen, slagregen en stormwind,
hebben mijn rijk overstroomd.
Zij hebben mijn hoven geplunderd,
ontbladert struik en geboomt’.

‘Zij hebben mijn feestkrans gestolen,
mijn gouden mantel verstopt.
Ik heb bij de zon en de sterren
vergeefs om hulp geklopt.’

In oliejas en zuidwester
rijdt hij verbijsterd door ’t woud,
en zoekt in de ontbladerde lanen
vergeefs naar zijn mantel van goud.

Margot Vos (1891 – 1985)

ppsx... spreuken october

ppsx....Celtic music

ppsx....Indian Summer ...music

ppsx....indian summer

ppsx....autumn music

Dat bloemetje

Daar bloeide ‘ns eenmaal
Een bloempje op de hei –
Het was nog geen lente,
Het was nog geen Mei.

In ‘t heel vroeg voorjaar
Heb ik het zien staan –
Toen ben ‘k nog zoo zachtjes
Daar langsheen gegaan.

Maar een mooien morgen
Toen was ik zoo blij –
Toen mocht ik dat bloempje
Gaan plukken voor mij.

Lang heb ik geloopen
En toen ik het vond –
Toen lag het verschrompeld
En dood op den grond! –

De lente is gekomen,
De Mei is gegaan –
Ik heb nooit meer nergens
Dat bloempje zien staan.

De zomer die bloeide,
De zomer ging heen –
Van dat mooie bloempje
Was er geen één.

De hei is gaan bloeien,
Mijn hart deed zoo zeer –
Maar dat één’ mooie bloempje
Dat vond ik niet meer.

De herfst die maakte
Al de bladeren goud –
Mijn hoofd en mijn handen
En mijn hart werden oud.

De sneeuw is gevallen,
De hei die wordt wit, –
Daaronder – daaronder
Dat bloemetje zit! –

Als ‘k dood ben dan bloeit er
Zoo’n bloempje op mij – –
Mijn lief is begraven,
Ik lig er gauw bij!

Adama van Scheltema 1877 – 1924