Archief

1964 - The Beatles: A Hard Day's Night.



Met 'A Hard Day's Night', hun derde studio-lp, vestigden The Beatles en meer bepaald Lennon en McCartney definitief hun reputatie van song-schrijvers. Op dit album heeft het duo alle songs geschreven. Het is zeker niet hun beste, verre van zelfs, maar de lp was wel belangrijk in die zin dat jonge Amerikaanse bands zoals The Lovin' Spoonful, The Byrds, The Beau Brummels e.a., net zoals The Beatles hun eigen ding gingen doen.

De gelijknamige film die een enorm kassucces was en waarvan de zeven songs op dit album staan, maakte het voor Britse groepen als The Kinks, The Stones, The Animals...ook veel gemakkelijker om in Amerika voet aan de grond te krijgen.

Alhoewel alles songs zoals gewoonlijk toegeschreven werden aan Lennon/McCartney, is dit toch de plaat waarvoor Lennon veruit de meeste songs heeft geleverd. Liefst negen van de dertien nummers werden door hem geschreven. Ook opmerkelijk is het feit dat dit één van de weinige albums is waarop Ringo geen enkele lead zang heeft. Op 'Matchbox' dat in dezelfde periode werd opgenomen zingt Ringo wel de lead maar het belandde op de EP 'Long Tall Sally' en niet op deze hier besproken LP.

Met het titelnummer en met 'Can't Buy Me Love' staan er twee wereldwijde nummers 1 op de plaat. "If I Fell'' was één van de eerste pogingen van Lennon tot het schrijven van een ballad en het nummer mag zo een beetje als de voorloper van 'In My Life' beschouwd worden. Hetzelfde geldt voor McCartney's 'And I Love Her', de voorloper van 'Yesterday'.

Rating: 20%

1964 - The Rolling Stones: The Rolling Stones

1964 was het jaar van de doorbraak van die andere 'monstres sacrés' van de rock in de sixties, The Rolling Stones. In 1963 hadden ze met 'Come On' en 'I wanna be your man' (nota bene een Lennon/McCartney compositie) al 2 kleinere hitjes gehad in thuisland UK. Het componistenduo Jagger/Richards moest toen eigenlijk nog geboren worden. The Stones was toen een groep die bijna uitsluitend covers speelde van blues- en r&b-nummers maar ze deden het wel op hun geheel eigen manier: wild en opwindend.

Met als producers hun toenmalige manager Andrew Loog Oldham en Eric Easton doken ze begin 1964 de studio in voor de opname van een reeks nummers waaruit hun eerste LP, met als titel in de UK 'The Rolling Stones', zou voortkomen. Uit die sessies kwam ook 'Not fade away', hun doorbraaksingle in de UK. Het zou een nummer 3 worden. Gek genoeg staat dat nummer niet op hun eerste UK-LP maar wel op hun eersteling in de US die de titel 'England's Newest Hitmakers' meekreeg.

De 12 nummers op 'The Rolling Stones' zijn een verzameling uitstekende covers zoals 'Route 66', 'I'm a King Bee', 'Honest I Do' et j'en passe, aangevuld met 1 Jagger/Richards compositie, 'Tell Me' (dat enkel in Nederland een redelijke hit werd) en 'Now I've got a Witness' en 'Little by Little', 2 Nanker Phelge composities (Nanker Phelge was een pseudoniem voor de voltallige groep)

Als muzikanten zijn ook Gene Pitney (piano op 'Little by Little), Phil Spector (co-auteur van en maracas op datzelfde 'Little by Little) en uiteraard Ian Stewart die instond voor orgel en piano op de rest van de nummers, te horen.

Rating: 34% 

1963 - The Beatles: Please Please Me



We blijven nog eventjes hangen in 1963 met The Beatles, de groep die de pop- en rockmuziek grondig door elkaar zou schudden en de sixtis volledig zou overheersen.

De groep had met 'Please Please Me' en 'Love Me Do' al twee hitjes gehad in de UK. Op dat ogenblik was zo goed als iedereen er van overtuigd dat hun succes van voorbijgaande aard zou zijn en dus wou hun platenmaatschappij Parlophone dat succes zo snel mogelijk verzilveren met een eerste LP en dat werd dan 'Please Please Me'.

Oorspronkelijk was het producer George Martin's bedoeling de LP live op te nemen in de Cavern, de club in Liverpool waar The Beatles zowat het huisorkest waren. Om technische redenen besloot Martin dan toch maar de EMI studios aan Abbey Road te gebruiken voor de opname. Het mag dus niet verbazen dat de 14 nummers op 'Please Please Me' een neerslag zijn van het toenmalige live-repertoire van de groep.

Op 'Please Please Me' staan maar liefst 8 composities van Lennon/McCartney. Naast de hitjes 'Please Please Me' en 'Love Me Do' zijn daar ook 'I Saw Her Standing There' en 'P.S. I Love You' bij. Verder vinden we er ook 'Anna (Go To Him)' van Arthur Alexander op terug. Deze Alexander was een grote invloed op John Lennon's manier van zingen. Een andere cover was 'Twist and Shout' dat zou uitgroeien tot één van de Beatles-klassiekers en dat vooral dankzij de zang van Lennon.

