Archief

21. Four Women - Nina Simone /1966
22. Guitar Man - Jerry Reed /1967
23. In Dreams - Roy Orbison /1963
24. La Montagne - Jean Ferrat /1964
25. Sittin' on the Dock of the Bay - Otis Redding /1968
26. It's A Man's World - James Brown /1966
27. Madame George - Van Morrison /1968
28. Strawberry Fields Forever - The Beatles /1967
29. Les bourgeois - Jacques Brel /1962
30. Windmills Of Your Mind - Dusty Springfield /1969
31. I Want You - Bob Dylan /1966
32. Mr. Bojangles - Jerry Jeff Walker /1969
33. You don't care - Arthur Alexander /1965
34. So Long, Marianne - Leonard Cohen /1967
35. My Generation - The Who /1965
36. I'd Rather Go Blind - Etta James /1968
37. Brown Eyed Girl - Van Morrison /1967
38. Just Like A Woman - Bob Dylan /1966
39. La Chanson De Jacky - Jacques Brel /1966
40. Whole Lotta Love - Led Zeppelin /1969

1.   A Day In The Life - The Beatles /1967
2.   Like A Rolling Stone - Bob Dylan /1965
3.   God Only Knows - The Beach Boys /1966
4.   Sympathy For The Devil - The Rolling Stones /1968
5.   Shangri- La - The Kinks /1969
6.   Masters Of War - Bob Dylan /1963
7.   Sunday Morning - The Velvet Underground /1966
8.   The Verger - The Pebbles /1968
9.   La Chanson Des Vieux Amants - Jacques Brel /1967
10. Non Je Ne Regrette Rien - Edith Piaf /1960
11. Where Do You Go To My Lovely - Peter Sarstedt /1969
12. Penny Lane - The Beatles /1967
13. Testament - Boudewijn de Groot /1966
14. Walk On The Water - Creedence Clearwater Revival /1968
15. Bang Bang (My Baby Shot Me Down) - Nancy Sinatra /1967
16. Tell Me - The Rolling Stones /1964
17. Jackie - Scott Walker /1968
18. Visions Of Johanna - Bob Dylan /1966
19. Gimme Shelter - The Rolling Stones /1969
20. In My Life - The Beatles /1965

Hieronder enkele citaten uit het uitmuntende boek 'Gebakken lucht' van Nick Davies, de topjournalist die de leugens, verdraaiingen en propaganda in de wereldwijde media ontmaskerd heeft. Ik voeg geen enkele persoonlijke commentaar toe omdat de citaten voor zichzelf spreken:

"In het boek It's the Media Stupid van John Nichols en Robert McChesney staat een ijzersterke passage, waarin de schrijvers stilstaan bij de gevolgen van de gecommercialiseerde media voor onze cultuur: 'Dit is een generatie die onder druk gezet wordt door de media waar ze gebruik van maakt om schaamteloos materialistisch te zijn, egoïstisch, gedepolitiseerd en niet sociaal ingesteld. Voor zover die waarden voor de democratie als problematisch worden gezien, dienen we ons allen zorgen te maken. Het commerciële mediasysteem is de ideologische hoeksteen van de globaliserende markteconomie(...)Het soort politieke cultuur dat gepaard gaat met de opkomst van het mediasysteem als bedrijf, gaat wereldwijd steeds meer lijken op dat van de Verenigde Staten: in plaats van het kennisdebat en politieke partijen die het hele spectrum van meningen vertegenwoordigen, komen inhoudsloze journalistiek en verkiezingen die worden gedomineerd door public relations, het grote geld, imbeciele politieke reclame en slechts beperkte discussies over concrete kwesties. Het is een wereld waar de markt en commerciële motieven de idee van democratie en bestuurscultuur onder de voet lopen, een wereld waar depolitisering woekert en waar de kleine groep rijken steeds minder vaak door de politiek ter verantwoording wordt geroepen.'

