Archief

1964 - Françoise Hardy: Mon Amie La Rose.



We zijn nog altijd in 1964 en in Frankrijk was een zangeresje opgestaan die luisterde naar de naam Françoise Hardy. Met 'Tous les Garçons et les Filles' had zij al een monsterhit gehad. In dat jaar had zij ook al 3 albums op haar naam staan maar het was pas met haar, oorspronkelijk titelloze, vierde album dat zij bewees meer te zijn dan het zoveelste Franse tieneridool in de lange rij.

Zoals gezegd was het album oorspronkelijk zonder titel maar al snel werd het omgedoopt tot 'Mon Amie La Rose' naar het succesvolste nummer op de plaat. Op dit album staat ook 'Dans le Monde Entier'. Voor Hardy werd dit in de Angelsaksische wereld, onder de titel 'All over the World' haar bekendste nummer.

Met deze plaat ontpopte Hardy zich ook als een meer dan degelijk songschrijver. Liefst zes van de twaalf nummers zijn van haar hand. Op dit album staat ook een cover van het Italiaanse 'Non Aspetto Nessuno' met als titel 'Je N'attends Plus Personne'. Naar verluidt zou Jimmy Page hier de gitaar voor zijn rekening nemen.

Rating: 18%

De voorbije drie maanden luisterde ik het meest naar de volgende albums:

1. Warren Zevon: The Wind

2. Fleet Foxes: Helplessness Blues

3. C.W. Stoneking: Jungle Blues

4. Love: Forever Changes

5. Tom Rush: Tom Rush

6. Öysterband: The Shouting End Of Life

7. The Byrds: Sweetheart of the Rodeo

8. Raymond van het Groenewoud: Tot Morgen

9. The Clash: Sandinista!

10. The Rolling Stones: Aftermath

11. Townes Van Zandt: The Late Great Townes Van Zandt

12. Lucinda Williams: Essence

13. The Beatles: Magical Mystery Tour

14. Emiliana Torrini: Me and Armini

15. Bob Dylan: Bringing it all Back Home

16. Allen Toussaint: Southern Nights

17. Ray Charles: The Genius of Ray Charles

18. The White Stripes: De Stijl

19. Tim Hardin: Tim Hardin 1

20. The Abbysinians: Forward 

1964 - The Supremes: Where Did Our Love Go



In 1964 had het zwarte platenlabel Motown natuurlijk singlesgewijs al wat hits gehad maar als we het over albums hebben dan ging de grote massa pas overstag toen deze tweede plaat van de meisjes Florence Ballard, Mary Wilson en Diana Ross aka The Supremes op de wereld losgelaten werd.

12 songs waarvan er maar liefst 8 van de hand van het fameuze componistentrio Holland-Dozier-Holland kwamen waaronder liefst 3 nummer 1 hits, 2 Smokey Robinson composities en dan nog één Norman Whitfield song en ééntje van Motown stichter Gordy die het schreef samen met Harvey Fuqua. Inderdaad, 'Baby Love', 'Where did our love go' en 'Come see about me' werden alle drie gigantische hits. De stemmen van de drie meisjes samen met de muziek van The Funk Brothers, het Motown huisorkest en de prima productie van mensen als Holland, Robinson, Whitfield, Dozier en Gordy zelf zorgden er voor dat alles netjes op zijn plaats viel zodat het album in de VS op nummer 1 belandde en maar liefst 89 weken in die albumcharts vertoefde.

Rating: 42% 

In Memoriam Clarence 'The Big Man' Clemons (11/1/1942 - 18/6/2011)

Pas op donderdag 23 juni in het holst van de nacht vernam ik de dood van Clarence Clemons. Het was ergens in een onooglijk gat in de Auvergne dat via het radioprogramma RTL Nocturne, weliswaar met vijf dagen vertraging maar dat hoeft niet te verwonderen in een streek waar de tijd geen vat op heeft,  het nieuws tot mij kwam. Ik kreeg het helemaal koud en om de krop in de keel weg te krijgen schonk ik mij nog maar een groot glas witte Saint-Pourçain in. Vervolgens troostte de presentator van dit nachtprogramma mij door een waardig eerbetoon te brengen aan, wat mij betreft, het belangrijkste lid van Springsteen's E Street Band.

Zijn dood is blijkbaar redelijk onopgemerkt voorbijgegaan. Tussen de verjaardag van Dylan en het begin van het festivalseizoen in is dit mediagewijs begrijpelijk maar niet goed te keuren.

Alhoewel Clemons ook samengewerkt heeft met artiesten als Jackson Browne, Ringo Starr, Aretha Franklin, Janis Ian, Joan Armatrading e.v.a. en hij ook heel wat solo-projecten gehad heeft, blijft hij voor mij toch de muzikant die Springsteen nummers als 'Born to Run', 'Jungleland', 'Badlands', 'The Ties That Bind' et j'en passe met zijn tenor-saxofoon kleur gaf en mee groot gemaakt heeft. En net zoals de rest van The E Street Band gaf 'The Big Man' ook op het podium altijd het beste van zichzelf. Dat heb ik zelf tot drie keer toe mogen ervaren.

Voor mij zal Clemons voor altijd een essentieel deel zijn van Springsteen's muziek en The E Street Band kan nooit meer zijn wat hij ooit geweest is. R.I.P. Clarence Clemons.

1964 - The Beatles: Beatles For Sale.



Amper weken na het succesvolle 'A Hard Day's Night' kwamen The Fab Four, onder druk van hun platenmaatschappij, met alweer een nieuw album: 'Beatles for Sale'. In de UK bleef deze plaat gedurende 46 weken in de album top-lijst staan waarvan maar liefst 9 weken op één. Door hun drukke leven van touren, promo, schrijven en opnemen blijven de eigen nummers op dit album enigszins achterwege. Er werden voor dit album maar liefst 7 covers geselecteerd waaronder het hele goeie 'Rock 'n' Roll Music' van Chuck Berry. Met uitzondering van 'I'm a Loser' en 'Eight Days a Week' zijn de eigen nummers ook niet van de beste die ze ooit geschreven hebben.

Verder valt ook nog te vermelden dat The Beatles, onder invloed van Dylan, voor het eerst ook de persoonlijke song ontdekt hebben. Getuige daarvan Lennon's 'I'm a Loser'.

Rating: 15%