Merkwaardig genoeg werd de LP als dusdanig pas in 1987 in de US uitgebracht. De meeste nummers zijn wel terug te vinden op de LP's 'Introducing...The Beatles' (Vee-Jay Records 1964) en op 'The Early Beatles' (Capitol Records 1965).

In de loop van deze Muziek-Canon zullen we The Fab Four nog geregeld tegenkomen.

Rating: 48%

181. Lieven Tavernier: Hemelbed/2003

182. Manu Chao: Mi Vida/2001

183. Raymond van het Groenewoud: Keinijg/2001

184. Irish Coffee: Brand New Day/2004

185. Richard Hawley: Dark Road/2007

186. Roland Van Campenhout: Secret Love/2005

187. William Souffreau & The Moonlovers: Everybody Says/2008

188. The Magic Numbers: Love Me Like You/2005

189. Dolly Parton: Little Sparrow/2001

190. Warren Zevon: Dirty Lifes & Times/2003

191. Imelda May: Dealing With The Devil/2007

192. Johnny Cash: One/2000

193. Monza: Van God Los/2001

194. Mavis Staples: Have A Little Faith/2004

195. PJ Harvey: When Under Ether/2007

196. Ragheb Alama & Andy: Yalla Ya Chabab/2001

197. Candi Staton: When Will I?/2006

198. The Drums: Saddest Summer/2009

199. Green Day: I Fought The Law/2004

200. Queens of the Stone Age: Make It With Chu/2007

161. Lieven Tavernier: Wind & Rook/2008

162. Manu Chao: Promiscuity/2001

163. Raymond van het Groenewoud: Jezus was Sexy/2005

164. Richard Hawley: Coles Corner/2005

165. Arno: Mourir à Plusieurs/2007

166. Bob Dylan: Mississippi/2001

167. Dolly Parton: Shine/2001

168. Eva De Roovere: Anoniem/2006

169. Johnny Cash: Before My Time/2000

170. Noisettes: Wild young Hearts/2009

171. Amy Winehouse: Some Unholy War/2006

172. Emmylou Harris: Sailing Round The Room/2008

173. Joni Mitchell: Slouching Towards Bethlehem/2000

174. Kings of Convenience: Mrs. Cold/2009

175. Leonard Cohen: In My Secret Life/2001

176. Joss Stone: I Had A Dream/2003

177. The Hillbilly Moon Explosion: All I Can Do Is Cry/2001

178. Los Lobos: Good Morning Aztlan/2002

179. Lucinda Williams: Are You Alright?/2007

180. Babyshambles: Delivery/2007 

The Monotrol Kid: What About The Finches



Met de single 'Almost' en de daaropvolgende EP 'Today was a good day' maakte The Monotrol Kid (ofte Erik Van den Broeck) in 2009 zijn blijde intrede in Muziekland. Waar hij op die EP nog bijgestaan werd door zijn toenmalige vriendin Anne, dan doet hij het nu, goed anderhalf jaar later, op zijn net verschenen full-cd 'What about the Finches' helemaal solo. Zoals hij het zelf stelt: "Eén repetitiehok, 3 microfoons, 1 gitaar en 1 stem, daarmee zou het moeten kunnen lukken."

En of het gelukt is? Het antwoord is een volmondig: "Ja". Op 'What about the finches' staan 10 sterke tot ijzersterke songs die, naarmate je ze meer beluisterd, steeds sterker worden en dat zonder technische studio-liflafjes wat tegenwoordig schering en inslag is. Wat mij betreft kan dit album rustig naast het betere werk van pakweg Elliott Smith staan. Neen, de vrolijkste van de klas zal de Kid wel nooit worden maar bij iedere beluistering (en ik ben, terwijl ik dit schrijf, al aan mijn vijfde toe) lijkt het wel of hij de songs ter plekke verzint. Zou al deze tristesse misschien iets te maken kunnen hebben met de breuk met zijn muzikale en levenspartner Anne? Hoe dan ook is het zijn verdienste dat hij die tristesse weet om te zetten in songs die het eeuwige verhaal vertellen van aantrekken en afstoten en afscheid nemen.

Als ik toch twee nummers moet kiezen die er ietwat bovenuit steken, dan zijn dat wat mij betreft het openingsnummer 'Greenville' dat je als luisteraar meteen in de goeie mood brengt en 'The horse ride'. Slechts één klein minpuntje, op een voor de rest zeer evenwichtig en hoogstaand album, en dat is 'The devil song' waarin hij al het venijn er iets te dik oplegt.

Nu maar hopen dat deze songs door bijvoorbeeld Radio 1 opgepikt worden of is dit ijdele hoop?

Tracklist:

1. Greenville

2. Stone skyway

3. Ballad for the mountain

4. Try

5.Lament

6. The horse ride

7. Revolution

8. So alike

9. The devil song

10. Places we never went