Joseph Pulitzer zei lang geleden al: 'Een cynische, geldbeluste, demagogische, corrupte pers zal te zijner tijd een bevolking kweken die net zo verachtelijk is als zijzelf.' Waarschijnlijk had hij gelijk."

De wereld in 2060.

Het is maandag 14 juni 2060 en een aangenaam briesje komt van over zee het binneland in en strijkt zachtjes langsheen de grijze haren van de oude man in de schommelstoel. Die oude man is Enrico Guardiola, beter bekend als Rico.

Rico nam niet deel aan de feestelijkheden die overal ter wereld dit weekend doorgingen. Er viel inderdaad wel wat te vieren: Vandaag, dag op dag vijftig jaar geleden, werd het kapitalistisch systeem omvergegooid en vervangen door een socialistische, vrije, democratische wereld. De dag van de revolutie zelf was zo goed als zonder bloedvergieten verlopen. Er waren enkel hier en daar wat onbetekenende schermutselingen geweest met wereldwijd slechts een honderdtal doden. De revolutie was grotendeels via electronische weg verlopen. Maar de tien jaren voorafgaand aan 14 juni 2010 waren keihard geweest, vooral dan voor de enkele honderden mannen en vrouwen die in het grootste geheim aan hun plan voor een wereldrevolutie moesten bouwen.

Samen met zijn levensgezellin Monica was Rico één van de drijvende krachten geweest achter de revolutie. Het idee om het kapitalisme omver te werpen via het internet kwam van hem. Hij was ook de verantwoordelijke geweest voor de propaganda wereldwijd en samen met negen geestesgenoten had hij een emocratisch, socialistisch programma opgesteld. Dat programma was ontstaan in het prille begin van het jaar 2000 en zou in de loop van de komende tien jaren heel wat wijzigingen ondergaan maar de kerngedachte van vrijheid, democratie en socialisme bleef behouden.

En nu werd dus vijftig jaar wereldrevolutie gevierd en eigenlijk zou Rico zowat overal ter wereld tegelijkertijd moeten zijn want het volk wou hem horen en zien als één van de nog levende helden van 2010. Het is waar, zoveel bleven er niet meer over. De meesten waren er niet meer maar Rico was met zijn twintig jaar in 2010 één van de jongste van de groep. Zelfs zijn geliefde Monica maakte deze dag niet meer mee. Zij was 6 jaar terug aan een hersentrombose overleden.

Maar Rico vond het goed zoals het was. Hij was nu 80 en was aan rust toe. Zijn taak zat er op, jaren geleden had hij zich al terug getrokken uit de actieve politiek. Occasioneel werd hem wel nog eens om advies gevraagd maar dat was het wel zo een beetje. Dit betekent natuurlijk niet dat hij de evolutie niet op de voet volgde. Bij alles wat gebeurde voelde hij zich nog in hoge mate betrokken.

En wat hij zag en hoorde beviel hem in hoge mate dus was het nu tijd om terug te kijken en dat was wat hij vandaag deed, ver van het feestgedruis.

(wordt vervolgd)

1 maand na 20 maart.

We zijn nu bijna één maand na de Dag van het Socialisme en de euforie is enigszins weggeëbd maar het goede gevoel van een vernieuwde belangstelling voor het socialisme blijft wel hangen.

Zonder daarom in defaitisme te vervallen wil ik toch enkele bedenkingen formuleren en de nodige kanttekeningen plaatsen.

Kapitalisme in verval maar niet in doodstrijd.

Omdat het wereldoverheersende kapitalisme in een zeer diepe systeemcrisis verkeert besluiten sommigen, ietwat voorbarig, dat dit kapitalisme begonnen is aan zijn definitieve doodstrijd. Niets is minder waar. Wat we wel zien is dat het systeem zich geleidelijk aan herstelt van de zware klappen die het gekregen heeft. Zoals altijd gebeurt dit ten koste van honderden miljoenen mensen overal ter werel. Daarbij hebben de kapitalisten bijna alle middelen ingezet. Ze maken ten volle gebruik van de neo-liberale regeringen die het bijna over al voor het zeggen hebben. Bovendien hebben zij al enige jaren de reusachtige Aziatische markt ontdekt en hierin speelt het 'communistische' China een voortrekkersrol. Het nog altijd totalitaire, Chinese regime heeft de deur wagenwijd open gezet voor het wildste kapitalisme.

Ook Afrika wordt, voor zover dit nog mogelijk is, verder leeggezogen. Alleen is dat continent op sterven na dood en valt er niet zo heel veel meer te rapen. De miljoenen doden die er vallen in Oost-Congo en elders op het continent zal hen een zorg wezen.

In Zuid-Amerika is de CIA al begonnen met de voorbereiding van de liquidatie van de linkse Venezolaanse en Boliviaanse regeringen. De evolutie in andere Zuid-Amerikaanse landen wordt in Washington met argusogen gevolgd.

In Europa nemen de bedrijfswinsten een hoge vlucht maar toch gaan de kapitalisten rustig verder met hun herstructureringen. Elke dag wordt het aantal werklozen groter. Bovendien worden landen die de kapitalistische 'logica' overtreden zwaar getroffen. Uiteraard niet de rijken maar de grote massa wordt daarbij zwaar gestraft. Kijk maar naar wat er in Griekenland gebeurt en binnenkort misschien ook in Portugal. Ook bij ons gaan de herstructureringen rustig hun gang en economen verwachten nog zeker tot 2012 een toename van die werkloosheid.

Nog steeds geen anti-kapitalistisch alternatief.

Hoe is dit alles mogelijk? Het antwoord is eenvoudig: Het kapitalisme stuit nergens op serieus georganiseerd verzet. Nog altijd is links niet bekomen van de kater na de val van de Muur. Ondertussen hebben de kapitalisten wel alle middelen in handen om hun systeem overeind te houden. IMF, Wereldbank, de NAVO, de EU, de OESO, de VN...het militair-industrieel complex, de gecommercialiseerde massa-media, regeringen overal ter wereld...et j'en passe. Dit zijn allemaal instrumenten die zij naar goeddunken kunnen inzetten.

Bovendien kan het kapitalisme ook rekenen op de volledige steun van de sociaal-democratie die zijn socialistisch verleden al jaren geleden afgeworpen en verloochend heeft. Ook de groene partijen overal in Europa stappen gretig mee op met de kapitalisten belust als ze zijn op regeringsdeelname.

Daartegenover staat een wereldwijd verdeeld links dat over steeds minder middelen beschikt. Als er al verzet komt dan is het zeer fragmentair en meestal ook ondoordacht. Als er al een democratisch, socialistisch, anti-kapitalistisch alternatief is dan wordt dit niet gehoord.

Kijken we weer eens naar ons eigen land. De Dag van het Socialisme was hoopgevend en wees er op dat het mogelijk moet zijn om een brede linkse beweging te bouwen. Maar dan moet er wel aansluiting gevonden worden met werklozen, armen, allochtonen, vrouwen, jongeren en de christelijke arbeidersbeweging. Bovendien hebben wij de mond vol over solidariteit maar wij doen net of Brussel en Wallonië bestaan niet. Het minste dat we hadden kunnen verwachten was dat er op de dag zelf delegaties uit Brussel en Wallonië aanwezig waren.

Dan is er ook nog de kwestie van de politieke vertegenwoordiging. Ik vrees een beetje dat de PVDA+ die rol zal claimen. Op zich zou dit natuurlijk wel kunnen maar dan op voorwaarde dat die partij zich volledig zuivert van zijn stalinistisch verleden en het democratisch centralisme niet langer beschouwt als alleenzaligmakend.

De rangen sluiten.

Toch oogt de toekomst niet zo somber. Op voorwaarde dat de rangen gesloten worden en dat wij naar buiten komen met duidelijke anti-kapitalistische eisen die door een brede linkse beweging geschraagd worden, is het mogelijk om het allesvernietigende kapitalisme te lijf te gaan.